Δευτέρα, Οκτωβρίου 18, 2010

Από το α' πρόσωπο στο γ' .

Πρώτο κείμενο φίλε που δεν είναι για αυτόν. Πρώτο κείμενο που δεν μιλάω σ’ αυτόν. Έψαχνες τρίτα πρόσωπα; Να φύγει το α ενικό; Να μην μιλάω πιά για μένα.
Δεν θες να μπλέξουν τα ονόματα. Δεν θες να μπλέξουνε οι χαρακτήρες. Έχω καιρό να παίξω με πρόσωπα. Έχω καιρό να μπω σε ρόλους.
Δεν θέλει να το ξεκινήσει, δεν θέλει να ξανακρυφτεί. Κουράστηκε να χώνεται σε τρύπες, κουράστηκε να ψάχνει χαραμάδες, βαρέθηκε το στρίμωγμα στα κενά. Στις ώρες που περισσεύουν, στα λόγια που περνούν και φεύγουν. Στις πράξεις που είναι της στιγμής.
Με τις ώρες τους όλα. Με τις στιγμές τους. Ήρθε ο καιρός ν’ αλλάξει η δομή, ήρθε ο καιρός να μπούνε νέοι ρόλοι. Νέοι πρωταγωνιστές.
Πρώτες δειλές λέξεις, πρώτα δειλά βήματα. Συναίσθημα ίδιο με αυτό που έχεις όταν πας στον επόμενο. Την παράξενη ανατριχίλα, το μούδιασμα όταν πρωτοφιλάς τον καινούργιο. Απ’ τη μια ξένο, απ’ την άλλη ελκυστικό. Ώρες-ώρες παράνομο, απαγορευμένο, ριψοκίνδυνα όμορφο…
Γλυκό, παράξενο, άγνωστο.
Ψάχνεις απ’ την αρχή πατήματα, μπουσουλάς μέχρι να σηκωθείς ξανά στα δυό σου πόδια, εξερευνείς. Περνάς τα χέρια σου πάνω στο καινούργιο σώμα, αγγίζεις το νέο, χαμογελάς.
Διαφορετικό άρωμα, διαφορετική αίσθηση, διαφορετική διάθεση.
Μέχρι να ξεκινήσεις ξανά, μέχρι να βρεις το επόμενο, χαλαρώνεις. Απολαμβάνεις τις στιγμές σου. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Πάντα κάτι στα σκαριά. Πάντα κάτι να σε τρώει, πάντα κάπου να διστάζεις.
Κι όμως, δεν θ’ αργήσει, θα ξυπνήσει πάλι ο Βελζεβούλης μέσα της.
Σκόρπιες εκφράσεις, σκόρπια λόγια, σκόρπιες λέξεις και εκφράσεις. Πώς να τα βάλει σε σειρά, πώς να τα τακτοποιήσει; Λες και υπήρξε ποτέ τίποτα τακτοποιημένο στη ζωή της, στις κινήσεις της, στα θέλω της. Τάξη όχι. Ξεκαθάρισμα ναι. Πόσο μισεί τα μισόλογα, πόσο σιχαίνεται τα μπερδέματα. Προσαρμοστικότητα στο έπακρο τέτοιες στιγμές, σε τέτοιες καταστάσεις.
Κι ό,τι κι αν κάνει κι ο ένας, ο όποιος, ο κάποιος, κι ότι κι αν κάνει κι αυτή, τουλάχιστον δεν θα μυρίζει ναφθαλίνη.

Το κείμενο ήταν ήδη έτοιμο ν’ανέβει από χτες το βράδυ. Τα πλήκτρα του υπολογιστή έμενε να πατηθούν κι όμως την πρόλαβε. Για αυτό δεν απάντησε, για αυτό δεν συμμετείχε ενεργά, για αυτό δεν μίλαγε πολύ. Είχε διαβάσει λίγες ώρες πριν…
Χαμογέλαγε μ’ αυτή την έκφραση στο πρόσωπο που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Φερμάροντας τις λέξεις, τις προτάσεις, τη σειρά. Αναπόφευκτο. Όταν ξέρεις κάποιον ψάχνεις να τον βρεις σ’ αυτά που γράφει. Και μετά κάτι άλλο, κάτι παραπάνω, που ενώ μοιάζει διαφέρει. Απαθανατίζεις, απαγκιάζεις, απεικάζεις και συνεχίζεις την ανάγνωση.
Κι όταν σταματάει θέλει κάτι να πει, αλλά όποιες λέξεις κι αν χρησιμοποιήσει δεν αρκούν. Δεν ξέρει πώς να τις ταιριάξει, δεν ξέρει πώς να τις τακτοποιήσει. Είπαμε, ποτέ δεν μπόρεσε σε τίποτα να βάλει τάξη. Στρατοπαιδεύω στο δικό μου σεπαρέ λοιπόν, για να μιλήσω με λέξεις που χρησιμοποιείς κι εσύ, και καταφεύγω στο χαρτί. Πάλι πρόσωπα εναλλάσσονται, πάλι ρόλοι παίζονται, πάλι απορεί. Μαθαίνοντας λίγο ακόμα για έναν άνθρωπο, μαθαίνοντας λίγο ακόμα έναν άνθρωπο. Αν δεν απείχα από το αλκοόλ, θα άνοιγα ένα ουίσκι. Θα μείνω όμως με το χαμόγελο και τον καπνό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: