Τετάρτη, Ιουνίου 16, 2010

Χρώματα στο προσκήνιο

Έλα τώρα που δεν ξέρεις. Έλα που δεν κατάλαβες…
Παιδάκι να ‘σουνα πεντάχρονο θα το χες πιάσει μάτια μου.
Πάλι απ’ την αρχή τα κίτρινα. Κίτρινα και τώρα δεν συμμαζεύονται.
Βγήκανε ξανά σουλάτσα και δεν μαντρώνονται εύκολα. Μουδιάσανε τάχα μου τόσο καιρό.
Λες και δεν κόβαν βόλτες κατά καιρούς, λες κι είχανε κρυφτεί.
Κρύβεται μάτια μου το κίτρινο; Εκεί και κυνηγάει. Εκεί και στοιχειώνει.
Δίπλα περιμένει το πρώτο σου ολίσθημα.
Το πρώτο πισωγύρισμα, την πρώτη ελεύθερη γουλιά.
Ελεύθερη όμως. Ελεύθερη και υποβοηθούμενη, να μην ξεχνιόμαστε.
Χλαπαταγή ολάκερη το κίτρινο. Και τώρα τσιμουδιά.
Γιατί μετά την ανακατωσούρα, η σιωπή είναι απαραίτητο επακόλουθο.
Έτσι για να μην έρθει η εξιλέωση ούτε τώρα. Για να κρατήσουμε τα ήθη και τα έθιμα, να συνεχίσουμε την παράδοση την τραγελαφική.
Λες και δεν είχαμε αρκετές σκοτούρες στο κεφάλι μας, λες και δεν είχαμε αρκετά να θυμόμαστε.
Θαρρείς πως ξεθωριάζουνε τα χρώματα μονάχα τους στο χρόνο;
Αν είναι ασφαλισμένα τίποτα δεν παθαίνουν μάτια μου.
Χαλάλι στη φροντίδα, χαλάλι στις κρυψώνες.
Χρώματα λοιπόν στο προσκήνιο, χρώματα απ' το παρασκήνιο...

3 σχόλια:

philos είπε...

Είπα για γούρι να μην αφήσω σχόλιο μπας και εξαφανιστείς πάλι... αλλά δεν άντεξα!
Συνεχίζεις και γράφεις τόσο ποιητικά... με μοναδικό προσωπικό ύφος!
;)

silly blonde είπε...

Λέω αυτή τη φορά να μην εξαφανιστώ. Είναι από αυτές τις στιγμές που νιώθεις πως θα μείνεις.
Σ'ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου :)

philos είπε...

Χαίρομαι που τήρησες το λόγο σου!
:)
Τα λόγια μου προσπαθώ να είναι όσο το δυνατο αντικειμενικά και να περιγράφω τα συναισθήματα που μου προκαλούν οι αναρτήσεις σου.
Καλή σου ημέρα!