Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006

grossus modus

Μίλησα για λεσχηνεία.Είμαι των άκρων.Πάμε στ'άλλο.
Επαναλήψεις.Ίδιες λέξεις ξανά και ξανά.Σαν να στέρεψα.
Μεμψιμοιρώ.Σ'ένα τοιχακι καθισμένη.Κι αυτός εκεί.
Κι εγώ τα ίδια και τα ίδια.
Καμία υποκρισία,κανένα ψέμμα.Ό,τι νιώθω.
Δεν ξέρω τί νιώθω.Χαμμένη και χάνομαι.
"Ψυχή δεμμένη σαν πόδι γκέισας"
Εισητήρια και ένας αναπτήρας.Όπως ξεκίνησαν όλα.
Λείπει το παγκάκι και το cd.Δεν τελείωσαν ,για αυτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: