Τρίτη, Ιουλίου 20, 2010

Ενάντια στο πτυχίο μου. Βαράτε.

'Εχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με το θέμα της παιδείας, αλλά φοιτητές είμαστε, λογικό να σκάει μύτη συχνά και να μας βαράει κουδουνάκια.
Και ναι, για άλλη μια φορά, άνοιξε σε παρέα η ίδια συζήτηση. Παιδεία, δημόσια-ιδιωτική, αναγνώριση κτλ. Έχω κουραστεί τόσο με το θέμα που απλά θα γράψω τη γνώμη μου, μια και καλή να ξεμπερδεύουμε. Είμαι ενάντια στην ιδιωτική παιδεία. Είμαι ενάντια στην αναγνώριση των ιδιωτικών. Φωνάξτε όσο θέλετε και στήστε με στον τοίχο. Jaman fou. Θυμάμαι ένα πανό που είχα δει κάποια στιγμή πριν από καιρό, μπορεί και χρόνια, κρεμασμένο έξω από το Αριστοτέλειο.
"ΠΩΛΕΙΤΑΙ"
Θα έγραφα μα το Θεό αλλά δεν θα πιστεύατε τη συνέχεια, οπότε, στο τσιγάρο που κρατώ, είναι κατ εμέ το πιο πετυχημένο που έχω δει. Και εξηγούμαι. Στο κομμάτι που αφορά την αναγνώριση, ας αφήσουμε τα ιδιωτικά στη μοίρα τους και τα δημόσια όπως έχουν, ή ας μην έχουμε καθόλου δωρεάν-δημόσια παιδεία κι ας αναγνωρίσουμε τα ιδιωτικά πλήρως. Οι πιθανότητες να μπορέσουν να συνυπάρξουν και τα 2 χωρίς να καταποντιστούν ολοσχερώς τα δημόσια, μου φαίνονται πιο χλωμές κι από την πούδρα που χρησιμοποιώ. (το χειμώνα)
Πιστεύω ότι λίγο πολύ μια βόλτα στα δημόσια όλοι έχουμε κάνει. Σοβάδες να μας φλερτάρουν, καθίσματα να πηγαινοέρχονται, τραπεζάκια να εκσφενδονίζονται, καθηγητές να λείπουν, μαθήματα να μη γίνονται, μπλε-πράσινα –κόκκινα ανθρωπάκια να πηγαινοέρχονται, Μύκονος και Σαντορίνη- κρουαζιέρα θα σε πάω γιατί την ψήφο σου νοιάζομαι και αγαπάω, τριαλαρί-τριαλαρό… Από την άλλη, έχοντας ξοδέψει ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ζωής μου σε ιδιωτικό, (είπαμε, τι φέρνει μια χελώνα από την Κίνα; -Τα πτυχία μας) έχω νιώσει τι θα πει οργάνωση. Όλα στην ώρα τους, 0 αλλαγές στο πρόγραμμα, οργανώσεις που δεν έχουν χρώματα, ασχολίες για τους φοιτητές που δεν περιλαμβάνουν κόμματα και ξεμαλλιάσματα κοκ. (καλά, αυτό για τα ξεμαλλιάσματα το παίρνω πίσω.) Αναγνωρίζοντας λοιπόν τα ιδιωτικά και δίνοντάς τους την αξία ενός ίσου πτυχίου με αυτό των δημοσίων αυτόματα δημιουργείται χάσμα. Αν έχω την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω τα δίδακτρα, γιατί στην ευχή να πάω στο δημόσιο; Γιατί να μην αναζητήσω καλύτερες εγκαταστάσεις και πιο άμεση εκπαίδευση;
Γιατί να χωρίσουμε τους φοιτητές σε έχοντες και μη τη στιγμή που θα έπρεπε απλά να μας ενδιαφέρει η ικανότητά τους; Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, εν καιρώ οικονομικής κρίσης, οποιοδήποτε έξοδο που θα μπορούσε να αποφύγει η κυβέρνηση, θα το αποφύγει. Με το να ανοίξουμε το δρόμο στην ιδιωτική παιδεία φεύγει ένα μεγάλο βάρος από το κράτος το οποίο έτσι κι αλλιώς δίνει ψίχουλα για αυτόν τον τομέα. Τι πιο απλό λοιπόν από το να μετατοπίσει το βάρος της ευθύνης αυτής στις πλάτες οποιουδήποτε «μη κερδοσκοπικού» ιδρύματος και να αφήσει την δημόσια παιδεία να πιάσει τον πάτο τον απόπατο, το δεν πάει άλλη παρακμή σου λέω.
Όσο για τα φουκαριάρικα που ξεπατώνονται και ξημεροβραδιάζονται στα ιδιωτικά, ένα έχω να πω. Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Και τι εννοώ; Όταν μπήκαμε ξέραμε πως δεν αναγνωρίζονται τα πτυχία από το ελληνικό δημόσιο. Σωστά; Σωστά. Δεν μας κορόιδεψε κανείς, δεν άλλαξε τώρα ο νόμος. Άρα τώρα τι γκρινιάζεις; Αν έχει κάποιος το δικαίωμα να φωνάζει είναι οι φοιτητές του δημοσίου. Γιατί εσύ, κι εγώ, και μπορεί ο δίπλα, είχαμε όλες τις επιλογές μπροστά μας. Το αν δεν το χειριστήκαμε σωστά είναι δικό μας θέμα. Το ότι πρέπει όμως να υπάρχει δωρεάν δημόσια παιδεία και το ότι πρέπει να είναι αναυθαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη είναι διαφορετικό. Ας φτιάξουμε λοιπόν πρώτα τα δικά μας, τα ντόπια τα χάλια, ας μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα μέσα στα δημόσια πανεπιστήμια και μετά το ξανασυζητάμε.

Υ.Γ. Και κάπως έτσι σιγουρεύω και για φέτος το ότι δεν θα την πάρω την υποτροφία. Απλά επειδή βαριόμουν να περιμένω μέχρι τον Αύγουστο που βγαίνει η απόφαση κι επειδή αν είναι να πέσω προτιμώ να πέσω μόνη μου! Θα το κάνω με στυλ τουλάχιστον.

Δεν υπάρχουν σχόλια: