Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 22, 2010

Το τέλος πάντα ίδιο

Οι νύχτες σου είναι αυτές που με καίνε, οι νύχτες σου είναι αυτές που με πονάνε.
Οι δισταγμοί σου είναι που με τρελαίνουνε, οι σκέψεις σου που χάνονται.
Ένας λαβύρινθος οι πράξεις σου, γεμάτες ασυνέχεια οι κινήσεις σου.
Να λες μια λέξη εσύ κι εγώ να ψάχνω το από πίσω. Το πιο βαθύ.
Να ψάχνω ένα κάποιο νόημα, κάτι κρυφό που θα μπορούσες να εννοείς.
Οι άνθρωποι μάτια μου δεν έχουν γεννηθεί για να βασανίζονται. Κι αν υπάρχει κάτι απλό στη ζωή μας είναι οι σχέσεις. Οι ανθρώπινες σχέσεις.
Γιατί να ακολουθώ το κουβάρι, γιατί να ψάχνω τα στενά σου, γιατί να αναρωτιέμαι τι να θες;
Μιλούσα για αντοχές, μιλούσα για παλιές στιγμές.
Κρυφογέλαγα. Χάζευα τα τοπία που περνούσαν και ταξίδευα.
Έσκαγε ο ήλιος και με τύφλωνε, κι εγώ χαμογελούσα.
Μπορεί σαν άνθρωπος να είμαι πλεονέκτης τελικά, για αυτό να μη χαμογελάω ακόμα.
Τυποποιημένη, σκληρή και άνετη. Όπως μ’ αυτούς που τρύπωναν στη ζωή μου.
Έτσι φέρθηκα και με σένα. Χωρίς τα βλέμματα τα πρώτα, τις περιπαιχτικές ματιές, τα πρώτα φοβισμένα φιλιά. Περιφρονούσα ανατολές και ηλιοβασιλέματα.
Και κάθε φορά απ΄ την αρχή ο δισταγμός.
Και κάθε φορά απ’ την αρχή το μάγκωμα.
Το τέλος πάντα ίδιο. Φιλιά δίχως αγκαλιά.

2 σχόλια:

Ναύτης είπε...

κι αν πω ότι δεν μελαγχόλησα
ψέμματα θα πω...
όπως κι αν πω πως δεν μου άρεσε
(το κείμενο...)

καλο μεσημέρι!

silly redhead* είπε...

Σ'ευχαριστώ...
Αλλά κι η μελαγχολί είναι στο παιχνίδι. Σωστά;
Καλό απόγευμα! :)