Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006

Σ'άκουσα

-Πότε θα αλλάξεις;
Πότε θα σοβαρευτείς;
Πότε θα μάθεις να συμορφώνεσαι;
Πότε θα αρχίσεις να κρύβεις αυτά που αισθάνεσαι;
Πότε θα σταματήσεις να πληγώνεσαι;
Να κλαις;
Να παίρνεις τηλέφωνα;
Να ζητάς παρηγοριά;

-Γιατί,σε κούρασα;
Δεν αντέχεις άλλο;
Εσύ δεν μου λεγες να είμαι αληθινή;
Να ζητάω αυτό που θέλω;Να μην κάνω πίσω;
Τώρα γιατί τα αλλάζεις;

-Γιατί σε βλέπω να υποφέρεις...
Πότε θα μάθεις;

-Έμαθα τώρα.
Και συνεχίζω να μαθαίνω.

Καιρός μου ήταν.
Πώς να μινυρίζω, πώς να υπομένω.
Και πώς να πονάω...

Ρώτα με !

Αυτογνωσία.
Υποκρισία.
Εγωισμός.
Το μυαλό μου ταξιδεύει λίγες ώρες πίσω.
Και κάποιους μήνες πιό πίσω.
Στο τραπέζι,στα πλακάκια.
Ξέρεις τί σημαίνει;Πες μου...
Γελάγαμε...
Με τη σιγουριά ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο.
Με ανοιχτά φτερά που δεν μπορούσαν να μας τα σπάσουν.
Λύγισα.Με λύγισαν.
Με λύγισε... Και εδώ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Ήταν αλήθεια.
Ο εγωισμός που νόμιζα ότι είχα.
Κι όμως...τώρα το ανάποδο.
Να πέφτω χαμηλά και να συνεχίζω.Εγω...
Άυπνη, με μαύρους κύκλους να χτυπάω τοίχους,πόρτες,
να παρακαλάω.Για μια ευκαιρία, για μια εξήγηση,
για μια ματιά...
Δεν κατακτάς έτσι τον κόσμο μάτια μου.
Κράτα με από το χέρι...