Δευτέρα, Ιουνίου 14, 2010

1983

Μας ξέχασε ο κόσμος. Γιατί;
Δημοκρατία λέγεται η αναισθησία.
Γιατί; Ποιος ξέρει;
Υπήρχε αγάπη και χάθηκε, ξεχάσανε τι θα πει άνθρωπος.
Κι αν δεν ξεχάσανε, ξεχάσαμε να τον θυμηθούμε. Περνάμε όλοι με ένα γειά.
Γειά ο ένας, γειά ο άλλος, γειά κι εγώ. Πόσο εύκολα γελάνε; Πόσο εύκολα γελάμε;
Ένας μόνος ολομόναχος στο παγερό αγέρι. Το ένα πόδι κουτσαίνει.
Το ένα χέρι κομμένο από κάποια μηχανή σε κάποιο εργοστάσιο δίνει μια κάποια γελοία εντύπωση στο κινούμενο μανίκι. Ένας κάποιος άνθρωπος.
Γελάει, τι παράξενο.
Τα σάπια δόντια αραιά, τι παράξενο.
Η ελπίδα ξεχειλίζει από την ασχήμια κι αυτός γελάει. Τι παράξενο.
Κρατάει στο χέρι του, σε κείνο το γερό τον κόσμο ολάκερο.
Μια χούφτα είναι ο κόσμος, μια χούφτα δύναμη που θ’αλλάξει.
Θα τον ισιώσει τον δρόμο μας για να πηγαινοέρχονται όλοι οι άνθρωποι ελεύθεροι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: