Τρίτη, Μαρτίου 14, 2017

Μην μου χτυπάς ξανά την πόρτα - blast from the past 3

Όσο χέρια κι αν απλωθούν, αν δεν τραβήξουν δυνατά δεν βγαίνεις απ’ την άμμο που ρουφάει. Όσοι κι αν έρθουν δίπλα σου να σε κρατήσουν δεν μπορούν αν δε θελήσεις από μόνη σου να τους αφήσεις. Δεν θες κανέναν δίπλα σου μάτια μου. Δεν θέλεις ψίθυρους, δεν θέλεις λόγια, δεν θες ματιές παρηγοριάς.
Κι ύστερα αυτός, κι ύστερα το τηλέφωνο.
Με ρωτάς τι κράτησα, τι έχω, τι θυμάμαι και τι μου λείπει από σένα.
Μου λες πως τα ‘κανα όλα τόσο απότομα που σάστισες.
Μου λες πως έφυγα τη νύχτα σαν κυνηγημένη, μου λες πως δεν γύρισα ποτέ μου να σκεφτώ τι αφήνω πίσω μου, τι καταστρέφω, ποιους βγάζω απ’ τη ζωή μου. Αυτό είναι και το λάθος σου μάτια μου.
Ποτέ δεν θέλησα να τα μετρήσω, ποτέ να τα ζυγίσω, ποτέ να τα τακτοποιήσω, ποτέ να βάλω αριθμούς. Και τώρα έρχεσαι ξανά, σαν φάντασμα από το πουθενά να με στοιχειώσεις, να ανασκαλίσεις τη ζωή μου, να ψάξεις λογική στις πράξεις και στα θέλω μου. Τι θυμάμαι;…
Θυμάμαι τα πρωινά που ξύπναγα και έβρισκα καφέ ακουμπισμένο στο τραπέζι κι ένα τσιγάρο έτοιμο στριμμένο. Την γκρίνια όταν έβλεπες την οδοντόκρεμα ανοιχτή και το νερό να τρέχει στο μισο- πλημμυρισμένο πλέον μπάνιο. Τα ρούχα που έψαχνες να βρεις και σου λεγα ότι είναι απλωμένα.
–Αφού δεν έβαλες πλυντήριο, από πότε;
-Από παρα-προχτές!...
Και γέλαγες, και μου λεγες «θα στρώσεις».
Κι άλλο λάθος μωρό μου. Στρώνουνε έτσι εύκολα οι άνθρωποι; Αλλάζουν έτσι εύκολα οι χαρακτήρες; Ποτέ δεν μ’ ένοιαξε μωρό μου η μπουγάδα, ποτέ δεν μ’ άρεσαν τα εύκολα, τα καθημερινά.
Μη με ρωτάς ξανά λοιπόν τι έφταιξε, τα χνώτα μας δεν ταίριαξαν, τα θέλω μας σε κόντρα, αντίθετα τα όνειρά μας.
Κι όλο το φταίξιμο δικό μου, τίποτα δεν σε χρέωσα, ποτέ δεν θα το κάνω. Απ’ την αρχή το ήξερα, κι όσα συγγνώμη να σου πω δεν θα ‘ναι αρκετά. Σάμπως υπήρχε πιθανότητα να γίνω αυτό που ήθελες ποτέ, σάμπως θα ήταν δυνατόν να αρκεστώ σ’ αυτά ποτέ. Αλλά με ήξερες κι εσύ. Και τον εγωισμό μου, και την αχαριστία μου και την αγάπη μου για το καινούργιο.
Απ’ την αρχή την είδες την αδιαφορία μου, απ’ την αρχή είδες το χαρακτήρα μου.
Κι έμεινες. Κι έφυγα.
Και θα ξανάμενες. Και θα ξανάφευγα.
Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου όσο αγαπάς τους γύρω σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: