Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Συνέχεια και ποτέ

Καιρός για αλήθειες,
καιρός για παραμύθια.
Όμορφες πριγκίπισσες
ντυμένες με ροζ φορέματα και λουλούδια στα μαλλιά.
Και εγώ να είμαι δίπλα τους.
Τόσο διαφορετική, τόσο παράτερη.
Στα μαύρα όπως πάντα χωρίς εκείνο το χαμόγελο.
Έχει αλλάξει.
Δεν μου ταιριάζει πιά.
Στη μέση.
Να κοιτάω προς τα πίσω,
να με τραβάει το παρόν
και με κλεφτές ματιές να παρατηρώ το μέλλον.
Μέχρι που χάνομαι.
Μέχρι που γίνεται το τότε τώρα και το παρόν οδεύει για το μέλλον.
Κι ανάποδα.Και πάλι απ'την αρχή.
Σ'ένα κύκλο,σ'ένα χάος με ταχύτητα, ανάσες, απορίες, φοβίες, μετάνοιες.
Ποιός διεκδικεί και τί.
Στα έλεγα και τότε, στα λέω τώρα.θα στα λέω όσο μπορώ.
Γιατί μου λέτε να το ξανακάνω;
Μου λες να κάνω λάθη μα δε μ'αφήνεις.
Μου λες να προσέχω και με σπρώχνει σε γκρεμό.
Ηρεμώ και με ξαναβρίσκει.
Απειλιτικό και κοντοζυγώνει.
Κουράζομαι, λαχανιάζω θέλω μια στάση μα προχωράει.
Κλείστο εσύ, σφράγισέ το,
κλείδωσέ με μη με βρουν...

5 σχόλια:

Jason είπε...

Μάλλον σε ορίζουν πράγματα που δεν μπορείς να νικήσεις.
Δεν είναι κακό να μην μπορείς να νικήσεις τη θάλασσα.
Κακό είναι να αφήνεσαι να σε παρασύρει το κύμα.
Το επίμονο και ακούραστο κύμα.
Φτιάξε μια βάρκα.
Δεν μπορείς;
Γιατί;
Γιατί δεν προλαβαίνεις;
Όχι. Τα πάντα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων...

silly blonde είπε...

Ποιοός τις βάζει όμως τις προτεραιότητες?
Μόνος σου δεν τις βάζεις?κι όταν δεν είσαι σίγουρος?

Nassos είπε...

Αναγκαστηκά αναλαμβάνεις το ρίσκο για κάθε σου πρωτοβουλία...

silly blonde είπε...

Αυτό είναι το πρόβλημα της περισσότερες φορές...

Jason είπε...

Μόνος σου τις βάζεις, αρκεί να το μπορείς.
Αν δεν το μπορείς, αφήνεσαι.
Και όταν αφήνεσαι, χάνεσαι.
Καλύτερα να παίξεις - κι ας χάσεις.
Παρά να μη βρίσκεις το κουράγιο να παίξεις.