Δευτέρα, Ιουνίου 14, 2010

5 χρόνια πριν φύγει.

Αποζητάς στιγμές ευτυχίας, χαράς, αγάπης. Απλώνεις τα χέρια σου, σε διώχνουν. Παρακαλάς, ικετεύεις, τίποτα.
Απελπισμένος δέχεσαι τη μόνη σωτηρία, ηρωίνη.
Λέξη που στην αρχή σε τρομάζει, σου δημιουργεί αποστροφή, αλλά μετά σου δείχνει κάτι που ζητούσες χρόνια τώρα απ’τους ανθρώπους.
Όλοι σε έδιωξαν, σου έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα και εσύ απελπισμένος δέχεσαι ως σανίδα σωτηρίας την καταστροφή σου.
Προτίμησες λίγες στιγμές ευτυχίας και μετά το θάνατο.
Μετά απ’όλα αυτά ήρθε η στιγμή να εμφανιστείς στο προσκηνιο.
Εσύ που σκεπάζεις με το μαύρο πέπλο σου τα μάτια του δυστυχισμένου παιδιού ενώ οι τελευταίες του λέξεις είναι « Με καταστρέψατε. Σας ευχαριστώ» Και τώρα πια είναι δικός σου. Σου ανήκει.
Κι εσύ που θα μείνεις πίσω, εσύ που ελπίζω να μην με ακολουθήσεις, κι αν θελήσεις να τραγουδήσεις, κι αν πάρεις τις φωνές των πουλιών δεν θα μπορέσεις. Οι καρδιές γεμάτες θλίψη από το θάνατο της μεγάλης αδερφής. Κι αν θελήσεις να φωνάξεις πως είναι άδικος ο κατατρεγμός δεν θα μπορέσεις. Μόνοι μας στο δρόμο που μπήκαμε προχωρήσαμε.
Περίμενε όμως, να λιγοστέψει η θλίψη, να ξυπνήσει η νύχτα, να φύγει η μπόρα.
Κι ύστερα, αν δεν φυσήξει άνεμος αισιοδοξίας γύρεψε το πιο κοντινό απάνεμο λιμάνι.
Πάντα θα με βρίσκεις, πάντα θα σ’ακούω. Φύγε όσο προλαβαίνεις.
Για μένα είναι ήδη αργά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: