Τρίτη, Σεπτεμβρίου 18, 2012

50μ απόσταση & ένα μπαλκόνι



Όταν σκέφτεσαι γιατί. Όταν ρωτάς το πότε και το πώς. Όταν ψάχνεις σε κάθε όμορφο σκιά να βρεις. Δεν ζεις, δεν υπάρχεις, παρά μόνο μέσα από των άλλων τις αμιχές. 
Έβλεπα ανθρώπους συχνά να το κάνουν, έπιανα τον εαυτό μου έτσι να φέρεται. Όχι τόσο, αλλά όσο. Ίσως και πέρα. Τί να σου πω... Δύσκολο εγώ εμένα να κρίνω. Απαραίτητο. Αλλά δύσκολο. Επίπονο. Αλλά όχι ακατόρθωτο.

Εδώ, στα μάτια μου μπροστά, στο βλέμμα μου που απορεί. Το κάποτε σίγουρο για επικείμενε από γνωστούς αντιδράσεις, το κάποτε βέβαιο για την λάμψη στ μάτια που λόγια δικά μου-δικά σου, σ’ αυτούς θα προκαλούσαν. Να στέκω εμβρόντητη. Άλαλη και ταραγμένη. Με πρόσωπα να κοιτούν σε μένα τη λύση να βρουν, παρηγοριά και ώμο να ακουμπήσουν αυτό που νόμιζα χαρά τους πως θα είναι.

Άραγε είναι περασμένη υποκρισία; Άρα είναι άλλη μια απάτη που εξόφθαλμα μου κουνούσε τα χέρια μέχρι εχτές; Και το μπαλάκι σε σενα ξανά. Να καίει αυτή τη φορά, αδύνατιν να το κρατήσεις. Σε βάζουνε να το πετάξεις χωρίς να πεις στον άλλον πως ζεματάει. Να φταις εσύ που θα τον κάψεις. 
Να είσαι εσύ ο άνθρωπος ου θα πληγώσει. Να μεταφέρεις μια λύπη κατασκευασμένη κι ένα πρόβλημα στα σύννεφα ταξιδεμένο.

Συνεξάρτηση το λένε επιστημονικά, αδυναμία να νιώσεις χαρά το λέω ψυχρά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: