Πέμπτη, Ιουλίου 22, 2010

Η κάθε κυρά-Μαριγώ.

Θα στο παίξω παντελώς άσχετη, εντελώς ντεκαπαρισμένη, πες ότι μ‘έχει βαρέσει κι ο ήλιος στο κεφάλι. Καλοκαίρι είναι δικαιολογούμαι. Στη θάλασσα τη βγάζω, δικαιολογούμαι. (οκ, το ότι ψάχνω τον ίσκιο της μουριάς για να μη γίνω σαν την Πίπη τη φακιδομύτη είναι άλλου παπά ευαγγέλιο) Θα σου πω πώς βλέπω εγώ τη χώρα τούτη, μέσα από δυό μάτια ενός ανθρώπου που δεν σκαμπάζει γρι από πολιτική, ξέρει μόνο τί βράζει μες την κατσαρόλα του, και πώς να πάει τα παιδιά του στην άλλη άκρη για να παίξουν, τώρα που το πάρκο-παιδική χαρά της γειτονιάς έγινε γκαράζ.
Να σε βάλω λίγο στο κλίμα να πιάσεις την εικόνα. Φαντάσου με με ποδιά, (όχι αυτήν τη παιχνιδιάρικη που φοράω συνήθως όταν μαγειρεύω), φαντάσου με με την ποδιά της κυρά-Κατίνας, (όποια κι αν είναι αυτή κι έχει γίνει τόσο γνωστή)ένα τσεμπέρι στο κεφάλι, απ’ αυτά τα ωραία, τα βιλαντζιώτικα που κυκλοφορούνε μόνο σε βουνά, λαγκάδια άντε και καμιά μικρή πεδιάδα, και με καμιά ντουζίνα κουτσούβελα αλά οικογένεια Χωραφά. Χέστο το debate, χέστο το πανεπιστήμιο, βράστα τα εξωτερικά, πες πώς δεν έχω πάει καν δημοτικό. Ντάξει μέχρι εδώ; Θαυμάσια.
Έχω έναν άντρα άνεργο τον τελευταίο χρόνο, και μετά το ΔΝΤ και πριν το ΔΝΤ. Μη μου πεις ότι 5 μήνες πριν ζούσαμε σαν πασάδες, μάτια μου, αλήθεια σου λέω δεν θα σε πιστέψω… Πες μου εσύ, για να ‘ρθω να σου πω κι εγώ μετά, γιατί ψήφισα τον παπάρα που ψήφισα. (Συγγνώμη για τη γλώσσα μου, κορίτσι πράμα!) Να ψηφίσω τον προηγούμενο; Μπα, τον είδα καλοταϊσμένο κι είπα να δοκιμάσω τον αδύνατο, που κάνει και ποδήλατο, κι όσο να πεις, λιγότερο θα θέλει να φάει. Ναι, αλλά πριν, το θρεφτάρι είχα ψηφίσει. Γιατί στον τόπο τούτον, μας έχουν πει πως το μήλο κάτω απ’τη μηλιά θα πέσει. Το δα έτσι στρουμπουλό, μου θύμισε το μήλο, και το σταύρωσα το βόδι. Και μετά με σταύρωσε αυτό. Κι ήρθα κι απόειδα και το ριξα στην άλλη τη μηλιά, στο άλλο το φρούτο. Και μου ‘φερε και τούτονε τον ΔΝΤ, και μου κοψε και τα επιδόματα, και μου ‘κοψε και τα δώρα, κι έκοψε και της μάνας μου το ΕΚΑΣ, κι έβαλε τον πατέρα μου να πάρει δάνειο, και ζήλεψα κι εγώ και πήρα μια πιστωτική, και τσαντίστηκε ο άντρας μου και πήρε κι αυτός, και το ‘δαν τα παιδιά μου και αρχίσαν να ζητάνε, και το ‘μαθε η συμπεθέρα, που για να μην μείνει πίσω, που ο άλλος ο παππούς πήρε δάνειο και παίρνει δώρα στα εγγόνια, έπρηξε το συμπέθερο να πάρουνε ένα καταναλωτικό, να έχουνε κι αυτοί για δώρα στην ντουζίνα, και πήρανε κι αυτοί, και πήραμε κι εμείς, και ζήσαμε εμείς σκατά κι αυτοί απόσκατα.
Λαχάνιασες; Εγώ να δεις που τρέχω να πληρώσω! Και θα τρέχω για πολύ ακόμα να σαι σίγουρος. Και θα ξανάρθουν εκλογές, και θα πάω να τον ξαναρίξω τον ρημαδιασμένο. Έλα, αφού το’χεις, σε βλέπω, τσακάλι είσαι… πού θα το ρίξω; Είτε στο μπλέ το πάρτι είτε στο πράσινο. (Μωρέ καλά κάνουνε στα εξωτερικά και τα λένε έτσι, το χουνε πιάσει το νόημα οι τύποι) Γιατί; Γιατί έχω κάλο στον εγκέφαλο κι άντε να μου τον εβγάλεις. Γιατί μου τάζουνε δημόσια και θέσεις εργασίας. (αυτό το ωραίο το δημόσιο, να σαι καλά Αντρέα.) Γιατί έχω παιδιά και είμαι μάνα. Γιατί είμαι άνθρωπος κι έχω σπίτι. Γιατί έχω τα δάνεια, τα καταναλωτικά, τις κάρτες, τους λογαριασμούς, το νοίκι, τις δόσεις του ψυγείου, τα υδραυλικά που χαλάσανε, την εφορία… Εγώ την πληρώνω την εφορία, είμαι φιλότιμη η πουτάνα. Αλλά και να μην ήμουν, εμένα θα με βρίσκανε και θα μου παίρνανε το σκύλο. Δεν έχω και τίποτα άλλο στ’όνομά μου. Έχω και κάτι παιδιά αλλά ποιος θα τα πάρει να τα ζήσει με το επίδομα που δίνουν; Ούτε για τα τσιγάρα τους-χμ.. συγγνώμη, τις τσίχλες τους- δεν φτάνουν. Ποιόν να ψηφίσω λοιπόν; Και να την ψηφίσω την πινέζα, σιγά μη βγει. Δεν φτάνει που είναι κοντή, είναι και κακόγουστη. Και να σου πω και την αλήθεια μάτια μου, ώρες-ώρες, χριστό δεν καταλαβαίνω απ’αυτά που λέει. Όλο για κάτι προλεταριάτα μιλάει, όλο για κάτι μπουρζουαζίες, όλο για κάτι εργαζόμενους. Άγνωστες λέξεις για μένα. Μη με κοιτάς, κι ο εργαζόμενος άγνωστη λέξη κοντεύει να γίνει στο σπίτι μας. Μετά τί; Το ΛΑΟΣ; Δεν μπορώ, πολύ φωνάζει ο τζουτζούκος-μπουμπουκος-μπαμπούκος-κλάιν. Άνθρωπο που φωνάζει, εγώ να τον ακούω κάθε μέρα στο τηλεκουτί δεν το μπορώ. Θα μου ξυπνήσει και το μωρό. Ένα από τα 4 σίγουρα. Άσε το άλλο. Και που φωνάζει τι λέει? Κάτι για Έλλην ακούω, κάτι για βιβλία και για Ακρόπολη. Μπα, καλύτερος ο Λιακόπουλος, πιο πειστικός. Άσε που φωνάζει και στον αδερφό του. Τέτοια παραδείγματα εγώ για τα παιδιά μου δεν θέλω. Καλύτερα το χοντρό, τότε τουλάχιστον τους έλεγα «Να, άμα φας όλο σου το φαί, θα γίνεις πρωθυπουργός.» Τον άλλονε τον εξυπνάκια που αλλάζει πουκάμισα, δεν τον εθέλω. Όι, όι σου λέω, δεν τον εθέλω. Να πάει να τα βρεί με τον άλλον με τα μούσια που το χουνε κάνει κωλοχανείο το πάρτι τους. Αν δεν βγάζουν άκρη μεταξύ τους εμένανε τη δόλια περιμένουν να τους σώσω; Ας βρούνε κανα κοριτσάκι που θα τον εμπερδέψει με το Ρουβά, να τον ψηφίσει.
Θυμάμαι τότε που γινότανε ο πανικός με τους αγρότες, τότε ντε, που σκάγανε τα λάστιχα, που κλείναμε τους δρόμους, που φωνάζαμε… Ά! Τι εποχές… Επί Πασοκ λέω, όχι για τα τελευταία. Τότε που θέλαμε να τους ρίξουμε την κυβέρνηση, τότε που δεν μας άκουγαν. Θυμάσαι; Κι εγώ θυμάμαι. Τι αγώνες, τι φωνές, τι πανικός! Ε, ντάξει μωρέ, μετά τους ξαναψήφισα. Και τι να ‘κανα;
Και τώρα έχουμε κι αυτούς του ξένους ,που ‘ρθανε και κάνουνε σουλάτσα εδώ μέσα. Και να τους διώξουμε δεν μπορούμε. Και να τους πούμε όχι δεν μπορούμε. Και να θέλαμε, μπρατσαρά το Γιωργάκη δεν τον λες, κι ας ξημεροβραδιάζεται στους διαδρόμους. (δεν εννοώ της Βουλής, μη νομίζετε ότι λέω και μαλακίες) Ε, και τι να γίνει; Πάλι κάποιον απ’αυτούς θα ψηφίσω.
Είπαμε… μάνα, σπίτι, παιδιά, αδέρφια, έξοδα, άδεια κατσαρόλα, άδεια όνειρα, άδεια ελπίδα…
Υ.Γ. Εδώ δεν έχει υστερόγραφα.

Τρίτη, Ιουλίου 20, 2010

Ενάντια στο πτυχίο μου. Βαράτε.

'Εχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με το θέμα της παιδείας, αλλά φοιτητές είμαστε, λογικό να σκάει μύτη συχνά και να μας βαράει κουδουνάκια.
Και ναι, για άλλη μια φορά, άνοιξε σε παρέα η ίδια συζήτηση. Παιδεία, δημόσια-ιδιωτική, αναγνώριση κτλ. Έχω κουραστεί τόσο με το θέμα που απλά θα γράψω τη γνώμη μου, μια και καλή να ξεμπερδεύουμε. Είμαι ενάντια στην ιδιωτική παιδεία. Είμαι ενάντια στην αναγνώριση των ιδιωτικών. Φωνάξτε όσο θέλετε και στήστε με στον τοίχο. Jaman fou. Θυμάμαι ένα πανό που είχα δει κάποια στιγμή πριν από καιρό, μπορεί και χρόνια, κρεμασμένο έξω από το Αριστοτέλειο.
"ΠΩΛΕΙΤΑΙ"
Θα έγραφα μα το Θεό αλλά δεν θα πιστεύατε τη συνέχεια, οπότε, στο τσιγάρο που κρατώ, είναι κατ εμέ το πιο πετυχημένο που έχω δει. Και εξηγούμαι. Στο κομμάτι που αφορά την αναγνώριση, ας αφήσουμε τα ιδιωτικά στη μοίρα τους και τα δημόσια όπως έχουν, ή ας μην έχουμε καθόλου δωρεάν-δημόσια παιδεία κι ας αναγνωρίσουμε τα ιδιωτικά πλήρως. Οι πιθανότητες να μπορέσουν να συνυπάρξουν και τα 2 χωρίς να καταποντιστούν ολοσχερώς τα δημόσια, μου φαίνονται πιο χλωμές κι από την πούδρα που χρησιμοποιώ. (το χειμώνα)
Πιστεύω ότι λίγο πολύ μια βόλτα στα δημόσια όλοι έχουμε κάνει. Σοβάδες να μας φλερτάρουν, καθίσματα να πηγαινοέρχονται, τραπεζάκια να εκσφενδονίζονται, καθηγητές να λείπουν, μαθήματα να μη γίνονται, μπλε-πράσινα –κόκκινα ανθρωπάκια να πηγαινοέρχονται, Μύκονος και Σαντορίνη- κρουαζιέρα θα σε πάω γιατί την ψήφο σου νοιάζομαι και αγαπάω, τριαλαρί-τριαλαρό… Από την άλλη, έχοντας ξοδέψει ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ζωής μου σε ιδιωτικό, (είπαμε, τι φέρνει μια χελώνα από την Κίνα; -Τα πτυχία μας) έχω νιώσει τι θα πει οργάνωση. Όλα στην ώρα τους, 0 αλλαγές στο πρόγραμμα, οργανώσεις που δεν έχουν χρώματα, ασχολίες για τους φοιτητές που δεν περιλαμβάνουν κόμματα και ξεμαλλιάσματα κοκ. (καλά, αυτό για τα ξεμαλλιάσματα το παίρνω πίσω.) Αναγνωρίζοντας λοιπόν τα ιδιωτικά και δίνοντάς τους την αξία ενός ίσου πτυχίου με αυτό των δημοσίων αυτόματα δημιουργείται χάσμα. Αν έχω την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω τα δίδακτρα, γιατί στην ευχή να πάω στο δημόσιο; Γιατί να μην αναζητήσω καλύτερες εγκαταστάσεις και πιο άμεση εκπαίδευση;
Γιατί να χωρίσουμε τους φοιτητές σε έχοντες και μη τη στιγμή που θα έπρεπε απλά να μας ενδιαφέρει η ικανότητά τους; Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, εν καιρώ οικονομικής κρίσης, οποιοδήποτε έξοδο που θα μπορούσε να αποφύγει η κυβέρνηση, θα το αποφύγει. Με το να ανοίξουμε το δρόμο στην ιδιωτική παιδεία φεύγει ένα μεγάλο βάρος από το κράτος το οποίο έτσι κι αλλιώς δίνει ψίχουλα για αυτόν τον τομέα. Τι πιο απλό λοιπόν από το να μετατοπίσει το βάρος της ευθύνης αυτής στις πλάτες οποιουδήποτε «μη κερδοσκοπικού» ιδρύματος και να αφήσει την δημόσια παιδεία να πιάσει τον πάτο τον απόπατο, το δεν πάει άλλη παρακμή σου λέω.
Όσο για τα φουκαριάρικα που ξεπατώνονται και ξημεροβραδιάζονται στα ιδιωτικά, ένα έχω να πω. Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Και τι εννοώ; Όταν μπήκαμε ξέραμε πως δεν αναγνωρίζονται τα πτυχία από το ελληνικό δημόσιο. Σωστά; Σωστά. Δεν μας κορόιδεψε κανείς, δεν άλλαξε τώρα ο νόμος. Άρα τώρα τι γκρινιάζεις; Αν έχει κάποιος το δικαίωμα να φωνάζει είναι οι φοιτητές του δημοσίου. Γιατί εσύ, κι εγώ, και μπορεί ο δίπλα, είχαμε όλες τις επιλογές μπροστά μας. Το αν δεν το χειριστήκαμε σωστά είναι δικό μας θέμα. Το ότι πρέπει όμως να υπάρχει δωρεάν δημόσια παιδεία και το ότι πρέπει να είναι αναυθαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη είναι διαφορετικό. Ας φτιάξουμε λοιπόν πρώτα τα δικά μας, τα ντόπια τα χάλια, ας μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα μέσα στα δημόσια πανεπιστήμια και μετά το ξανασυζητάμε.

Υ.Γ. Και κάπως έτσι σιγουρεύω και για φέτος το ότι δεν θα την πάρω την υποτροφία. Απλά επειδή βαριόμουν να περιμένω μέχρι τον Αύγουστο που βγαίνει η απόφαση κι επειδή αν είναι να πέσω προτιμώ να πέσω μόνη μου! Θα το κάνω με στυλ τουλάχιστον.

Σάββατο, Ιουλίου 17, 2010

Καινούργιο όνομα!

Μιας και το silly blonde δεν αντιπροσωπεύει πλέον την αλήθεια, είπα να πάρω τ'όνομα από το τωρινό μου χρώμα! redhead λοιπόν.

Παρασκευή, Ιουλίου 16, 2010

Υποτιθέμενοι έρωτες

Χαζεύω το blog. Πόσοι υποτιθέμενοι έρωτες, πόσα ψέμματα. Τόσο καλά ειπωμένα που τα πίστευα κι εγώ. Και τώρα οι γούνες. Και τώρα μηνύματα το χάραμα: Άσε τη jazz, εδώ βαράν νταούλια!
Μπές και πήρε φωτιά η γούνα μου, δε σβήνει η κακούργα!
Τί είδανε τα μάτια μου, τί άκουσαν τα αυτιά μου,
και πού να πνίξω τον καημό, στερνή παρηγοριά μου.
(εν όψη εγκεφαλικού πάντα μου βγαίνει το καταπιεσμένο ποιητικό μου ταλέντο)
Η πρώτη φορά που το εννοώ. Όταν πονάω μου βγαίνει η ειρωνεία. Μου βγαίνει όλος ο καυτηριασμός που (δεν) κρύβω. Τι θα μου πεις μάτια μου, ότι δεν το περίμενες; Είπαμε, μεταξύ μας αλήθειες. Σε σένα μόνο αλήθειες. Σε μένα όμως ψέμματα. Είπαμε, παραμυθάκια όμορφα, παραμυθάκια που μας μεγάλωσαν. Καταραμένα παραμύθια. Ποτέ δεν θα πω στα παιδιά μου για πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Γιατί να τους το κάνω αυτό. Ο μόνος αληθινός, ο παππούς μου. Με μεγάλωσε με την Ρώσικη επανάσταση. Με αντάρτικα. Παιδάκι 5 χρονών και άκουγα για τον κομμουνισμό. Καλύτερα. Κι ας μην τα καταλάβαινα. Ήταν αλήθεια. ‘Ήταν ιστορία. Τώρα πάω να γράψω τη δική μου πάνω σε παραμύθια.
Πού έχασα τον εαυτό μου; Πού τον ξέχασα; Γιατί τον παραμέλησα τόσο;Κάποτε ήσουν δυνατή, κάποτε τα πέρναγες όλα μόνη σου. Γιατί πιάστηκες; Γιατί γαντζώθηκες; Πώς θα βγεις τώρα μάτια μου απ ‘αυτό, πώς θα ξεμπλέξεις;
Κοίτα τη ζωή σου που περνάει. Κοίτα τη που σου γελάει. Σου κουνάει το χέρι, σε φωνάζει, και συ εκεί. Ανήμπορη να την ακολουθήσεις. Δεν φοβάσαι για σένα. Όχι πια τουλάχιστον. Γύρισες, ξαναγνωρίστηκες, ξανά-συστήθηκες. Για τους άλλους φοβάσαι. Για αυτούς που θα μείνουν λυπάσαι. Ο κόσμος τους εσύ.
Πόσο εγωιστικό Θεέ μου. Να σε κυβερνάνε τα συναισθήματα άλλων.
Μπήκες στο χορό μα δεν ήξερες να χορεύεις. Και δεν έμαθες ποτέ. Μεταξύ μας μάτια μου, δεν έμαθες γιατί ποτέ δεν ήθελες να μάθεις.
Πόσες άμυνες, πόσες καταστροφές, πόσες πιέσεις. Ώρα σου να βγεις στην επίθεση. Και μη σκέφτεσαι τα θύματα, κάθε μάχη έχει. Κι αν ακόμα είναι οι δικοί σου άνθρωποι μέσα σ’αυτά, θα το περάσεις.
Όπως όλα μέχρι τώρα. Τα χεις ξαναπεράσει όλα αυτά. Ξεκίνα.

Τρίτη, Ιουλίου 13, 2010

Ο ΦΠΑς ο ντεκαπαρισμένος

Έχω πει πως θα σταματήσω ν’ασχολούμαι. Έχω πει πως δεν θα με νοιάζει.
Τούμπα μπορεί να έρθει όλος ο κόσμος; Καρφί δεν μου καίγεται.
Ε ναι ρε φίλε, στάκα μια όμως γιατί δε μιλάω- δε μιλάω, το βουλώνω, αλλά πόσο;
Θέλω κάποιος να μου εξηγήσει γιατί τα εισιτήρια θεάτρου έχουν 5, 5% Φ.Π.Α ενώ τα τρόφιμα 11%.- Δεν ξέρω καν αν είναι ακόμα 11, πιθανότατα μέχρι να τελειώσω αυτή τη σελίδα θα έχει πάει 15, και μετά 17, όπως ανεβαίνει το ταξίμετρο στο Βερολίνο. Πού δεν προλαβαίνεις να βγάλεις τα κέρματα, βγάζεις κατευθείαν το χαρτονόμισμα των 50.- Να τα’αφήσω τα τρόφιμα; Να πω δεν γαμιέται, φτιάχτη μόνος σου τη σάλτσα, μην την πάρεις την ετοιματζίδικη του μπάρμπα-Στάθη; (όχι? Μόνο φασολάκια βγάζει αυτός??)
Να το πω κι αυτό. Να το καταπιώ και το ποτήριον τούτο και να θεωρήσω πως το μέγα κράτος φροντίζει για τη σιλουέτα μας και την υγιεινή μας διατροφή. Τα φάρμακα; Τα φάρμακα γιατί να έχουν παραπάνω φπα από ένα θεατρικό εισιτήριο; Αν δεν δω τη Ντενίση δηλαδή να παίζει ή έστω φίλε, αν δεν πάω στην Επίδαυρο, δεν θα τη βγάλω τη χρονιά; Να ξέρω να κάνω τα κουμάντα μου, για αυτό ρωτάω, μη φανταστείς. Αυτό ήτανε λοιπόν, όταν ξαναπάω να επισκεφτώ την εκατοντάχρονη προγιαγιά (που ελπίζω να μην έχει facebook και δει το 100χρονη-θα μείνει) θα της πάω ένα εισιτήριο για το Πιστολάκι-ξεμαλλιάστρα για δολοφόνους. Να νιώσει λίγο η κατάκοιτη, να πάρει τα πάνω της που έχει μιζεριάσει. Κλείστε τα τα φαρμακεία, τη βρήκαμε τη λύση.
Και για να περάσω τώρα και στον αθλητισμό ο οποίος σε σύγκριση με τις τέχνες (μα ποια είμαι που τολμάω και αγγίζω αυτή τη λέξη) είναι και πάλι σε δεύτερη μοίρα. Κι εδώ παραπάνω φπα για αθλητικές εγκαταστάσεις, τις οποίες θες να χρησιμοποιήσεις, όχι να χτίσεις-μην παρεξηγηθώ. Και λες, ντάξει, το προσπερνάω γιατί είμαι μεγαλόψυχος/η και αποφασίζω να μείνω με τα περιττά μου κιλά λίγο ακόμα. Θεωρίες για καμπύλες, πιασιματάκια και όλα τα υπόλοιπα που εμείς οι κοινοί θνητοί με τις ατέλειες έχουμε προωθήσει. Δεν μετράει η εμφάνιση, μετράει το μυαλό, κοιτάμε την ποιότητα και όχι την ποσότητα και τέλος πάντων, έτσι μας αρέσει να είμαστε ρε αδερφέ. Κι αφού σκοτώνεις την ιδέα του γυμναστηρίου, θες ένα τσιγάρο βαρύ κι ασήκωτο, έτσι να το εισπνεύσεις να γουστάρεις. Να πιεις κι ένα ποτό να πάνε κάτω τα φαρμάκια και να υψώνεις το ποτήρι σου στην υγειά όλων των ανώνυμων κι επώνυμων αλκοολικών, καπνιστών, μη-τουμπανιασμένων ανθρώπων. Τι να την κάνουμε τη μόστρα, τι να τους κάνουμε τους κοιλιακούς φέτες και το μπράτσο διαμέτρου 80εκ. Ναι; Χάρηκες; Πάρ’το 23% στο κεφάλι και ξανασκέψου το τώρα.
Και για να καταλήξω κάπου, (αν και πολύ αμφιβάλλω) θα παραθέσω τον παραλογισμό που σουλατσάρει στο κεφάλι μου. Αφού το κράτος-ΔΝΤ-ΕΕ-ΗΠΑ- Τα πρωτόκολλα της Σιών-Κόκκινη Αρκούδα και τα ρέστα, σε στέλνουν να δεις Ντενίση με έκπτωση, γιατί δεν σκέφτονται ότι μετά ο Αλεξάντερ Γκόρντον είναι μια φυσική συνέπεια;

Υ.Γ.1 Πάω να πάρω καμιά κόκκινη βαφή για το κεφάλι μου γιατί προς το παρόν το μαλλί μου θυμίζει την πτώση του Κομμουνισμού στη Ρωσία. Τί ΦΠΑ έχει???

Υ.Γ.2 Μου τη δίνουν και τα υστερόγραφα και οι παρενθέσεις.

Και τώρα το ξαναβουλώνω.