Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006

Αραφάτ


Την πρώτη φορά που ανέφερα το όνομά του στη γιαγιά μου μου είπε πως δεν τον συμπαθεί επειδή την ίδια χρονιά και τον ίδιο μήνα γενήθηκε και ο άντρας της.Ο πρών άντρας της πλέον.Ο υποτιθέμενος παππούς μου.Υποτιθέμενος γιατί ποτέ δεν τον είδα,ποτέ δεν του μίλησα.
Δεν ενδιαφέρθηκε να με γνωρίσει,δεν ενδιαφέρθηκα κι εγώ.Ποτέ δε στάθηκε σαν πατέρας στη μάνα και στη θεία μου,ποτέ σωστός σύζυγος.Ούτε στην ανάγκη.Γιατί τότε λένε ότι κάθε άνθρωπος δείχνει το ποιόν του.Δεν πήγε ούτε στην κηδεία της κόρης του...
Σε αντίθεση λοιπόν με τη γιαγιά μου,αυτόν τον άνθρωπο τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση.
Εννοώ τον Αραφάτ,όχι τον παππού μου.
Ίσως επειδή ήμουν μικρή,ευέξαπτη,αριστερή και όλα όσα παθαίνει κανείς στην εφηβεία,
δεν άντεχα τα όσα γίνονταν στην Παλαιστίνη.Το δικό τους δίκιο έπνιγε εμένα.
Θεωρούσα(και θεωρώ)τον Αραφάτ τον ηγέτη της Παλαιστίνης,τον άνθρωπο που πάλεψε με όλα του τα μέσα,τον εθνικό ήρωα.
Το 1988,Νοέμβρη μήνα,το εθνικό Παλαιστινιακό συμβούλιο προέβη στην ανακήρυξη ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στο Αλγέρι.Εκείνο το μήνα και εκείνο το χρόνο σκοτώθηκαν οι γονείς μου.Ίσως η γιαγιά μου σνέδεσε και με αυτό το γεγονός τον Αραφάτ.
Πίστευε στα ζώδια,στη μοίρα και σε όλα αυτά...
Ούτε η γένηση του παππού μου,ούτε ο θάνατος τον γονιών μου στάθηκαν ικανοί να μου αλλάξουν γνώμη για τον Αραφάτ.
Τύχη,μοίρα,σύμπτωση,πεπρωμένο...πέραν του ότι μου φαίνεται γελοία η σύνδεση,με έκανε αυτό που είμαι.Καλό ή κακό δεν ξέρω.Απλά αυτό που είμαι.
Και η απέχθεια της γιαγιάς μου σε ψυχολογικούς λόγους οφείλεται,το ξέρω και το ξέρει.
Αλλά με έκανε από μικρή ηλικία να ψάξω τη ζωή αυτού του ανθρώπου.Είναι από τα πρώτα
ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό,από τις πρώτες φυσιογνωμίες που έμαθα με ένα τόσο περίεργο και απρόσμενο τρόπο.
Και με σημάδεψε.Η σύμπτωση και η ζωή του.
Από όταν ήταν παιδί έλεγαν ότι ήταν γεννημένος ηγέτης κι έτσι έγινε.
Νόμπελ ειρήνης και τόσα βήματα για την ανεξαρτητοποίηση της Παλαιστίνης.
Μέχρι και το χρυσό κλειδί της πόλης των Αθηνών είχε πάρει!!
Το Νοέμβριο του 2004 που πέθανε,η γιαγιά μου έμαθε ότι έχει καρκίνο...

2 σχόλια:

dr. manos είπε...

Μια αλυσίδα τρομακτικά περίεργων συμπτώσεων. Βέβαια, είναι απίθανη η ανθρώπινη ικανότητα να συνδέει πρόσωπα και καταστάσεις μέσα στο δαιδαλώδες χάος και να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα. Τα δικά σου όμως όντως υποδηλώνουν ότι κάτι περίεργο κρύβεται από πίσω...

(Πάλι καλά που ο άνθρωπος απεδήμησε εις Κύριον - ή Αλλάχ ή Γιαχβέχ ή Βούδα - και δεν προβλέπονται άλλου τέτοιου είδους συμπτώσεις...)

Καλή δύναμη στη γιαγιά σου και καλό βρωμόξυλο στον παππού! :-)

silly blonde είπε...

Δε μπορώ να πω ότι χαίρομαι που πέθανε...Για την ακρίβεια είχα κλέψει πιο πολύ απ'όταν έχασα την προγιαγιά μου.Ντροπή μου,το ξέρω...
Ευχαριστώ για τη γιαγιά,και όσο για τον παππού,το έχω στο πρόγραμμα.
Τουλάχιστον από περιέργεια να τον γνωρίσω...