Τετάρτη, Μαρτίου 14, 2012

Κενό. Μάλλον είναι για καλό.

Κι όλο ξεφεύγω όσο περνάν οι μέρες, όλο και λίγο ακόμα ξεγλιστρώ. Ελεύθερη κι ακίνδυνη στα σίγουρα, καιρό μετά.
Ελεύθερη. Τι λέξη μαγική, τι νόημα μεγάλο. Γεμίζεις απ’ το άκουσμα σαν την προφέρεις, χαμογελάς μονάχος σου σαν έρχεται στο νου. Και τώρα περπατάς αλλού, στα μέρη που φοβόσουνα παλιά, στα συναισθήματα τα αληθινά σου, αυτά που χρόνια αποκήρυσσες μετά μανίας. Το πάγωμα που έκρυβες καλά, την απαξίωση που ήξερες, εκείνο το κενό που μια ζωή σε τράβαγε. Κι εσύ ανόητη, δεν ήθελες να παραδεχτείς, μην τάχα και πληγώσεις, μην τάχα και τρομάξουν στην σκληρότητα αυτή.

Μισούσα ανέκαθεν τις αγκαλιές και τα φιλιά, για αυτό ποτέ μου δεν μου δόθηκαν. Φαινότανε στα μάτια μου κάθε φορά, με κάθε έναν, πως δεν μπορώ πολλά πολλά. Και σαν επέμενε κάποιος από αυτούς, κι αν να μ’ αλλάξει προσπαθούσε, την ήξερα τη λύση τη γνωστή. Αέρας να φυσά κι εγώ να φεύγω. Κι ύστερα αυτός.
Που νόμιζα η άμυαλη πως θα μπορέσω κάτι απ’ όλα αυτά να μετατρέψω σε ζωή κανονική.
Κι ύστερα εκείνος. Και άφησα τη μια «ζωή κανονική», να ζήσω αυτό που νόμιζα μοιραίο…
Περάσανε τα λάθη μας, περάσανε τα πάθη μας κι έμεινε ότι πάντα.
Τα λόγια τα σοφά που χίλιες φορές από τα αυτιά περάσαν και στάση δεν έκαναν παρά μονάχα όταν ήτανε αργά.

«Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν.» (Μαλβίνα)
Ή, άνθρωποι που αγαπήθηκαν, μα όχι από αυτόν που αγάπησαν.

Και τώρα καταλαβαίνω αυτό που κάποτε μου είχε πει ένας φίλος.
«Συναισθηματικά κενός.»

Δεν υπάρχουν σχόλια: