Κυριακή, Ιουλίου 29, 2012

Σαν αερικό θα ζήσω. (Θ.Π)

Σαν αερικό θα ζήσω...
Ανάσα είναι καυτερή...

Και καθώς το  μελάνι τελειώνει, στις κομμένες από βιβλία τις άδειες σελίδες, η πένα του φίλου στο χέρι σκιρτά.
Στο κομοδίνο, το καθόλου πια προσωπικό, στο σπίτι το καθόλου πια προσωπικό.
Κι εκεί, στις ανάσες τις κοφτές, στις πληγές τις ανοιχτές, στους φοβους που τρεμοπαίζουν.
Αυτό είναι μάτια μου το πεπρωμένο σου. Όπου έρωτας και καταστροφή. Όπου καταστοφή, να την οικειοποιηθείς.
Όταν ο έρωτας φίλε δεν έχει καταστροφή, δεν είναι έρωτας. Όταν ο έρωτας δεν έχει πόνο, προβήματα, φόβους κι ανασφάλειες, δεν είναι έρωτας. Είναι σιγουριά. Είναι στην καλύτερη, αγάπη δηλωμένη. Τίποτα χειρότερο από την υπογεγγραμένη αγάπη. Από τα κουτακιασμένα συναισθήματα, τα σε ράφια τοποθετημένα. Για να ερωτευτείς, πρέπει να φοβάσαι. Σήμερα το ξανάκουσα. Στην αρχή δεν κατάλαβα. Μετά θυμήθηκα.
Τα πόδια τα τρεμέμενα, την καρδιά που χτυπάει, το βλέμμα το καρφωμένο, τον άλλον να αγναντεύει το τίποτα.
Τιποτα χειρότερο φίλε, από έναν άντρα που αγναντεύει....
"Γιατί δεν κοιτάς στα μάτια" ακούω. "Γιατί σε παραξενεύει".
Γιατί το ζησα. Το ένιωσα. Το πόνεσα. Πόνεσα. Όσο δεν φαντάζεσαι.
Ξεφτιλισμός φίλε.
Μόνο τότε έχεις ερωτευτεί. Αν δεν έχεις ξεφτιλιστεί, αν δεν έχεις γίνει ένα με το πάτωμα, λόγια είσαι μόνο. Αν δεν έχεις παρασυρθεί, ταξιδέψει, αν δεν έχεις νιώσει σαν μωρό που περιμένει της μάνας το χάδι για να σταματήσει το κλάμα, δεν έχεις ερωτευτεί.
Μπορεί να έχεις αγαπήσει, μπορεί να έχεις δώσει, δεν έχεις εξατμιστεί. Δεν έχεις παραδοθεί.  Τίποτα πιο τρομακτικό, τίποτα πιο αληθινό. Τίποτρα πιο όμορφο. Τίποτα πιό άσχημο.
Μάσκες μάτια μου. Περούκες μωρό μου. Μια για τον καθέναν. Άλλα πρόσωπα καλέ μου. Κανένα ίδιο. Κανένα όμοιο. Όπως κανένας όμοιος. Κι ας είναι ξεπερασμένος. Τόσο ξεπερασένος όπως τα ρούχα που φόραγα στο δημοτικό. Αγαπημένα όμως. Αξέχαστα πάραυτα.

Τ'ωρα αλλού. Τώρα στο εδώ... Πάντα η κάρδιά πονάει όταν σκέφτεται.
Σταμάτα ανόητη να σκέφτεσαι. Σταμάτα να διαβάζεις Ουάιλντ. Αφού το βλέπεις, κομμάτια σε κάνει...
Συγγνώμη σε σένα για τα παλιά, έχω φύγει.
Το τώρα να ζεις μωρό μου. Όχι εσυ, όχι ο προηγούμενος, σε μένα μιλάω.
Τις σκέψεις σε σειρά, τους εαυτούς μας σε σειρά.
Μ'έκανες να μη γράφω. Μη λες δεν φταις. Φταις. Εσύ και μόνο εσύ. Ο ένας, ο τώρα.
Άσε με να γυρίσω σε μένα και τις ώρες μου. Σε κείνες τις μεγάλες, τις όμορφες, παρέα με κρασί, με τσιγάρο και μελάνι. Μη μου στερείς τον εαυτό μου, μην μου στερείς το είναι μου.
Έπαψα να κουβαλάω στυλό, έπαψα να κουβαλάω χαρτί.
Κουράστηκα, δεν θέλω πια να περιμένω. Την ώρα τη σωστή, το χρόνο τον κατάλληλο.
Πάντοτε γυρνάω μάτια μου....Μάθε γιατί.
Εδώ, στο τώρα, στη γωνιά μου φυλακισμένη.
Με εφιάλτες τριγύρω να περνούν.
Με ανασφάλεις και δεύτερους εαυτούς τριγυρω μου κυνηγητό να παίζουν.
Κι αλλού. Κι εσύ κι εγώ, και να μην καταλαβαίνω. Τί είναι αυτό που χαρούμενο σε κανει. Πώς ο έρωτας κούραση γίνεται.
Να σου πω μάτια μου, αυτό είναι όμως.
Όταν είσαι ερωτευμένος σκέφτεσαι. Καταστροφή για τον έρωτα, αλήθεια για σένα. Τί θα γίνει αν.
Αυτό το γαμημένο αν...Αν με απατήσει, αν με παρατήσει, αν πάψει να μ'αγαπά.
Αυτό είναι φίλε ο έρωτας. Μια διαρκής αναζήτηση, μια διαρκής αμφιβολία, μια ανασφάλεια.
Κι εγώ, εδώ, ακόμα να μην μπορω να γράψω...
Κάποτε πίστευα πως γράφω μόνο όταν δεν είμαι καλά.Kαι μόνο έτσι καλύτερα. Να βουτιέται η πένα στο μελανοδοχείο, να βλέπεις τις σταγόνες που πέφτουν. Πράγματα κλασικά, αληθινά, παλιά.
Αν δεν μπορεί στο χέρι μου να μείνει γιατί είμαι καλά, ας είναι...
Μέρες δίνω... Εσύ μη δώσεις.

2 σχόλια:

philos είπε...

Καλή σου μέρα!
όμορφο και αληθινό! Δυνατό! Μου είχες λείψει! :)

irinipat είπε...

Αληθινο πολυ ! το χω ζησει .. Αλλα ας αναρωτηθουμε ποσοι ειναι αυτοι που εχουν ζησει μια ολοκληρη ζωη με εναν τετοιον ερωτα?.. ειναι αεανο , κουραστικο , χανεις τον εαυτο σου και δεν μπορεις να τον βρεις μεσα στον αλλο ..