Τρίτη, Μαρτίου 14, 2017

blast from the past 1

Απειλητικοί σταλακτίτες πάνω από τα κεφάλια μας σε χιονισμένους δρόμους που γλιστρούν. Οι μπότες δεν βοηθούν αυτή τη φορά ούτε στο τρέξιμο μα ούτε καν στο περπάτημα.
Πανέμορφο Βελιγράδι, λίγο λιγότερο να ήταν το κρύο, λίγο περισσότερο να μπορούσα να σε απολαύσω...
Παρόμοιος κόσμος τριγύρω, επιβλητικά κτήρια δίπλα μου, απέραντοι δρόμοι που ακόμα δεν έχω μπορέσει να μάθω. Νιώθω να μπερδεύομαι στα στενά της πόλης, να χάνω τον προσανατολισμό μου, νιώθω πως κάτι έχω πίσω μου αφήσει.
Έχει περάσει αρκετός καιρός θαρρώ από την τελευταία φορά που νοιάστηκα για κάποιον που «αφήνω» πίσω. Εισαγωγικά στο αφήνω και θα επιμείνω.
Περιμένει. Νομίζω πως περιμένει.
Πιστεύω πως θα είναι εκεί και μετά το δεκαήμερο της απουσίας μου.
Ακούω τη φωνή στο τηλέφωνο μα δεν μου φτάνει ομολογώ. Ορίστε, ομολογώ.
Παραδέχομαι.

Συνεχίζω να περπατώ στους ξένους αυτούς δρόμους, μαζί με τις σκέψεις μου, μαζί με τον φίλο που με ξεναγεί, μαζί με το μυαλό μου που τρέχει. Καλή παρέα, η ιδανικότερη, και για για το μέρος, και για τις μέρες, και για εμένα. Έλειπε καιρό από τη χώρα, πέρασαν μέρες χωρίς να τα πούμε από κοντά, και τώρα εδώ, στα απομεινάρια βομβαρδισμένων κτηρίων, μου διηγείται ιστορίες.
Μια ανατριχιαστική εικόνα μπροστά μου με ερείπια που ανασκαλίζουν το παρελθόν, με συντρίμμια που φέρνουν θύμισες. Ψυχές που χάθηκαν απ’ τους βομβαρδισμούς και τώρα έχουν μείνει τα μισογκρεμισμένα δείγματα. Μπορείς ακόμα να δεις ντουλάπια, συρτάρια, γραφεία… Μέρη που κάποτε έσφυζαν από ζωή, γέλια, φωνές.
Μια μέρα ακόμη έμεινε μέχρι να φύγω.
Μετά τρένο, μετά Βουδαπέστη για λίγο, μετά Βιέννη.
Μετά πίσω στα γνώριμα.
Στους γνώριμους δρόμους, στα γνώριμα πρόσωπα, στις γνώριμες αγκαλιές που τόσο έχω κακολογήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: