Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006

Κράτησε πολύ

Ο ορισμός της ανοίας,ο ορισμός της πλήξης.
Κι εδώ δεν μπορώ να κάνω squirell όσο κι αν το προσπαθώ.
Απόσταση και χάσμα.
Κενό και τρόμος.
Αισθμαίνοντας στους ίδιους δρόμους,στα ίδια στενά.
Ίδια πρόσωπα και ίδιες εκφράσεις.
Ανάσα και επανάληψη.
Μακριά.Κοντά.Με ή χωρίς αππόσταση.
Ματιές και επιμονή.Τώρα τελείωσε.

Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006

Περαστικά...

Μπαίνει τελικά η γιαγιά μου στο νοσοκομείο για την εγχείρηση.
-Σε ποιό?
-Στο "Μητέρα"!
-Αλήθεια???
-Όχι.Στον Άγιο Σάββα.Ένα το 'χουμε για τέτοιες περιπτώσεις και βλέπεις μέσα τα πάντα.
Το 'χε η μοίρα μου να ξαναμπώ σ'αυτό το νοσοκομείο για τόσο δικό μου άνθρωπο.Πάνε 12 χρόνια από την τελευταία φορά που μπήκα σε δωμάτιό του.Τότε για τη θεία μου.Λίγο πιο πριν για τη νονά μου.Ήμουν 5 χρονών και με πήγαν να τη δω κι αυτό με τα χίλια ζόρια.Δεν καταλάβαινα τί είχε,ήξερα όμως πως είχα μέρες να τη δω.Ήθελε κι εκείνη.Παιδιά,σκυλιά δεν είχε κι απ'όταν σκοτώθηκαν οι γονείς μου με έβλεπε σαν κόρη της.Με πήγαν τελικά,σαν την τελευταία της χάρη.Όταν την είδα,ντυμένη στα άσπρα μέσα στο νοσοκομείο και τους γιατρούς τριγύρω,νόμιζα πως γένησε.Περίμενα να δω να φέρνουν το μωρό στο δωμάτιο αλλά μάταια.
Δεν ήτανε λεχώνα και το κατάλαβα πολύ αργότερα.Πολύ καιρό μετά την κηδεία της.
Η δεύτερη φορά σ'αυτό το νοσοκομείο,ήταν για την αδερφή της.Τη θεία μου.Ήταν 6 μήνες μετά,δεςν είχα προλάβει να μεγαλώσω τόσο ώστε να καταλαβαίνω με τη μία τί συμβαίνει.
Όταν μια Τετάρτη χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα την κόρη της να κλαίει,τότε κατάλαβα...
Τραγικότερο πρόσωπο η προγιαγιά μου.Ήταν κόρες της και οι δύο.Τις έχασε μέσα σε έξι μήνες.Πέντε χρόνια πριν τον εγγονό της,και λίγο αργότερα τα αδέρφια της.Ο άντρας της είχε φύγει από καιρό.Τρία χρόνια πριν,έφυγε κι αυτή μετά από δέκα χρόνια μοναξιάς έχοντας φτάσει στα 93.
Μου 'λαχε να ξαναπεράσω το κατώφλι του ίδιου νοσοκομείου για τρίτη φορά.Λίγες ώρες νωρίτερα,στον τρίτο όροφο του τρίτου κτιρίου.Εισαγωγή για αφαίρεση όγκου στο λαιμό.
Μετά από μήνες έρευνας οι γιατροί δεν κατέληξαν πουθενά.Δεν ξέρουν από που προέρχεται ούτε που πάει.Άνοιγμα και ό,τι γίνει.
Το κακό είναι ότι τώρα καταλαβαίνω...

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Έλεος

Σκέψεις και πράξεις.
Εφιάλτες.και σε κηνυγούν.Εκεί,πίσω από την πόρτα.
Με αυτό,το ίδιο βλέμμα,απαξιωτικό και χαώδες.
Να την κλείνει κι εσύ να μένεις πίσω.Χώρισμα μωρό μου να ορθώνεται.
Δεν αναπνέεις,δεν υπάρχεις.Κοιτάς και δε βλέπεις.
Είσαι εκεί,με νιώθεις;Και να μην απαντά.
Έτοιμα όλα στο μυαλό σου για να αρχίσεις να τρέχεις.
Κι οι άλλοι να σε κοιτούν και να σε λυπούνται.Να γελάνε,
να ψυθιρίζουν μεταξύ τους.
Ξέρεις τί λένε.Για σένα,για αυτόν,για την κατάντια σου.
Σε νοιάζει;Πάντα έτσι δεν έκαναν;
Πώς να σε φωνάζω;Θα σε λέω Γιάννη.Και τους άλλους τριγύρω.
Εύκολο όνομα,συνηθισμένο,να μην κουράζομαι.
Ίδιοι είναι όλοι,μια μάζα.Μαζί τους κι εγώ.
Ναι,Γιάννη θα σας λέω.Πολλές παροιμίες που με κάνουν να σας θυμάμαι.
Απλά πράγματα.Έτοιμη σκηνοθεσία.
Γειά.

Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006

Αγιά Σοφιά





Πριν από λίγες μέρες βγήκε στις ειδήσεις από Τούρκικο κανάλι και εφημερίδα ότι η Αγιά Σοφιά θα λειτουργήσει-λειτουργεί σαν τζαμί. Δε νομίζω ότι στη γειτονική χώρα έχουν πρόβλημα με χώρους προσευχής.Έχουν μάλλον αρκετούς.Και ήδη έχουν γίνει στο παρελθόν πολλές φασαρίες με το συγκεκριμένο ναό.Γιατί λοιπόν συνεχίζεται όλο αυτό? Πριν από ένα χρόνο βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη και παρ'όλο που δεν ήταν τζαμί,η Αγιά Σοφιά,με έκανε να ανατριχιάσω. Η εικόνα του ναού και οι λέξεις για το ναό.Άκουσα πώς εξηγούσε ένας πατέρας στο παιδί του τη θέση του Ιερού.Έχει χτιστεί ο ναός,λέει με τέτοιο τρόπο ώστε το Ιερό να κοιτάζει στη Μέκκα. Σέβομαι τη θρησκεία τους,αλλά δε νομίζω να ήταν αυτή η έγνοια των ανθρώπων όταν έφτιαχναν την Α.Σ. Σκέφτηκα να πάω και στο πάνω μέρος... Εκεί υπήρχε έκθεση με είδη μπάνιου.Έμφαση στα πλακάκια.Στο εσωτερικό του ναού ο οποίος υποτίθεται πως λειτουργεί ως μουσείο,έκθεση με είδη υγειινής... Ελπίζω φέτος που θα ξαναπάω να τα έχουν βγάλει. Αυτά τουλάχιστον,για αρχή.Και βλέπουμε...

Γη και Ουρανός




φωτογραφίες που μ'άρεσαν κι είπα να τις μοιραστώ...

Παρασκευή, Ιουλίου 07, 2006

Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006

Αραφάτ


Την πρώτη φορά που ανέφερα το όνομά του στη γιαγιά μου μου είπε πως δεν τον συμπαθεί επειδή την ίδια χρονιά και τον ίδιο μήνα γενήθηκε και ο άντρας της.Ο πρών άντρας της πλέον.Ο υποτιθέμενος παππούς μου.Υποτιθέμενος γιατί ποτέ δεν τον είδα,ποτέ δεν του μίλησα.
Δεν ενδιαφέρθηκε να με γνωρίσει,δεν ενδιαφέρθηκα κι εγώ.Ποτέ δε στάθηκε σαν πατέρας στη μάνα και στη θεία μου,ποτέ σωστός σύζυγος.Ούτε στην ανάγκη.Γιατί τότε λένε ότι κάθε άνθρωπος δείχνει το ποιόν του.Δεν πήγε ούτε στην κηδεία της κόρης του...
Σε αντίθεση λοιπόν με τη γιαγιά μου,αυτόν τον άνθρωπο τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση.
Εννοώ τον Αραφάτ,όχι τον παππού μου.
Ίσως επειδή ήμουν μικρή,ευέξαπτη,αριστερή και όλα όσα παθαίνει κανείς στην εφηβεία,
δεν άντεχα τα όσα γίνονταν στην Παλαιστίνη.Το δικό τους δίκιο έπνιγε εμένα.
Θεωρούσα(και θεωρώ)τον Αραφάτ τον ηγέτη της Παλαιστίνης,τον άνθρωπο που πάλεψε με όλα του τα μέσα,τον εθνικό ήρωα.
Το 1988,Νοέμβρη μήνα,το εθνικό Παλαιστινιακό συμβούλιο προέβη στην ανακήρυξη ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στο Αλγέρι.Εκείνο το μήνα και εκείνο το χρόνο σκοτώθηκαν οι γονείς μου.Ίσως η γιαγιά μου σνέδεσε και με αυτό το γεγονός τον Αραφάτ.
Πίστευε στα ζώδια,στη μοίρα και σε όλα αυτά...
Ούτε η γένηση του παππού μου,ούτε ο θάνατος τον γονιών μου στάθηκαν ικανοί να μου αλλάξουν γνώμη για τον Αραφάτ.
Τύχη,μοίρα,σύμπτωση,πεπρωμένο...πέραν του ότι μου φαίνεται γελοία η σύνδεση,με έκανε αυτό που είμαι.Καλό ή κακό δεν ξέρω.Απλά αυτό που είμαι.
Και η απέχθεια της γιαγιάς μου σε ψυχολογικούς λόγους οφείλεται,το ξέρω και το ξέρει.
Αλλά με έκανε από μικρή ηλικία να ψάξω τη ζωή αυτού του ανθρώπου.Είναι από τα πρώτα
ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό,από τις πρώτες φυσιογνωμίες που έμαθα με ένα τόσο περίεργο και απρόσμενο τρόπο.
Και με σημάδεψε.Η σύμπτωση και η ζωή του.
Από όταν ήταν παιδί έλεγαν ότι ήταν γεννημένος ηγέτης κι έτσι έγινε.
Νόμπελ ειρήνης και τόσα βήματα για την ανεξαρτητοποίηση της Παλαιστίνης.
Μέχρι και το χρυσό κλειδί της πόλης των Αθηνών είχε πάρει!!
Το Νοέμβριο του 2004 που πέθανε,η γιαγιά μου έμαθε ότι έχει καρκίνο...

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

Αν και άργησε

Η άλλη για σένα, ο άλλος για μένα κι οι ενδιάμεσοι.
Ποιοί λες να έχουν πιο μεγάλο ρόλο;
Αυτοί που φαίνονται μικροί.Δεν είναι έτσι.Είναι ο ρόλος τους.
Εκείνη;Μέχρι να έρθει η ώρα της βακχικής μανίας μου.
Μέχρι να πάψω να χαμογελώ.
Εκείνος;Σ'αυτόν να ταξιδεύω,όχι μαζί του.Σ'αυτόν.
Όταν πάψει να ψετοχαμογελά.Υποκρισία και τα συνώνυμά της.
Οι ενδιάμεσοι;Ξένη εγώ,ξένη κι άλλη σύνδεσμος αυτός,
μα ξένοι κι αυτοί.Μεταξύ τους.
Το μόνο που θα καταλάβεις,το μόνο που καταλαβαίνω.
Απο δω και κάτω.
Για τα υπόλοιπα,τα παραπάνω τα 'παμε.
Πικάσο και τα ρέστα μου...
Όταν είμαι ερωτευμένη θέλω να το βάλω στα πόδια.
Αυτή είναι τελικά η απάντηση.Το σκέφτηκα.
Δες το...Κράτα με...

Το κάπνισμα βλάπτει

Ανάβω και βλέπω τη στάχτη.
Πως καίγεται ,τί απομένει.
Αυτό με κάνει να κοντανασαίνω και το χεις βάλει εσύ.
Να είσαι μέσα μου κάθε τρόπο,να με παρακολουθείς,
να μου κάνεις κακό.Όταν δεν είσαι εδώ να μου μαυρίζεις την ψυχή,
έχεις τον τρόπο σου να μου καις τα σωθικά.
Κι όταν το σβήνω αδυμονώ για το επόμενο.
Δεν έχω εξάρτηση σ'αυτό,
έχω σε σένα και με πνίγει.
Ξέρω γιατί το κάνεις.Να μην έχω δυνάμεις,να μην έχω αντοχή.
Να μην μπορώ να τρέξω.
Κι έτσι να μη μπορώ να φύγω μακριά σου.

Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006

Έλα ρώτα με,το θες...

Κι όμως.
Θες δε θες θα το παραδεχτείς.
Snob,ψηλομύτης κι όσα κοροϊδεύεις.
Αυτά που απεχθάνεσαι στους άλλους.
Στις κοπέλες ειδικά.Σε πιάνουν και το ξέρεις,θα το δεις.
Το λες αλλιώς...
Να το πω στη γλώσσα σου την τελευταία...;
Χμ...eloquent.
Ακούγεται πιο ωραίο,δίκιο έχεις.
Μεγαλαυχείς,μαγαλαυχώ.
Εγώ το ξέρω εσύ όχι.Γιατί;Όχι πάντα,να το ξεκαθαρίσω.
Τί σου λεγα λοιπόν;
Όχι σε σένα.Αλλού το λέω.Μην κρυφακούς,το μισώ.
Σε μισώ.Όχι εσένα,μη με ρωτήσεις.Θα το κάνεις το ξέρω.
Επίτηδες τα λέω.
Έρωτας;Χα,χα!Αγάπη;ναι,ναι,τώρα..Μίσος;Τα θες και τα λες;
Πάθος;Φιλία;Τί είναι αυτά;
Κοίτα με!Παγοκολώνα φίλε,ούτε που κουνιέμαι.
Πάει μάτια μου.Μαζί κι αυτός,κι αυτή,κι η άλλη.
Σε μπέρδεψα;Σκοπός μου.

Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006

Έχε γειά!

Υπάκουη;Εγώ;Χα,χα,χα!!
Να κάτσω ήσυχη να σε ακούω,να σε κοιτάζω;
Δε σ'άρεσε μωρό μου όταν μίλαγα;Για αυτό κατέφυγες αλλού;
Φοβάσαι μάτια μου και το καταλαβαίνω.Νιώθω την αύρα σου.
Ανίκανος για ρίσκα,έπρεπε να το φανταστώ.
Κι ήθελα εγώ,ο βελζεβούλης,να σταθώ δίπλα σου.
Με τις συνθήκες όπως είναι λες και δε σε έβλεπα.
Μίσο βήμα μπροστά και δέκα πίσω μάτια μου.
Τί επιμένω;
Ψέμμα είναι,δε νικάς όταν επιμένεις,τα μούτρα σου τρως.
Ώρα μου λοιπόν και ό,τι θέλω.
Φύσηξε η μαϊστροτραμουντάνα και θα την ακολουθήσω.
Δες με αν θες καθώς θα ξεμακραίνω,ή κάνε ότι έκανες τόσο καιρό.
Γύρνα μου την πλάτη,δείξε μου και πάλι την αδιαφορία σου.
Εγώ και τα fruit glase...