Πέμπτη, Ιουνίου 29, 2006

αόριστος χρόνος


Με το λάστιχο στο χέρι,μια βεράντα,μια παρέα μια περίεργη.
Πάντα θα υπάρχει κάτι τελικά που θα μου χαλάει τη διάθεση.Σε όποιο μέρος κι αν βρεθώ.
Συνήθως όταν παω προς το βορρά.Σύμπτωση ή όχι,δεν ξέρω,δεν με απασχολεί και πολύ.
Είναι ένα γεγονός και μου αρκεί.Να μην μπορώ να ησυχάσω,να μην περνάω όσο καλά θέλω.
Ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθεις από τέτοιες καταστάσεις είναι το χιούμορ.Και στην συγκεκριμένη περίπτωση το ζήταγε ο οργανισμός της.Έτσι νόμιζα στην αρχή τουλάχιστον...
Τη θυμόμουν από παλιά.Στιλάτη κοπέλα με τους άντρες στα πόδια της.
Την είδα ξανά και την έζησα από κοντά.Απάτη.
Μονίμως σε μια κατάσταση νιρβάνας.Ό,τι και να συνέβαινε γύρω δεν το καταλάβαινε,δε γύρναγε δε μίλαγε.Δεν ξέρω αν ανέπνεε καν.Μόνο έπινε.'Επινε πολλά και όχι μόνο αλκοόλ.
Η πρώτη φορά στη ζωή μου που λυπήθηκα κάποιον.Δεν υπάρχει τίποτα πιο άσχημο από τη λύπηση.
Το μηδέν,κι εσύ να μην το καταλαβαίνεις.Να είσαι σε κάποιο άλλο μέρος που έχεις φτιάξει μόνο σου.Ούτε για μια στιγμή δεν την αισθάνθηκα εκεί.Δίπλα μας.Στο ίδιο τρεπέζι που καθόμασταν.
Ταξίδευε.
Και ταξιδεύει ακόμα.

2 σχόλια:

dr. manos είπε...

Ένα ακόμα επιχείρημα κατά του "φυσικού" χόρτου...

silly blonde είπε...

Δεν είναι απλό επιχείρημα.Είναι η πιο αληθινή εικόνα που έχω δει.
Η πιο αληθινή ιστορία μπροστά μου.