Σάββατο, Μαρτίου 14, 2015

Ούτε μέση, ούτε αρχή

Ανάμεσα σε καλώδια, σε συνδέσεις που αρνούνται να δουλέψουν, σε χαμηλωμένες μουσικές από τα ηχεία του λάπτοπ. Προσπαθώ να καταλάβω πώς, προσπαθώ να καταλάβω τί… Από την άλλη… μπα… άστο, δεν θα ασχοληθώ. Ο καθένας ότι καταλαβαίνει, ο καθένας όπως ερμηνεύει.
Περίσσια δύναμη δεν έχω και για αυτό. Περίσσια δύναμη δεν θα ψάξω να βρω.
Κι ας πλημμυρίσουν οι καρδιές, κι ας χορέψουν όπως πρώτα.
Ας αφεθούν σε χάδια κι αγκαλιές, ας αναζωπυρώσουν οι ματιές.
Κι οι λέξεις μια ζωή μπροστά, πρωτεία όλα ετούτα που χάθηκαν για λίγο χρόνο μοναχά.
Στις θέσεις μας ξανά, οι επάλξεις γέμισαν, οι φωνές ακούστηκαν, οι άνθρωποι ξεθύμαναν, τα πάθη ξανανίκησαν.
Πάθη, λάθη, μινυρίσματα, υπεκφυγές και οπισθοχωρήσεις.
Γκρεμίζουμε τους φράχτες μας και παίζουμε ελεύθεροι.
Γυρνάμε ωσάν ονειροπόλοι, ανάλαφροι και εκτυφλωτικοί, εξαφανίζουμε σκιές του παρελθόντος, διαγράφουμε φοβίες του παρόντος, στρώνουμε ροδοπέταλα για αυτούς που πρόκειται να περπατήσουν.
Ανθρώπους της ζωής μας σταθερούς, πρόσωπα που σου κρατούν το μπράτσο, μεταξένιες στιγμές που αφήσαμε να φύγουν.
Τα κουκούλια που δεν μείναμε όταν σπάγανε να δούμε, το όμορφο που έβγαινε κι εμείς γυρνούσαμε αλλού.
Κι όσοι πληγώθηκαν προσπέρασαν, κι όσοι έκλαψαν εξαφανίστηκαν.
Κι όσοι αγάπησαν προδόθηκαν, κι όσοι προδώσανε πληρώσανε.
Κι εσύ πιο πέρα μάτια μου νομίζεις πως οι κύκλοι κλείνουν.
Μα δεν καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει ούτε μέση ούτε αρχή, συνάμα ούτε τέλος.
Κι όσο θέλει θα γυρίζει, κι όπου θέλει θα μας βάζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: