Τετάρτη, Μαΐου 25, 2011

Οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και οι αμοιβάδες

Το όνομά του είναι Sharifi. Είναι ένας από τους 91 εναπομείναντες στα Προπύλαια Αφγανούς πρόσφυγες που αιτούνται μήνες τώρα, αν όχι χρόνια, πολιτικό άσυλο.
Πρέπει να ήταν η 20ή περίπου φορά που σταματούσα στο χώρο κατασκήνωσής τους, η 200ή που περνούσα από το μέρος, η πρώτη όμως που τους μίλησα από κοντά, για ώρα, ψάχνοντας και αναζητώντας απαντήσεις και πληροφορίες. Αφορμή μια εργασία της σχολής για την οποία κλήθηκα να πάρω από κάποιον συνέντευξη. Ο Sharifi είπε πολλά. Και με τα λόγια του αλλά κυρίως με τις ματιές που έριχνε πότε σε μένα, πότε στο φίλο που με συντρόφευε και πότε στους «δικούς του» ανθρώπους που κάθονταν παράμερα και άκουγαν. Ξέρετε, αυτούς τους «άλλους», τους «ξένους», όχι τους δικούς μας. Εκείνους τους ηλιοκαμένους, τους κουρασμένους, τους βασανισμένους, τους διωγμένους. Εκείνους που τους ζητάμε να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Στη δικιά τους πατρίδα. Να φύγουν από την δική μας. Την ολο-δική μας. Αυτήν της οποίας το χώμα μας ανήκει, της οποίας τον αέρα έχουμε αγοράσει, της οποίας το νερό έχει συμφωνήσει να τρέχει μόνο για μας. Να περάσουν την γραμμή που οι χάρτες του Πενταγώνου ορίζουν ως σύνορα, να «κλέψουν» αλλονών τον αέρα, αλλονών το χώμα, αλλονών το νερό. Προπάντων όμως, αλλονών τις δουλειές. Θα έπρεπε να ντρέπονται, τα μιάσματα αυτά, να κλέβουν τις δουλειές μας. Αυτές που τόσα χρόνια με ζήλο αναζητάμε. Ξέρετε, οικοδομή με μισά μεροκάματα, χωρίς ένσημα, φύλαξη παιδιών και ηλικιωμένων, καθάρισμα σπιτιών, κουβάλημα μέχρι τελικής πτώσεως. Όλες αυτές τις δουλειές που εμείς οι Ελληναράδες χρόνια τώρα αλληλοσπρωχνόμαστε για να πάρουμε. (…)

Ο ίδιος ήρθε στην Ελλάδα πριν από έξι χρόνια. Πολλοί συμπατριώτες του έχουν ήδη κλείσει 10ετία εδώ.

Πόσοι πρόσφυγες είστε εδώ στα Προπύλαια και τι ακριβώς ζητάτε;

Όταν ξεκινήσαμε αυτήν μας την προσπάθεια, στις 22 Νοεμβρίου, ήμασταν 1000 πρόσφυγες. Έχουμε πλέον απομείνει 91. Είναι δύσκολο να μένεις 24 ώρες το 24ωρο έξω, να παλεύεις για να ζήσεις και να έχεις και οικογένεια που πρέπει να θρέψεις. Έτσι μείναμε μόνο τόσοι. Οι άλλοι αναγκάστηκαν να φύγουν αλλά βοηθούν κι αυτοί όπως μπορούν. Προσπαθούμε να πείσουμε την ελληνική κυβέρνηση να μας δώσει το πολιτικό άσυλο που δικαιούμαστε. Έχουμε στείλει αναρίθμητες επιστολές τόσο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, όσο και στο Ελληνικό Κοινοβούλιο όμως το μόνο που έχουν παραχωρήσει είναι η ροζ κάρτα. (Δίνεται σε όσους έχουν καταθέσει αίτηση για άσυλο μέχρι να εξεταστεί το αίτημά τους.)


Πληροίτε τις προϋποθέσεις για την παραχώρηση πολιτικού ασύλου;


Ναι, αλλιώς γιατί να μας πουν ότι θα μας το δώσουν; Πριν από 3 μήνες μας είπαν πως σε ένα μήνα το θέμα μας θα έχει λυθεί. Ακόμα περιμένουμε.


Παραμένετε στα Προπύλαια κοντά 6 μήνες κι όμως η υπόθεσή σας δεν έχει γίνει όσο γνωστή όσο αυτή με τους 300 της Υπατίας. Γιατί συμβαίνει αυτό κατά τη γνώμη σας;

Οι 300 της Υπατίας είχαν στο πλευρό τους κόμματα, εμείς όχι. Όταν εκτυλίσσονταν τα γεγονότα με τους 300 μας είπαν να περιμένουμε να λυθεί εκείνο το ζήτημα και μετά θα ασχολιόντουσαν και με το δικό μας. Το μόνο που έγινε όμως ήταν μια πορεία προς το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, την οποία οργανώσαμε εμείς και μας στήριξαν κι άλλα 50-60 άτομα από τον Σύριζα και από τον αναρχικό χώρο. Μας έχουν πει βέβαια πως είναι στο πλευρό μας και πως θα είναι δίπλα μας σε ό,τι αποφασίσουμε να κάνουμε.


Είχατε προβεί κι εσείς σε απεργία πείνας, σωστά;

Δέκα άτομα από μας, εκ των οποίων μια γυναίκα, μητέρα 4 παιδιών, προέβησαν σε απεργία πείνας με ραμμένα στόματα για 60 ημέρες. Σταμάτησαν γιατί τους είπαν πως οι υποθέσεις τους θα εξεταστούν όμως και πάλι αυτό δεν έγινε.


Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που υποστηρίζουν πως θα μπορούσατε να έχετε μείνει στη χώρα σας αντί να μεταναστεύσετε στην Ελλάδα, δεδομένων κυρίως των συνθηκών. Τι θα τους απαντούσατε;

Μπορώ να καταλάβω τη σκέψη τους και τον εκνευρισμό τους αλλά ήταν αδύνατον να μείνουμε στο Αφγανιστάν Ούτε εμείς οι ίδιοι θέλαμε να φύγουμε, είχαμε οικογένειες εκεί, συγγενείς, δουλειά, σπίτι, αλλά εκεί έχει πόλεμο. Ήταν θέμα ζωής ή θανάτου, κινδυνεύαμε. Κάποιοι από εμάς δεν μπορούμε πλέον να αφήσουμε την Ελλάδα γιατί είμαστε πολλά χρόνια κι έχουμε αρχίσει να ξαναχτίζουμε την ζωή μας. Έχουμε οικογένεια και δουλειά οπότε είναι δύσκολο να φύγουμε πάλι για μια νέα χώρα. Όμως το φταίξιμο για τα τόσο αυξημένα νούμερα μεταναστών είναι και της Ελληνικής κυβέρνησης. Πολλοί από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που ζουν στη Ελλάδα θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ιταλία ή ακόμα περισσότερο στο Ιράν και το Πακιστάν προκειμένου να είναι πιο κοντά στα σπίτια τους. Με την ροζ κάρτα που μας έχει παραχωρήσει το κράτος δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε και άρα είμαστε κι εμείς καταδικασμένοι να μείνουμε εδώ είτε το θέλουμε είτε όχι. Αν κάποιος καταφέρει και περάσει τα σύνορα, αμέσως μόλις πιαστεί σε κάποια άλλη χώρα, τηλεφωνούν στην Ελλάδα και τον στέλνουν πάλι πίσω. Οι απελάσεις αυτές σίγουρα δεν συμφέρουν την Ελλάδα.


Αντιμετωπίζετε προβλήματα εξαιτίας του ρατσισμού;

Μας έχουν επιτεθεί φασίστες αρκετές φορές. Και εδώ στα Προπύλαια και στο δρόμο. Δεν μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι για αυτό, ούτε να μιλήσουμε, ούτε να απαντήσουμε. Ακόμα και η αστυνομία, όσες φορές ήταν μπροστά σε παρόμοια γεγονότα τους άφηνε να μας χτυπήσουν, να μας καταστρέψουν τα πράγματα και τα πανό και μετά ερχόταν να τους διώξει.


Τι σκοπεύετε να κάνετε αν σας δοθεί το άσυλο;

Θα προσπαθήσω να μαζέψω κάποια χρήματα, θα δανειστώ από τους γονείς μου, και θα παλέψω να ανοίξω ένα μαγαζί. Δούλευα 6 χρόνια στη media strom χωρίς ένσημα και με λιγότερα χρήματα. Δεν μπορώ να ζήσω άλλο έτσι.


...


Τους ζητάς να μείνουν στη χώρα τους και να παλέψουν όπως λες, να αλλάξουν το καθεστώς, τον πόλεμο, την οικονομική κατάσταση και να μην έρθουνε εδώ, να μη μολύνουν τη δική σου χώρα. Την ίδια στιγμή που εσύ, ντοπαρισμένε Ελληναρά, ντοπαρισμένε κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά, από τις τηλεοράσεις, τα κανάλια, τους δημοσιογραφίσκους, τους «αρχηγούς» ΣΟΥ, αφήνεις τη δική σου χώρα στο έλεος σαρδανάπαλων ξεφτιλισμένων υποκειμένων που διοικούν βουτηγμένοι στην ασυδοσία. Βγάζεις όλα σου τα κόμπλεξ, όλα αυτά που από μικρό παιδί σου έχουν μεταφέρει οι ομοϊδεάτες σου και η «εκπαίδευση» που έχεις λάβει από ένα σαπισμένο σύστημα, πάνω σε μετανάστες. Ξεφτιλισμένο υποκείμενο, με ποτισμένο από μίσος δείγμα εγκεφάλου, πότε θα ανοίξεις τις κουμπότρυπες που έχεις για μάτια; Πού έτσι και γίνει πόλεμος στην Ελλαδάρα σου θα είσαι ο πρώτος που θα φύγει;
Πότε φούσκωσες τα μπράτσα σου να υπερασπιστείς κάποια γιαγιά την ώρα που την κλέβουν; Πότε όρθωσες το ανάστημά σου μπροστά σε ένα παιδί που το τραμπουκίζουν; Πότε έσωσες ένα αδέσποτο από τον δρόμο; Πότε βοήθησες έναν ναρκομανή να σώσει τη ζωή του; Πότε στάθηκες πλάι σε κάποιον συνάνθρωπό σου που σε χρειάστηκε; Εκεί μονάχα που σε παίρνει μάγκα μου. Να παίζεις τον ασήκωτο τον πατριώτη, του έθνους το σωτήρα, ορμώμενος σε κόσμο αβοήθητο. Που ξέρεις, δεν θα αντισταθεί γιατί φοβάται. Όχι εσένα όρθια αμοιβάδα, το κωλοκράτος φοβάται, την απέλαση φοβάται, για τους φίλους και την οικογένειά του φοβάται.
Μέσα απ’ την καρδιά μου στο εύχομαι, τα παιδιά σου να σε κυνηγάνε για τις πράξεις σου αυτές. Τα παιδιά σου να ‘ναι μέρα νύχτα στο πλευρό αυτών των ανθρώπων, να μάχονται και να παλεύουνε για αυτούς. Μπροστάρηδες να σου βγουν άνοων πλάσμα και μέρα νύχτα να σε φτύνουν. Τιμή σου που σου δίνω τέτοια ευχή να κάνεις παιδιά και όχι αγρίμια.