Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2006

ξανά

Άλλη μια πορεία,άλλος ένας δρόμος.Κι άλλες αναμνήσεις κι άλλοι φόβοι.
Τσαμπατζήδες εφιάλτες,κάθε βράδυ όταν κλείνω τα μάτια μου.
Δεν τους κάλεσα και μπαίνουν δίχως να ρωτήσουν.
Κι έλεγα πως θα περάσει,πως είναι της στιγμής.
Μα όσο πάει χειροτερεύει.
Μαθαίνω κι άλλα,
Παθαίνω κι άλλα.Φτάνει,φύγε!
Και ξανά μια γλυκιά μελαγχολία μέχρι το πρωί.
Προφάσεις,αντιφάσεις κι εσύ εκεί.Κι εγώ δίπλα,κι αυτός παραδίπλα.
Ονειροπόλοι...
Τόσο ξεπερασμένο...

Πέμπτη, Ιουνίου 29, 2006

αόριστος χρόνος


Με το λάστιχο στο χέρι,μια βεράντα,μια παρέα μια περίεργη.
Πάντα θα υπάρχει κάτι τελικά που θα μου χαλάει τη διάθεση.Σε όποιο μέρος κι αν βρεθώ.
Συνήθως όταν παω προς το βορρά.Σύμπτωση ή όχι,δεν ξέρω,δεν με απασχολεί και πολύ.
Είναι ένα γεγονός και μου αρκεί.Να μην μπορώ να ησυχάσω,να μην περνάω όσο καλά θέλω.
Ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθεις από τέτοιες καταστάσεις είναι το χιούμορ.Και στην συγκεκριμένη περίπτωση το ζήταγε ο οργανισμός της.Έτσι νόμιζα στην αρχή τουλάχιστον...
Τη θυμόμουν από παλιά.Στιλάτη κοπέλα με τους άντρες στα πόδια της.
Την είδα ξανά και την έζησα από κοντά.Απάτη.
Μονίμως σε μια κατάσταση νιρβάνας.Ό,τι και να συνέβαινε γύρω δεν το καταλάβαινε,δε γύρναγε δε μίλαγε.Δεν ξέρω αν ανέπνεε καν.Μόνο έπινε.'Επινε πολλά και όχι μόνο αλκοόλ.
Η πρώτη φορά στη ζωή μου που λυπήθηκα κάποιον.Δεν υπάρχει τίποτα πιο άσχημο από τη λύπηση.
Το μηδέν,κι εσύ να μην το καταλαβαίνεις.Να είσαι σε κάποιο άλλο μέρος που έχεις φτιάξει μόνο σου.Ούτε για μια στιγμή δεν την αισθάνθηκα εκεί.Δίπλα μας.Στο ίδιο τρεπέζι που καθόμασταν.
Ταξίδευε.
Και ταξιδεύει ακόμα.

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

οινόπνευμα

Θα κλεινες χρόνο σήμερα.Κοντεύεις να κλείσεις δυο μήνες όμως.Άσχημη επέτειος.
Μπουκάλι από μπύρα,ξύλο,γείτονες,αστυνομία.
Κι όμως εσύ το πρώτο πράγμα που θυμήθηκες είναι πως θα κλεινες χρόνο.
Ούτε εγώ το πίστευα.'Επερνα το μέρος του γιατί πίστευα σ'αυτόν.Πως σ'αγαπάει.
Χαζή ξανθιά...Κι όμως...Μπορεί...
Με λάθος τρόπο στο έδειξε πάντως.
Πλώρη για αλλού.Όχι πως είχες πρόβλημα πιό πριν.
Για να μαι ειλικρινής ποτέ δεν το κατάλαβα.Με τόση ευκολία.
Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα.
Κι ακούω τις περιγραφές...
Θάλασσα και αμμουδιά ό,τι παλιό κι αγαπημένο.
Να ανάβουνε φωτιές και να τα καίνε.Όλες τις αναμνήσεις,όλα τα ενθύμια.
Βλέπεις τη στάχτη και τον καπνό και κάπου ανάμεσα και τη ζωή σου.
Μόνο έτσι νομίζεις πως θα προχωρήσεις.
Πως θα ξεχάσεις την εικόνα μ'αυτόν και τις ματρόνες δίπλα του.
Σερπέτης και σε κουμαντάρει τόσο εύκολα...Παίζει και νομίζεις ότι παίζεις.
Μέχρι που ξεμακραίνει και αναζητάς τα λάθη σου.
Στο τέλος μόνο η σποδιά και το ξημέρωμα.

Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006

Στους δρόμους

Περπατώντας στο δρόμο ,στα στενά της δικής μου Μπεζανσόν,
στα γνωστά μου λεωφορεία ,
σε συνηθισμένα δρομολόγια.
Μπροστά μου συναυλίες,συγκεντρώσεις άνθρωποι αντίθετοι στα νομιστεράκια,
αντίθετοι στο σήμερα.
Κι εγώ με μια μπύρα,ένα τσιγάρο,αγκαλιά με παλιούς φίλους να κοιτάω το χτες.
Εγώ που πάντα κοίταζα το αύριο...
Με χειρόκτια να μην αφήσω σημάδια στις αναμνήσεις,
παρασύρομαι απ'τα γέλια.
Γιατί να μην έχουν όρεξη αυτοί,τί λόγο έχουν...
Δρόμοι και φώτα.Η αδυναμία μου.Ο χρόνος.Ο σύμμαχός μου.
Τώρα μου γυρνάει την πλάτη.
Δεν έχει άδικο.Όταν ήταν μαζί μου δεν τον εκμεταλλευόμουν.
Τώρα με χτυπάει.
Τους βλέπω μετά από μήνες.Δεν τους νιώθω,δεν ξέρω αν με νιώθουν.
Θα αλλάξει όμως,το έχω πάρει απόφαση.
Κατειρωνεύμομαι...Σειρά μου...
Νερώνειοι εφιάλτες.Τους συνηθίζω.Κι αυτούς
Θα μάθω να ζω μαζί τους.

Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006

grossus modus

Μίλησα για λεσχηνεία.Είμαι των άκρων.Πάμε στ'άλλο.
Επαναλήψεις.Ίδιες λέξεις ξανά και ξανά.Σαν να στέρεψα.
Μεμψιμοιρώ.Σ'ένα τοιχακι καθισμένη.Κι αυτός εκεί.
Κι εγώ τα ίδια και τα ίδια.
Καμία υποκρισία,κανένα ψέμμα.Ό,τι νιώθω.
Δεν ξέρω τί νιώθω.Χαμμένη και χάνομαι.
"Ψυχή δεμμένη σαν πόδι γκέισας"
Εισητήρια και ένας αναπτήρας.Όπως ξεκίνησαν όλα.
Λείπει το παγκάκι και το cd.Δεν τελείωσαν ,για αυτό.

Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

σκιά

Και να ψάχνω.Είμαι κοντά και φεύγεις.Δίπλα μου κάθεσαι.
Ανάρια.Δε μου φτάνει.
Το βλέπεις;
Ούτε που το χεις καταλάβει.Κι όταν αρχίζω δε σταματώ.
Αμηχανία μάτια μου,μη βαρεθείς και φύγεις.Ανασφάλεια.
Να το λέω και να μη με πιστεύουν.
Να τρέμω μη ξεμείνουμε από θέματα και φύγεις.
Πως φτάνουν όσα είπαμε,τα λέμε άλλη φορά.
Αυτό που σου λεγα...Ανάρια...Και φοβάμαι.
Για αυτό,γαλιάντρα δίπλα σου!Χειρότερο;Δεν απαντάς.
Ξανά απ'την αρχή τα ερωτηματικά.
Πες κάτι,νιώσε με.
Και τα κουνούπια να με κηνυγούν παντού.
Κι αυτά να πιούν το αίμα μου,ζηλέψαν από σένα.

Πέμπτη, Ιουνίου 15, 2006

από απόσταση

Στο μέρος που βρέθηκα και πριν από δύο χρόνια με τους ιαβέρειους να με κυκλώνουν.
Εκεί πάνω στα ίδια ράντζα,πάνω κάτω ίδια συντροφιά,ίδιο σκηνικό.
Ψευτοτσορμπατζήδες να πηγαινοέρχονται κι εγώ ακούνητη.
Έτσι μάτια μου,ακλόνητη.
Νόμιζα πως βρήκα τη διέξοδο,ψέμμα που μου πούλαγαν καλά.
Αντίκρυ να κάθεται και λέξη μάτια μου.Λέξη.Όλα γενικά κι αόριστα.
Ένας απλός εντολοδόχος .Συνειδητά ή όχι;Δεν ξέρω,δε με νοιάζει.
Τον βλέπεις να ξέρει από πόρτες μα ξέρει μόνο πως να τις ανοίγει.
Μετά σου μένει ανοιχτή και δε στην κλείνει.
Και σου πα μωρό μου,μείνε μακριά...

Stop εδώ

Μες τη μέση,όλος ο κόσμος,να κοιτά.
Κάρφος και να μην τους νοιάζει πως φαίνεται.
Εκνευριστικό.Για λύπηση σου λέω.
Αλλά θα πάρουν απάντηση...
Δεν κουνιούνται,μαχμουρλήδες...
Δε φτάνει που φτάσαμε εκεί.
Τέρμα Θεού αρχές Αλλάχ.Δεν το κουνάω πιά.
Είδα τη θέα,είδα τα μέρη,είδα τους φόβους μου.
Δεν κάνω πίσω,δεν πάω όμως και μπροστά.
Θα περιμένω στα μισά του δρόμου.