Τρίτη, Αυγούστου 31, 2010

Εθισμός

Ανοιχτά παράθυρα, γαλάζιος ουρανός, το κύμα να σκάει αμέριμνο.
Δεν ήξερε τίποτα. Ή έκανε πως δεν ήξερε. Ξέρει να προσποιείται καλά.
Κι αυτός και το κύμα. Ακολουθούσε τις εκφράσεις του, βάδιζε με την όρεξή του, πήγαινε με τα νερά του.

Καίει το τσιγάρο, μεγαλώνει η κάφτρα, ώρα να το τινάξω.
Κι αυτό και την σκέψη μου. Τίναγμα και άλλη μια ρουφηξιά, άλλη μια εισπνοή, κι άλλος καπνός να βγαίνει και να παίζει.
Κι αυτός ίδιος με το τσιγάρο. Όσο κι αν τον τινάζω καίει ακόμα.
Κι όσο τραβάω, όσο παίρνω ανάσες από αυτόν, απ’ την παρέα του, από το φιλί του, από τις ματιές του, από τα χαμόγελα, τόσο παίζει, τόσο φεύγει, τόσο ακολουθάει τον άνεμο. Και μάλλον έχει αρχίσει να φυσάει πολύ γιατί δεν προλαβαίνω καν να τον δω να φεύγει, να χάνεται.

Λίγες ρουφηξιές μείνανε ακόμα από το τσιγάρο μέχρι να τελειώσει, μέχρι να καώ από την κάφτρα του.
Και όταν σβήσει, θα μείνει ο εθισμός.

2 σχόλια:

philos είπε...

Που είσαι πάλι... πάνω που εθίστηκαμε ξανά! ;)

silly redhead* είπε...

Είπα να πάω λίγες μέρες διακοπές! Επιστροφή και πάλι. :)