Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006

A.V και Μαλβίνα

Στον πάνω όροφο μιας καφετέριας,
σ'ένα χώρο ασφυκτικό,
σ'ένα σκηνικό συνηθισμένο.

Λίγο κρασί με μια παρέα και πολλά τσιγάρα.
Κι ένα μήνυμα.
Απρόσμενο, ξαφνικό.
Αρχίζω να χαμογελάω.
Για το περιεχόμενο και για το μήνυμα.

'Ετρεξα και το βρήκα.
'Ενα άρθρο για Εκείνη, ένα άρθρο μετά από τόσα χρόνια.
Από το Χρονά για τη Μαλβίνα.

Εκεί που έιχε αρχίσει να ξεχνιέται,
που η τελευταία εικόνα για αυτήν
-εκτός από τη Σαββατογενημένη-
ήταν ο άνεμος κουβάρι.

Σκέτο κουβάρι.
Νοστάλγησα τα κείμενα και τη μορφή της.
Το ύφος της, το στυλ της.
Στο άρθρο έγραφε πώς έκανε πάντα ένα σφάλμα,
δεν πρόσεχε τι έλεγε,για ποιούς, στην εκπομπή της.

"Αυτοκτονούσε μπροστά μας και εμείς νομίζαμε πως μας διασκέδαζε."
Μια πρόταση που χαρακτήριζε τη Μαλβίνα.
Μια φράση που την αντιπροσώπευε.

Με λίγες λέξεις το προφίλ της...
Διάβαζα και θυμόμουν.
Διάβαζα και βούρκωνα.

Που ήμουν τότε μικρή.
Που δεν την έζησα όσο ζούσε.
Που όσο κι αν έψαχνα μετά δεν έβρισκα για αυτήν.
8 Ιουνίου.Το τελευταίο ισυσσύσσατε που είπε.
Το τελευταίο που της είπαν όσοι ήταν στο πλευρό της.

Το τελευταίο όμως κι αυτών που τη χτυπούσαν, που την πολεμούσαν.
Έτσι το είπαν το αντίο.
Για τα μάτια του κόσμου.
Για τις εντυπώσεις.

Ζιγκολό τους αποκαλεί το άρθρο
αυτούς που δεν άφησαν να αναπαυτεί ούτε στην τελευταία κατοικία της.

Αυτούς που και νεκρή την έτρεμαν.
Που θέλαν να τη θάψουν πιο πολύ.
Να την εξαφανίσουν.

Δε μου ταιριάζει όμως η λέξη.
Οι ζιγκολό κάποια στιγμή σταματάνε.
Κάποια στιγμή αφήνουν το θύμα τους ελεύθερο.

Κι όσο ζει απλώς του παίρνουνε λεφτά.

Όχι τη ζωή.
Ισυσσύσσατε λοιπόν φακάτη...

7 σχόλια:

Jason είπε...

Ποτέ μου δεν τη χώνεψα ρε γαμώτο τη Μαλβίνα.
Και όμως, όταν πέθανε, συγκλονίστηκα...
Θυμάμαι ένα αφιέρωμα τότε σε ένα ιδιωτικό κανάλι, με τη Μαλβίνα από παλιά συνέντευξη να κλείνει την πόρτα στην κάμερα χαμογελώντας πονηρά και εκεί να σβήνει το πλάνο και να κλείνει το αφιέρωμα. Συγκλονιστικό...

Nassos είπε...

"Όξω ο πούστης απ'τη παράγκα"

Πάντως θα ήθελα να ήταν ακόμη ζωντανή για να τα "έχωνε" σε μερικούς μερικούς. :(

silly blonde είπε...

Είτε τη συμπαθίσαμε είτε όχι,το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν ξεχωριστή...
Καλημλερα!

Ανώνυμος είπε...

Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ
ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ.
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ.


Για τη Μαλβίνα

Όσον καιρό διαρκούσε η ασθένεια της Μαλβίνας τα ΜΜΕ ? με λίγες εξαιρέσεις - είχαν σεβαστεί τις δύσκολες στιγμές. Αμέσως μετά το θάνατό της η περίοδος χάριτος έληξε και άρχισαν να γράφονται διάφορα ανυπόστατα. Καθένας και καθεμία που τη γνώρισε ή έτσι νόμισε, βγαίνει και «καταθέτει» δημοσίως ανακρίβειες, ανοησίες και ανύπαρκτα περιστατικά.
Αρκετά δημοσιεύματα είναι τόσο εξοργιστικά που μπαίνεις στον πειρασμό να απαντήσεις αλλά δεν το κάνεις ελπίζοντας ότι όλοι αυτοί οι «πολύ φίλοι», οι «κολλητοί» και οι «συνεργάτες» της κάποτε θα σταματήσουν.
Το κείμενο όμως που δημοσιεύτηκε στις 9/11/06 στην Athens Voice την προσβάλλει πολλαπλώς και δεν γίνεται να περάσει και αυτό αναπάντητο. Ας δούμε ορισμένα μόνο σημεία του, καθώς είναι αδύνατον να απαντηθούν μία προς μία όλες οι ασυναρτησίες που περιέχονται.

1. Γράφει στην A. V. ο συντάκτης ? υποτίθεται - φίλος της:
«Tην είχανε στύψει, την είχαν αφήσει στα όρια της φτώχιας (?) Συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα το μεγαλύτερο ταλέντο να πεινάει.»
Μάλλον δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτήν.
Η Μαλβίνα είχε την οικονομική δυνατότητα να ζήσει χωρίς να εργάζεται. Ένα απλό παράδειγμα: λίγο μετά την επιστροφή της από τη Νέα Υόρκη η Μαλβίνα εισέπραξε 170.000.000 δραχμές μετρητά από την πώληση σε γνωστότατο δικηγόρο ενός αχρησιμοποίητου διαμέρισματος που διέθετε στην γωνιακή πολυκατοικία απέναντι από το Χίλτον.
Αυτό σημαίνει πως δεν είχε να ζήσει;
Και στην περίπτωση που όντως δεν είχε, όλοι γνωρίζουν (και ο συντάκτης θα έπρεπε να γνωρίζει ως «φίλος» της) πως η Μαλβίνα είχε δικούς της ανθρώπους που ήταν σε θέση να μην την αφήσουν να «πεινάει».
2. Το αεροπορικό ταξίδι της Μαλβίνας στις ΗΠΑ για θεραπεία έγινε με τον συνήθη τρόπο όλων των επιβατών που περνάνε όλους τους ελέγχους πριν επιβιβαστούν.
Αυτό δεν ικανοποιεί το συντάκτη που επινοεί μυστηριώδεις διαδρομές: «Ένα μαύρο αμάξι πλησίαζε το αεροπλάνο που έφευγε -στην ώρα του- για την Aμερική».
3. Απλώς φαντασία ή σκοπιμότητα; Γράφει ο ενημερωμένος κύριος:
«Tο μεγαλύτερο ταλέντο άνεργο. Xωρίς λεφτά να ζήσει. Nα κινδυνεύει μην τη σκοτώσουν και για προστασία να καταφεύγει στην οικογένεια (αναφέρεται ένα γνωστό επιχειρηματικό όνομα αλλά οι άνθρωποι δεν φταίνε σε τίποτα να το αναπαράγουμε και εμείς εδώ) Kαι η οικογένεια να ανταποδίδει παρέχοντάς της τα πάντα. Mέχρι το θάνατό της».
Πότε συνέβησαν αυτά;
Κανείς δεν ήθελε να τη σκοτώσει, κανείς δεν την απείλησε ποτέ για τη ζωή της (ει μη μόνον δέχτηκε άγριο, εξοντωτικό πολιτικό πόλεμο για τη δουλειά της). Και την οικονομική δαπάνη για τη μετάβαση και τη διαμονή της επί μήνες στο Χίλτον Νέας Υόρκης για τη θεραπευτική αγωγή, είναι γνωστό σε όλους πως ανέλαβαν οι δικοί της άνθρωποι.
4. Οι στρεβλώσεις του συντάκτη συνεχίζονται και για τις ύστατες ώρες της:
«Άρρωστη στο κρεβάτι τού Eρρίκος Nτυνάν δεν ήθελε να δει κανέναν. Nα τη δει κανείς. Όπως σ' εκείνο το δημοτικό τραγούδι, όπου ένα ελάφι άσχημο -συμβαίνει και στα ελάφια- κρύβεται πίσω από τους θάμνους για να μην το βλέπουν τ' άλλα και το λυπούνται.»
Λάθος ότι δεν ήθελε να δει κανέναν. Είχε διαρκώς συντροφιά όλο σχεδόν το εικοσιτετράωρο. Απλώς ήθελε δίπλα της σε τέτοιες στιγμές μόνο όσους θεωρούσε πραγματικά δικούς της ανθρώπους και όχι τις περιστασιακές φιλίες και γνωριμίες της πλάκας.
Επίσης ας μη θρηνεί ο συντάκτης, ως την τελευταία της στιγμή δεν ήταν καθόλου ένα άσχημο ελάφι. Ακριβώς το αντίθετο.
5. Και το ακατανόητο:
«Της Mαλβίνας ο τάφος δεν υπάρχει. Πρόλαβαν να την ξεθάψουν -το 2005;- πριν γίνει μνήμα, τόπος συνάντησης, όπως του Tζιμ Mόρισον στο Παρίσι. Tου Σέλλεϋ στη Pώμη... Kαι νεκρή τη Mαλβίνα τη φοβούνται.»
Κανένας ξένος δεν μπορεί να εκφέρει λόγο για τον τρόπο που την κηδέψαμε, που τη συντροφεύαμε αυτά τα τρία χρόνια που της αναλογούσαν και τη μετακομιδή των οστών της. Ελπίζουμε να είναι σαφές.

[Με πολύ κόπο αποφύγαμε τους σχολιασμούς για το συντάκτη που μας προέκυπταν αυθόρμητα. Τον αφήνουμε στην κρίση σας. Ο μόνος λόγος που δεν υπογράφουμε την επιστολή μας είναι για να μην τροφοδοτηθούν ανόσιες προσωπικές αντιπαραθέσεις γι’ αυτήν που χάσαμε.]

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνώ, δεν ήταν για λύπηση.
Πράξη μεγάλης αγάπης, ο άνεμος κουβάρι που δίνει τον απίστευτο, παθιασμένο εαυτό της.

dr. manos είπε...

Χωρίς να θέλω να πάρω θέση στο ζήτημα, θα ήθελα να τονίσω ότι τα ανώνυμα σχόλια, όσα "στοιχεία" και αν φέρονται να διαθέτουν, δεν είναι δυνατόν να τα πάρει κανένας σοβαρά.

Διώξε το φόβο λοιπόν και γράψε - έστω - το nickname σου.

silly blonde είπε...

Ευχαριστώ για αυτή την απάντηση γιατί η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω για τη ζωή της και το άρθρο με εξέπληξε.Δεν είναι πως την μειώνει αλλά προκαλεί ένα άσχημο συναίσθημα.
Έχει αναφερθεί όμως αρκετές φορές ο συγκεκριμένος συγγραφέας στη Μαλβίνα με θετικά σχόλια δείχνωντας ότι τη σέβεται...
Κι επιπλέον,τόσες ανακρίβιες σε ένα άρθρο που δημοσιεύται από έναν γνωστό άνθρωπο;Αν όντως όλα αυτα δεν ισχύουν,είναι παρακινδυνευμένο για αυτόν να τα δημοσιεύσει γιατί θα πάρει τις ανάλογες απαντήσεις και αντιδράσεις.