Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006

Περαστικά...

Μπαίνει τελικά η γιαγιά μου στο νοσοκομείο για την εγχείρηση.
-Σε ποιό?
-Στο "Μητέρα"!
-Αλήθεια???
-Όχι.Στον Άγιο Σάββα.Ένα το 'χουμε για τέτοιες περιπτώσεις και βλέπεις μέσα τα πάντα.
Το 'χε η μοίρα μου να ξαναμπώ σ'αυτό το νοσοκομείο για τόσο δικό μου άνθρωπο.Πάνε 12 χρόνια από την τελευταία φορά που μπήκα σε δωμάτιό του.Τότε για τη θεία μου.Λίγο πιο πριν για τη νονά μου.Ήμουν 5 χρονών και με πήγαν να τη δω κι αυτό με τα χίλια ζόρια.Δεν καταλάβαινα τί είχε,ήξερα όμως πως είχα μέρες να τη δω.Ήθελε κι εκείνη.Παιδιά,σκυλιά δεν είχε κι απ'όταν σκοτώθηκαν οι γονείς μου με έβλεπε σαν κόρη της.Με πήγαν τελικά,σαν την τελευταία της χάρη.Όταν την είδα,ντυμένη στα άσπρα μέσα στο νοσοκομείο και τους γιατρούς τριγύρω,νόμιζα πως γένησε.Περίμενα να δω να φέρνουν το μωρό στο δωμάτιο αλλά μάταια.
Δεν ήτανε λεχώνα και το κατάλαβα πολύ αργότερα.Πολύ καιρό μετά την κηδεία της.
Η δεύτερη φορά σ'αυτό το νοσοκομείο,ήταν για την αδερφή της.Τη θεία μου.Ήταν 6 μήνες μετά,δεςν είχα προλάβει να μεγαλώσω τόσο ώστε να καταλαβαίνω με τη μία τί συμβαίνει.
Όταν μια Τετάρτη χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα την κόρη της να κλαίει,τότε κατάλαβα...
Τραγικότερο πρόσωπο η προγιαγιά μου.Ήταν κόρες της και οι δύο.Τις έχασε μέσα σε έξι μήνες.Πέντε χρόνια πριν τον εγγονό της,και λίγο αργότερα τα αδέρφια της.Ο άντρας της είχε φύγει από καιρό.Τρία χρόνια πριν,έφυγε κι αυτή μετά από δέκα χρόνια μοναξιάς έχοντας φτάσει στα 93.
Μου 'λαχε να ξαναπεράσω το κατώφλι του ίδιου νοσοκομείου για τρίτη φορά.Λίγες ώρες νωρίτερα,στον τρίτο όροφο του τρίτου κτιρίου.Εισαγωγή για αφαίρεση όγκου στο λαιμό.
Μετά από μήνες έρευνας οι γιατροί δεν κατέληξαν πουθενά.Δεν ξέρουν από που προέρχεται ούτε που πάει.Άνοιγμα και ό,τι γίνει.
Το κακό είναι ότι τώρα καταλαβαίνω...

4 σχόλια:

philos είπε...

Κουράγιο και δύναμη σου εύχομαι. Για τη γιαγιά σου, το μόνο που εύχομαι, είναι να μην ταλαιπωρηθεί, να μην πονέσει. Αυτό είναι το καλύτερο για εκείνη.

silly blonde είπε...

Ευχαριστώ phile.Να ΄σαι καλά.
Κι εγώ το ίδιο εύχομαι...

Jason είπε...

Περαστικοί είμαστε από τούτη τη ζωή, εφήμεροι κι οι πόνοι μας...

silly blonde είπε...

Όλοι μας jason,όλοι μας.Απλώς είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε και να το αντέξουμε.