Τρίτη, Μαρτίου 14, 2017

Εφιάλτες - blast from the past 2

Ο χειρότερος εχθρός μου μάτια μου ο εαυτός μου και η απουσία του. Οι αϋπνίες που ξαναγυρνάνε, το στυλό που τρεμοπαίζει ανάμεσα στα δάχτυλα νευρικά και ανυπόμονα. Κι εκείνη η ματιά, πληγωμένη και γνώριμη να φέρνει βόλτες στο νου. Τρυπάει τα μηνίγγια, σαρώνει κάθε σκέψη, κάθε ίχνος προσπάθειας για αποσιώπηση. Πώς να τη διώξεις μάτια μου που τριβελίζει το μυαλό.
Κι αυτό εθισμός είναι και μάλιστα ασύγκριτος. Σαν όλους τους άλλους, σαν αυτούς που έχουν οι φίλοι, σαν όλους εκείνους που ψάχνουν θύματα νέα, θύματα όμορφα. Να τα ξεκάνουν, να τα ροκανίσουν, να απομυζήσουν και την τελευταία ρανίδα ευτυχίας. Να ξεκάνουν καθετί άσπιλο, καθετί ονειρεμένο. Αφήνουν πίσω τους πρόσωπα αγριεμένα κι αδυνατισμένα με ρουφηγμένα μάγουλα μα το χειρότερο απ’ όλα, με ρουφηγμένες ελπίδες.
Πάρε το χρόνο σου μάτια μου και κοίτα τα καλά. Θα δεις ακόμα στα οστεωμένα ετούτα χαρακτηριστικά μια λάμψη που τα κάνει ανώτερα από κείνα που ‘χουν οι σημερινοί ελεύθεροι αλήτες.

Κι εσύ παράμερα. Φοβάσαι να σταθείς.

Στους τύπους σου κι εσύ καταναλώνεσαι, περιδιαβαίνεις και φωνάζεις.
Δυνατές φωνές, κραυγές που μοιάζουν αστείες.
Σαν να μην ήξερες που ζεις, σαν να μη γνώριζες όσους σε βασανίζουν.
Νιώθεις τα πόδια σου βαριά, να σέρνουν μέταλλα, να σέρνουν αλυσίδες.
Κι οι μπότες μένουν καρφωμένες σε ένα σημείο της πλατείας.
Αυτό που σε πληγώνει είν’ τα τακούνια σου που δεν μπορείς να ακούσεις κι όχι ο ήχος του μυαλού του σαπισμένου. Όχι οι φωνές που απέβαλες από τη σκέψη και τα αυτιά σου, όχι ο πόνος που έδιωχνες μόλις σου έφτανε κοντά.
Μείνε μονάχη τώρα ψάχνοντας τα κάγκελα για να σωθείς.

Μιας κι έμαθες σε φυλακές να χαίρεσαι κι ακούνητη να μένεις, μιας και ποτέ δεν ένιωσες να κλείνουν τοίχοι γύρω σου κι ανέμελα συνέχιζες να ζεις,
στάσου μονάχη να ελπίζεις σε ενός κελιού ελευθερία σε μια παγίδα ακόμα να σε σώσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: