Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007

Πρωτοβρόχια...

Πάντα έλεγα πως σ'ένα ταξίδι αυτό που με μαγεύει είναι η διαδρομή.
Και κυριολεκτώ.
Είτε είναι με τρένο, είτε με λεωφoρείο, όπως και να χει,
αυτό που θέλω είναι να κοιτώ απ΄το παράθυρο.
Έτσι και τώρα.
Μόνο που βρέχει.Μικρές σταγόνες στο τζάμι, λίγο θολό, κι ο ήχος...
Να χτυπούν οι σταγόνες στα τζάμια, στην οροφή, στο δρόμο.
Η βροχή ένα ταξίδι από μόνη της, κι η κάθε σταγόνα μια στάση.
-Πού ταξιδεύεις;Είσαι εδώ;
-Όχι... Τώρα είμαι Λονδίνο.
Στη διαδρομή με το τρένο απο Μάντσεστερ και συνεχίζω.
Ναι, εκεί είμαι τελικά.Λονδίνο.
Επόμενη στάση;;
Έφυγα από ένα μέρος με γνωστούς για να βρω κολλητούς.
Και τώρα φεύγω κι απο αυτού για να πάω να συναντήσω τους εχθρούς μου.
Μαζεμένους.Όλοι εκεί.
Τα αντίθετα.Τα ανάποδα.
Σταγόνα και στάση, σταγόνα και ανάμνηση.
Θα ξαναγυρίσω στο Λονδίνο.Θα μείνω εκεί μέχρι να σταματήσει η βροχή.
Θα με φροντίσει ο κολλητός μου.Θα μου φέρει ζεστά ρούχα, καυτή σοκολάτα,
θα μου ανάψει το τζάκι και θα μου φέρει πρωινό στο κρεβάτι.
Ο μόνος άντρας που μου έφτιαξε καφέ, ο μόνος που μου έφερε πρωινό.
Κάνε μια ευχή να βρέχει για πολύ.
Κάνε μια ευχή να μη σταματήσει...