Κυριακή, Σεπτεμβρίου 16, 2012

Διδάγματα περασμένα

       Ξεπλένει λένε η βροχή. Τί, μη με ρωτήσεις. Ποτέ δεν κατάφερα να μάθω, ποτέ να εντιρυφήσω. Μόνο να νιώσω.

      Όχι τα συναισθήματα, όχι τις αμαρτίες. Ούτε ανασφάλειες, ούτε ενοχές, ούτε λογής απωθημένα. Μόνο εντάσεις. Αυτές και τέρμα.
Κάθε μορφή νερού το κάνει. Τις τραβάει, τις αποδυναμώνει, πολλές φορές τις εξαφανίζει.

      Εκείνη είχα χρόνια να τη δω. Ένα παράξενο όμως, μπορούσα να της μιλήσω σαν να 'ταν 2 μέρες, σαν να 'ταν χτες. Περίεργες ομοιότητες μεταπηδούσαν σώματα.
Εικόνες δικές σου από χείλη και αναμνήσεις μιας άλλης.
Κι ύστερα λόγια και κουβέντες.

                           Κι ύστερα το νερό.
Εμπειρίες, χρόνια, συμβουλές. Εκεί δεν καταλήγει πάντα; Άθροισμα, σοφία, γνώση και μαθήματα συσσωρευμένα έτιμα να μεταλαμπαδευτούν.

Σχέδια από καπνό που αγκαλιάζονται, κομμάτια πάγου σε άδεια ποτήρια γυρεύουν παρέα.

-Ξέρεις, παλιά, συνήθιζα σε κάθε τσακωμό να μαζεύω τα πράγματά μου και να φεύγω από το σπίτι. Αργά το βράδυ, μέσα στη νύχτα, μάζευα ρούχα κι έφευγα. Τώρα πια... έχω χρόνια να το κάνω...
- Τί άλλαξε;
- Μετακόμισα σε νησί. Τα βράδια δεν έχει πλοίο.

                                     ...

Δεν υπάρχουν σχόλια: