Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007

Χαμόγελο με δάκρυ

Πέρασαν οι μέρες τόσο περίεργα...
Κάποιες βασανιστικά αργά, κάποιες ενοχλητικά γρήγορα.
Και τώρα; Σηκώνεσαι και μαζεύεις τα κομμάτια σου.
Όσα έχουν απομείνει να θυμάσαι, διώχνεις τα πιό άσχημα και προχωράς.
Αυτό να κάνεις, μ'ακούς;
Αντί να κοιτάς εσύ καθώς ξεμακραίνει, άσε άλλους πίσω σου να κοιτούν εσένα.

Ένα πλάκωμα, μια αγκαλιά, το τελευταίο χάδι...
Γυρνάς το κεφάλι σου κι απομακρύνεσαι.
Φεύγεις χαμογελώντας, αποχαιρετάς γλυκά, καληνυχτίζεις και κοντοστέκεσαι...
Κοιτάζεστε για λίγο, ένα τελευταίο φιλί και μέχρι εκεί.
Δεν υπάρχει τελευταία κουβέντα.Δε σου βγαίνει... Όσο κι αν θες να πεις κάτι δεν μπορείς.
Δεν το δείχνεις όμως. Αξιοπρέπεια, υπερηφάνια, άνεση...
Αυτή την άνεση που χρόνια προσπαθείς να δείχνεις.
Τί σου τα λέω μάτια μου; Τα ξέρεις... Τον ξέρεις τον εαυτό σου.
Και πάλι το μετά... Όσο ήταν εκεί είχες το κεφάλι ψηλά.
Και μόλις έφυγε δεν ήξερες που να κρυφτείς.
Να μη σε δουν να κλαις.Να μη σε δουν να βουρκώνεις, να μη σε δει κανείς να λιώνεις.
Κομμάτια για άλλη μια φορά στη ζωή σου.Συντρίμμια μωρό μου.Κι είμαι μακρια να σ'αγκαλιάσω, κι είμαι μακριά να σε παρηγορήσω.
Κι είχε ξεκινήσει τόσο απλά, τόσο αθώα, τόσο ύπουλα.Για ένα πείσμα. Από ένα πείσμα.
Ή έτσι έλεγες; Μήπως δεν ήταν πείσμα; Μήπως είναι από αυτά που δε μοιράζεσαι; Από αυτά που φοβάσαι;
Εγώ θα την πω τη λέξη και μη με βρίσεις...
Έρωτας μωρό μου...
Έρωτας μάτια μου και τρέχα όσο θες...

1 σχόλιο:

Ιδιοσυχνότητα είπε...

Όταν κάτι τελειώνει χωρίς να το θέλουμε, ένα γιατί ψάχνει απάντηση και απάντηση δεν βρίσκει...απάντηση δεν υπάρχει. Ερωτεύτηκε ο ένας μόνο!