Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007

Με την πλάτη στον τοίχο

Στο ίδιο μέρος με την ίδια συντροφιά.
Όπως συμβαίνει άλλωστε τα τελευταία καλοκαίρια.
Ένας υπολογιστής κι ένα πακέτο τσιγάρα.
Στάχτη κι αναπολώ, σελίδα και θυμάμαι, ήχος και τρομάζω...
Θυμάμαι κουβέντες, συζητήσεις. Τις στιγμές που αποφασίζεις να μιλήσεις σοβαρά,
τις ώρες που θες να έχεις κάποιον δίπλα σου.
Κι αρχίζεις, και δε σταματάς, χωρίς φρένα, συνεχίζεις.
Άλλωστε όλοι σου οι φίλοι είναι τώρα μακριά.Κι όσο κι αν κάποιες φορές ευγνωμονείς το τηλέφωνο κάποιες άλλες είναι παντελώς άχρηστο.
Να σε τρώει η ίδια απορία;.
Γιατί πάντα μόνη μου.Γιατί πάντα να σπάω το κεφάλι μου μόνη μου.
Δίχως ίχνος βοήθειας, δίχως ίχνος σπρωξίματος.
Κι αυτή φίλε είναι η κατάρα μου.Εσύ μάτια μου το ξέρεις, πάντα το ήξερες, πάντα με ήξερες.
Το μέτά δεν έμαθε κανείς μας.
Όλα τα υπόλοιπα ξέραμε να τα χειριζόμαστε, ξέραμε να τα κουμαντάραμε.
Ήταν πάντα απλό.Ήξερες τις λέξεις, ήξερες τις κινήσεις.Ήξερα τί κάνεις, ήξερες τί σκέφτομαι.
Δε μου πες όμως ποτέ τί θα σκερφτώ μετά και δεν έμαθα ποτέ τί θα κάνεις ύστερα.
Σαν να μου χαμογελάει ειρωνικά αυτό το μέρος, σαν να περιμένει να γυρίσω την πλάτη μου να αρχίσει να γελάει.
Κι είναι δυνατό το γέλιο του, δυνατό και τρομακτικό.
Κι ακόμα δεν έχω μάθει πώς σταματάει...

2 σχόλια:

philos είπε...

Το διαπιστωσα ότι δεν τα παρατάς εύκολα...
Και διαπίστωσα πόσο μου είχαν λείψει τα κείμενα σου αυτά τα μοναδικά, με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους.
Σε ευχαριστώ μικρή μου!

silly blonde είπε...

Εγώ σ'ευχαριστώ, για τα καλά σου λόγια και για την παρέα στο blog μου!