Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006

Σ'ένα ταξί...

Κόλλησε το λεωφορείο και πήρα ταξί.Τίποτα το ιδιαίτερο , τίποτα το ξεχωριστό.
Έτσι νόμιζα...
-Τον ξέρεις τον Πίπη;Μα δεν ξέρεις τον Πίπη;
Τον βρήκε η Μαρία στα Γιάννενα, τον πήρε απο κει ,
τον έφερε στην Αθήνα και τώρα τον πήγε στην Κρήτη.
Και της λέω, πρόσεχε Μαρία μη χάσεις τον Πίπη και που θα βρούμε άλλο μαλάκα να τον σέρνεις απο τα αφτιά.
Εσύ σπουδάζεις;Τα περνάς τα μαθήματα;
Την ακούω που λες μια μέρα τη Μαρία να μιλάει στο τηλέφωνο
και χαχαχα και χουχουχου με μια φίλη της,
να της λέει άφησα δυο μαθήματα για το επόμενο εξάμηνο...
Τον Ευτύχη τον ξέρεις;Ούτε αυτόν;
Τέλος πάντων της λέω της Μαρίας, τον θυμάσαι τον Ευτύχη;
Ναι μου λέει.
Ξέρεις πόσα μαθήματα χρωστάει;
Εννιά μαθήματα εδώ και 35 χρόνια.
Αν συνεχίσεις έτσι τον περνάμε τον Ευτύχη.
Και στρώθηκε στο διάβασα.
Την τελείωσε τη φιλοσοφική αλλά εγώ το βλέπω...στο μπουζούκι θα κάνει καριέρα.
Ήδη παίζει σε μαγαζιά.2 της έχω πάρει.
Θα της πάρω κι ένα μπαγλαμαδάκι τώρα κι όλα όμορφα.
Γιατί ετσι είναι η ζωή.Πρέπει να έχεις εφόδια και να πατάς μόνος σου στα πόδια σου.
Εγώ στα 5 μου ξεκίνησα να πουλάω κουλούρια, στα 11 νοίκιασα μόνος ένα δωμάτιο και στα 13 μου ο πατέρας μου υπέγραψε την άδεια να πάω στα καράβια.
Άνοιξα μετά ένα μπιλιαρδάδικο φουλ στους φοιτητές, γνώρισα την Αμαλία, κάναμε την Μαρία και προσέλαβα τον Ευτύχη.
Τώρα έγινε προϊστάμενος σε ένα νεκροταφείο...
Α, κατεβαίνεις;
Λοιπόν, όταν αρραβωνιαστείς θα σου κάνω δώρο τις βέρες.Πάρε την κάρτα.
Είναι του ανηψιού μου.Γράψε πίσω:Δώρο οι βέρες και 30% έκπτωση στις αγορές.
Φέρε να το υπογράψω κι αν σου πει τίποτα πες του 40%.
Όσο συνεχίζει ανέβαινε.
Καλη σου νύχτα!!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006

Deja vu

Να γελάς, να κλαις, να μη φοβάσαι...
Να μην γυρνάς στο παρελθόν όσο κι αν σε τραβάει.
Μην πέρνεις παράδειγμα από μένα μάτια μου.
Μην ακους αυτά που σου λέω για μένα.
Άκου μόνο τις συμβουλές που λέω για σένα.
Αυτές είναι ακίνδυνες, χωρίς παγίδες.
Κρυφακούω και σκέφτομαι όλα αυτά που διάβαζα,
που έβλεπα,σε παλιά βιβλία και ταινίες.
Τρόποι , μέσα και ευκαιρίες.
Κι ακούω, προσέχω, παρατηρώ.
Ξαναφεύγω και κλείνω τα μάτια.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Συνέχεια και ποτέ

Καιρός για αλήθειες,
καιρός για παραμύθια.
Όμορφες πριγκίπισσες
ντυμένες με ροζ φορέματα και λουλούδια στα μαλλιά.
Και εγώ να είμαι δίπλα τους.
Τόσο διαφορετική, τόσο παράτερη.
Στα μαύρα όπως πάντα χωρίς εκείνο το χαμόγελο.
Έχει αλλάξει.
Δεν μου ταιριάζει πιά.
Στη μέση.
Να κοιτάω προς τα πίσω,
να με τραβάει το παρόν
και με κλεφτές ματιές να παρατηρώ το μέλλον.
Μέχρι που χάνομαι.
Μέχρι που γίνεται το τότε τώρα και το παρόν οδεύει για το μέλλον.
Κι ανάποδα.Και πάλι απ'την αρχή.
Σ'ένα κύκλο,σ'ένα χάος με ταχύτητα, ανάσες, απορίες, φοβίες, μετάνοιες.
Ποιός διεκδικεί και τί.
Στα έλεγα και τότε, στα λέω τώρα.θα στα λέω όσο μπορώ.
Γιατί μου λέτε να το ξανακάνω;
Μου λες να κάνω λάθη μα δε μ'αφήνεις.
Μου λες να προσέχω και με σπρώχνει σε γκρεμό.
Ηρεμώ και με ξαναβρίσκει.
Απειλιτικό και κοντοζυγώνει.
Κουράζομαι, λαχανιάζω θέλω μια στάση μα προχωράει.
Κλείστο εσύ, σφράγισέ το,
κλείδωσέ με μη με βρουν...

Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006

A.V και Μαλβίνα

Στον πάνω όροφο μιας καφετέριας,
σ'ένα χώρο ασφυκτικό,
σ'ένα σκηνικό συνηθισμένο.

Λίγο κρασί με μια παρέα και πολλά τσιγάρα.
Κι ένα μήνυμα.
Απρόσμενο, ξαφνικό.
Αρχίζω να χαμογελάω.
Για το περιεχόμενο και για το μήνυμα.

'Ετρεξα και το βρήκα.
'Ενα άρθρο για Εκείνη, ένα άρθρο μετά από τόσα χρόνια.
Από το Χρονά για τη Μαλβίνα.

Εκεί που έιχε αρχίσει να ξεχνιέται,
που η τελευταία εικόνα για αυτήν
-εκτός από τη Σαββατογενημένη-
ήταν ο άνεμος κουβάρι.

Σκέτο κουβάρι.
Νοστάλγησα τα κείμενα και τη μορφή της.
Το ύφος της, το στυλ της.
Στο άρθρο έγραφε πώς έκανε πάντα ένα σφάλμα,
δεν πρόσεχε τι έλεγε,για ποιούς, στην εκπομπή της.

"Αυτοκτονούσε μπροστά μας και εμείς νομίζαμε πως μας διασκέδαζε."
Μια πρόταση που χαρακτήριζε τη Μαλβίνα.
Μια φράση που την αντιπροσώπευε.

Με λίγες λέξεις το προφίλ της...
Διάβαζα και θυμόμουν.
Διάβαζα και βούρκωνα.

Που ήμουν τότε μικρή.
Που δεν την έζησα όσο ζούσε.
Που όσο κι αν έψαχνα μετά δεν έβρισκα για αυτήν.
8 Ιουνίου.Το τελευταίο ισυσσύσσατε που είπε.
Το τελευταίο που της είπαν όσοι ήταν στο πλευρό της.

Το τελευταίο όμως κι αυτών που τη χτυπούσαν, που την πολεμούσαν.
Έτσι το είπαν το αντίο.
Για τα μάτια του κόσμου.
Για τις εντυπώσεις.

Ζιγκολό τους αποκαλεί το άρθρο
αυτούς που δεν άφησαν να αναπαυτεί ούτε στην τελευταία κατοικία της.

Αυτούς που και νεκρή την έτρεμαν.
Που θέλαν να τη θάψουν πιο πολύ.
Να την εξαφανίσουν.

Δε μου ταιριάζει όμως η λέξη.
Οι ζιγκολό κάποια στιγμή σταματάνε.
Κάποια στιγμή αφήνουν το θύμα τους ελεύθερο.

Κι όσο ζει απλώς του παίρνουνε λεφτά.

Όχι τη ζωή.
Ισυσσύσσατε λοιπόν φακάτη...

Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006

Σ'άκουσα

-Πότε θα αλλάξεις;
Πότε θα σοβαρευτείς;
Πότε θα μάθεις να συμορφώνεσαι;
Πότε θα αρχίσεις να κρύβεις αυτά που αισθάνεσαι;
Πότε θα σταματήσεις να πληγώνεσαι;
Να κλαις;
Να παίρνεις τηλέφωνα;
Να ζητάς παρηγοριά;

-Γιατί,σε κούρασα;
Δεν αντέχεις άλλο;
Εσύ δεν μου λεγες να είμαι αληθινή;
Να ζητάω αυτό που θέλω;Να μην κάνω πίσω;
Τώρα γιατί τα αλλάζεις;

-Γιατί σε βλέπω να υποφέρεις...
Πότε θα μάθεις;

-Έμαθα τώρα.
Και συνεχίζω να μαθαίνω.

Καιρός μου ήταν.
Πώς να μινυρίζω, πώς να υπομένω.
Και πώς να πονάω...

Ρώτα με !

Αυτογνωσία.
Υποκρισία.
Εγωισμός.
Το μυαλό μου ταξιδεύει λίγες ώρες πίσω.
Και κάποιους μήνες πιό πίσω.
Στο τραπέζι,στα πλακάκια.
Ξέρεις τί σημαίνει;Πες μου...
Γελάγαμε...
Με τη σιγουριά ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο.
Με ανοιχτά φτερά που δεν μπορούσαν να μας τα σπάσουν.
Λύγισα.Με λύγισαν.
Με λύγισε... Και εδώ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Ήταν αλήθεια.
Ο εγωισμός που νόμιζα ότι είχα.
Κι όμως...τώρα το ανάποδο.
Να πέφτω χαμηλά και να συνεχίζω.Εγω...
Άυπνη, με μαύρους κύκλους να χτυπάω τοίχους,πόρτες,
να παρακαλάω.Για μια ευκαιρία, για μια εξήγηση,
για μια ματιά...
Δεν κατακτάς έτσι τον κόσμο μάτια μου.
Κράτα με από το χέρι...

Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006

Κράτησε πολύ

Ο ορισμός της ανοίας,ο ορισμός της πλήξης.
Κι εδώ δεν μπορώ να κάνω squirell όσο κι αν το προσπαθώ.
Απόσταση και χάσμα.
Κενό και τρόμος.
Αισθμαίνοντας στους ίδιους δρόμους,στα ίδια στενά.
Ίδια πρόσωπα και ίδιες εκφράσεις.
Ανάσα και επανάληψη.
Μακριά.Κοντά.Με ή χωρίς αππόσταση.
Ματιές και επιμονή.Τώρα τελείωσε.

Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006

Περαστικά...

Μπαίνει τελικά η γιαγιά μου στο νοσοκομείο για την εγχείρηση.
-Σε ποιό?
-Στο "Μητέρα"!
-Αλήθεια???
-Όχι.Στον Άγιο Σάββα.Ένα το 'χουμε για τέτοιες περιπτώσεις και βλέπεις μέσα τα πάντα.
Το 'χε η μοίρα μου να ξαναμπώ σ'αυτό το νοσοκομείο για τόσο δικό μου άνθρωπο.Πάνε 12 χρόνια από την τελευταία φορά που μπήκα σε δωμάτιό του.Τότε για τη θεία μου.Λίγο πιο πριν για τη νονά μου.Ήμουν 5 χρονών και με πήγαν να τη δω κι αυτό με τα χίλια ζόρια.Δεν καταλάβαινα τί είχε,ήξερα όμως πως είχα μέρες να τη δω.Ήθελε κι εκείνη.Παιδιά,σκυλιά δεν είχε κι απ'όταν σκοτώθηκαν οι γονείς μου με έβλεπε σαν κόρη της.Με πήγαν τελικά,σαν την τελευταία της χάρη.Όταν την είδα,ντυμένη στα άσπρα μέσα στο νοσοκομείο και τους γιατρούς τριγύρω,νόμιζα πως γένησε.Περίμενα να δω να φέρνουν το μωρό στο δωμάτιο αλλά μάταια.
Δεν ήτανε λεχώνα και το κατάλαβα πολύ αργότερα.Πολύ καιρό μετά την κηδεία της.
Η δεύτερη φορά σ'αυτό το νοσοκομείο,ήταν για την αδερφή της.Τη θεία μου.Ήταν 6 μήνες μετά,δεςν είχα προλάβει να μεγαλώσω τόσο ώστε να καταλαβαίνω με τη μία τί συμβαίνει.
Όταν μια Τετάρτη χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα την κόρη της να κλαίει,τότε κατάλαβα...
Τραγικότερο πρόσωπο η προγιαγιά μου.Ήταν κόρες της και οι δύο.Τις έχασε μέσα σε έξι μήνες.Πέντε χρόνια πριν τον εγγονό της,και λίγο αργότερα τα αδέρφια της.Ο άντρας της είχε φύγει από καιρό.Τρία χρόνια πριν,έφυγε κι αυτή μετά από δέκα χρόνια μοναξιάς έχοντας φτάσει στα 93.
Μου 'λαχε να ξαναπεράσω το κατώφλι του ίδιου νοσοκομείου για τρίτη φορά.Λίγες ώρες νωρίτερα,στον τρίτο όροφο του τρίτου κτιρίου.Εισαγωγή για αφαίρεση όγκου στο λαιμό.
Μετά από μήνες έρευνας οι γιατροί δεν κατέληξαν πουθενά.Δεν ξέρουν από που προέρχεται ούτε που πάει.Άνοιγμα και ό,τι γίνει.
Το κακό είναι ότι τώρα καταλαβαίνω...

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Έλεος

Σκέψεις και πράξεις.
Εφιάλτες.και σε κηνυγούν.Εκεί,πίσω από την πόρτα.
Με αυτό,το ίδιο βλέμμα,απαξιωτικό και χαώδες.
Να την κλείνει κι εσύ να μένεις πίσω.Χώρισμα μωρό μου να ορθώνεται.
Δεν αναπνέεις,δεν υπάρχεις.Κοιτάς και δε βλέπεις.
Είσαι εκεί,με νιώθεις;Και να μην απαντά.
Έτοιμα όλα στο μυαλό σου για να αρχίσεις να τρέχεις.
Κι οι άλλοι να σε κοιτούν και να σε λυπούνται.Να γελάνε,
να ψυθιρίζουν μεταξύ τους.
Ξέρεις τί λένε.Για σένα,για αυτόν,για την κατάντια σου.
Σε νοιάζει;Πάντα έτσι δεν έκαναν;
Πώς να σε φωνάζω;Θα σε λέω Γιάννη.Και τους άλλους τριγύρω.
Εύκολο όνομα,συνηθισμένο,να μην κουράζομαι.
Ίδιοι είναι όλοι,μια μάζα.Μαζί τους κι εγώ.
Ναι,Γιάννη θα σας λέω.Πολλές παροιμίες που με κάνουν να σας θυμάμαι.
Απλά πράγματα.Έτοιμη σκηνοθεσία.
Γειά.

Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006

Αγιά Σοφιά





Πριν από λίγες μέρες βγήκε στις ειδήσεις από Τούρκικο κανάλι και εφημερίδα ότι η Αγιά Σοφιά θα λειτουργήσει-λειτουργεί σαν τζαμί. Δε νομίζω ότι στη γειτονική χώρα έχουν πρόβλημα με χώρους προσευχής.Έχουν μάλλον αρκετούς.Και ήδη έχουν γίνει στο παρελθόν πολλές φασαρίες με το συγκεκριμένο ναό.Γιατί λοιπόν συνεχίζεται όλο αυτό? Πριν από ένα χρόνο βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη και παρ'όλο που δεν ήταν τζαμί,η Αγιά Σοφιά,με έκανε να ανατριχιάσω. Η εικόνα του ναού και οι λέξεις για το ναό.Άκουσα πώς εξηγούσε ένας πατέρας στο παιδί του τη θέση του Ιερού.Έχει χτιστεί ο ναός,λέει με τέτοιο τρόπο ώστε το Ιερό να κοιτάζει στη Μέκκα. Σέβομαι τη θρησκεία τους,αλλά δε νομίζω να ήταν αυτή η έγνοια των ανθρώπων όταν έφτιαχναν την Α.Σ. Σκέφτηκα να πάω και στο πάνω μέρος... Εκεί υπήρχε έκθεση με είδη μπάνιου.Έμφαση στα πλακάκια.Στο εσωτερικό του ναού ο οποίος υποτίθεται πως λειτουργεί ως μουσείο,έκθεση με είδη υγειινής... Ελπίζω φέτος που θα ξαναπάω να τα έχουν βγάλει. Αυτά τουλάχιστον,για αρχή.Και βλέπουμε...

Γη και Ουρανός




φωτογραφίες που μ'άρεσαν κι είπα να τις μοιραστώ...

Παρασκευή, Ιουλίου 07, 2006

Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006

Αραφάτ


Την πρώτη φορά που ανέφερα το όνομά του στη γιαγιά μου μου είπε πως δεν τον συμπαθεί επειδή την ίδια χρονιά και τον ίδιο μήνα γενήθηκε και ο άντρας της.Ο πρών άντρας της πλέον.Ο υποτιθέμενος παππούς μου.Υποτιθέμενος γιατί ποτέ δεν τον είδα,ποτέ δεν του μίλησα.
Δεν ενδιαφέρθηκε να με γνωρίσει,δεν ενδιαφέρθηκα κι εγώ.Ποτέ δε στάθηκε σαν πατέρας στη μάνα και στη θεία μου,ποτέ σωστός σύζυγος.Ούτε στην ανάγκη.Γιατί τότε λένε ότι κάθε άνθρωπος δείχνει το ποιόν του.Δεν πήγε ούτε στην κηδεία της κόρης του...
Σε αντίθεση λοιπόν με τη γιαγιά μου,αυτόν τον άνθρωπο τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση.
Εννοώ τον Αραφάτ,όχι τον παππού μου.
Ίσως επειδή ήμουν μικρή,ευέξαπτη,αριστερή και όλα όσα παθαίνει κανείς στην εφηβεία,
δεν άντεχα τα όσα γίνονταν στην Παλαιστίνη.Το δικό τους δίκιο έπνιγε εμένα.
Θεωρούσα(και θεωρώ)τον Αραφάτ τον ηγέτη της Παλαιστίνης,τον άνθρωπο που πάλεψε με όλα του τα μέσα,τον εθνικό ήρωα.
Το 1988,Νοέμβρη μήνα,το εθνικό Παλαιστινιακό συμβούλιο προέβη στην ανακήρυξη ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στο Αλγέρι.Εκείνο το μήνα και εκείνο το χρόνο σκοτώθηκαν οι γονείς μου.Ίσως η γιαγιά μου σνέδεσε και με αυτό το γεγονός τον Αραφάτ.
Πίστευε στα ζώδια,στη μοίρα και σε όλα αυτά...
Ούτε η γένηση του παππού μου,ούτε ο θάνατος τον γονιών μου στάθηκαν ικανοί να μου αλλάξουν γνώμη για τον Αραφάτ.
Τύχη,μοίρα,σύμπτωση,πεπρωμένο...πέραν του ότι μου φαίνεται γελοία η σύνδεση,με έκανε αυτό που είμαι.Καλό ή κακό δεν ξέρω.Απλά αυτό που είμαι.
Και η απέχθεια της γιαγιάς μου σε ψυχολογικούς λόγους οφείλεται,το ξέρω και το ξέρει.
Αλλά με έκανε από μικρή ηλικία να ψάξω τη ζωή αυτού του ανθρώπου.Είναι από τα πρώτα
ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό,από τις πρώτες φυσιογνωμίες που έμαθα με ένα τόσο περίεργο και απρόσμενο τρόπο.
Και με σημάδεψε.Η σύμπτωση και η ζωή του.
Από όταν ήταν παιδί έλεγαν ότι ήταν γεννημένος ηγέτης κι έτσι έγινε.
Νόμπελ ειρήνης και τόσα βήματα για την ανεξαρτητοποίηση της Παλαιστίνης.
Μέχρι και το χρυσό κλειδί της πόλης των Αθηνών είχε πάρει!!
Το Νοέμβριο του 2004 που πέθανε,η γιαγιά μου έμαθε ότι έχει καρκίνο...

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

Αν και άργησε

Η άλλη για σένα, ο άλλος για μένα κι οι ενδιάμεσοι.
Ποιοί λες να έχουν πιο μεγάλο ρόλο;
Αυτοί που φαίνονται μικροί.Δεν είναι έτσι.Είναι ο ρόλος τους.
Εκείνη;Μέχρι να έρθει η ώρα της βακχικής μανίας μου.
Μέχρι να πάψω να χαμογελώ.
Εκείνος;Σ'αυτόν να ταξιδεύω,όχι μαζί του.Σ'αυτόν.
Όταν πάψει να ψετοχαμογελά.Υποκρισία και τα συνώνυμά της.
Οι ενδιάμεσοι;Ξένη εγώ,ξένη κι άλλη σύνδεσμος αυτός,
μα ξένοι κι αυτοί.Μεταξύ τους.
Το μόνο που θα καταλάβεις,το μόνο που καταλαβαίνω.
Απο δω και κάτω.
Για τα υπόλοιπα,τα παραπάνω τα 'παμε.
Πικάσο και τα ρέστα μου...
Όταν είμαι ερωτευμένη θέλω να το βάλω στα πόδια.
Αυτή είναι τελικά η απάντηση.Το σκέφτηκα.
Δες το...Κράτα με...

Το κάπνισμα βλάπτει

Ανάβω και βλέπω τη στάχτη.
Πως καίγεται ,τί απομένει.
Αυτό με κάνει να κοντανασαίνω και το χεις βάλει εσύ.
Να είσαι μέσα μου κάθε τρόπο,να με παρακολουθείς,
να μου κάνεις κακό.Όταν δεν είσαι εδώ να μου μαυρίζεις την ψυχή,
έχεις τον τρόπο σου να μου καις τα σωθικά.
Κι όταν το σβήνω αδυμονώ για το επόμενο.
Δεν έχω εξάρτηση σ'αυτό,
έχω σε σένα και με πνίγει.
Ξέρω γιατί το κάνεις.Να μην έχω δυνάμεις,να μην έχω αντοχή.
Να μην μπορώ να τρέξω.
Κι έτσι να μη μπορώ να φύγω μακριά σου.

Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006

Έλα ρώτα με,το θες...

Κι όμως.
Θες δε θες θα το παραδεχτείς.
Snob,ψηλομύτης κι όσα κοροϊδεύεις.
Αυτά που απεχθάνεσαι στους άλλους.
Στις κοπέλες ειδικά.Σε πιάνουν και το ξέρεις,θα το δεις.
Το λες αλλιώς...
Να το πω στη γλώσσα σου την τελευταία...;
Χμ...eloquent.
Ακούγεται πιο ωραίο,δίκιο έχεις.
Μεγαλαυχείς,μαγαλαυχώ.
Εγώ το ξέρω εσύ όχι.Γιατί;Όχι πάντα,να το ξεκαθαρίσω.
Τί σου λεγα λοιπόν;
Όχι σε σένα.Αλλού το λέω.Μην κρυφακούς,το μισώ.
Σε μισώ.Όχι εσένα,μη με ρωτήσεις.Θα το κάνεις το ξέρω.
Επίτηδες τα λέω.
Έρωτας;Χα,χα!Αγάπη;ναι,ναι,τώρα..Μίσος;Τα θες και τα λες;
Πάθος;Φιλία;Τί είναι αυτά;
Κοίτα με!Παγοκολώνα φίλε,ούτε που κουνιέμαι.
Πάει μάτια μου.Μαζί κι αυτός,κι αυτή,κι η άλλη.
Σε μπέρδεψα;Σκοπός μου.

Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006

Έχε γειά!

Υπάκουη;Εγώ;Χα,χα,χα!!
Να κάτσω ήσυχη να σε ακούω,να σε κοιτάζω;
Δε σ'άρεσε μωρό μου όταν μίλαγα;Για αυτό κατέφυγες αλλού;
Φοβάσαι μάτια μου και το καταλαβαίνω.Νιώθω την αύρα σου.
Ανίκανος για ρίσκα,έπρεπε να το φανταστώ.
Κι ήθελα εγώ,ο βελζεβούλης,να σταθώ δίπλα σου.
Με τις συνθήκες όπως είναι λες και δε σε έβλεπα.
Μίσο βήμα μπροστά και δέκα πίσω μάτια μου.
Τί επιμένω;
Ψέμμα είναι,δε νικάς όταν επιμένεις,τα μούτρα σου τρως.
Ώρα μου λοιπόν και ό,τι θέλω.
Φύσηξε η μαϊστροτραμουντάνα και θα την ακολουθήσω.
Δες με αν θες καθώς θα ξεμακραίνω,ή κάνε ότι έκανες τόσο καιρό.
Γύρνα μου την πλάτη,δείξε μου και πάλι την αδιαφορία σου.
Εγώ και τα fruit glase...

Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2006

ξανά

Άλλη μια πορεία,άλλος ένας δρόμος.Κι άλλες αναμνήσεις κι άλλοι φόβοι.
Τσαμπατζήδες εφιάλτες,κάθε βράδυ όταν κλείνω τα μάτια μου.
Δεν τους κάλεσα και μπαίνουν δίχως να ρωτήσουν.
Κι έλεγα πως θα περάσει,πως είναι της στιγμής.
Μα όσο πάει χειροτερεύει.
Μαθαίνω κι άλλα,
Παθαίνω κι άλλα.Φτάνει,φύγε!
Και ξανά μια γλυκιά μελαγχολία μέχρι το πρωί.
Προφάσεις,αντιφάσεις κι εσύ εκεί.Κι εγώ δίπλα,κι αυτός παραδίπλα.
Ονειροπόλοι...
Τόσο ξεπερασμένο...

Πέμπτη, Ιουνίου 29, 2006

αόριστος χρόνος


Με το λάστιχο στο χέρι,μια βεράντα,μια παρέα μια περίεργη.
Πάντα θα υπάρχει κάτι τελικά που θα μου χαλάει τη διάθεση.Σε όποιο μέρος κι αν βρεθώ.
Συνήθως όταν παω προς το βορρά.Σύμπτωση ή όχι,δεν ξέρω,δεν με απασχολεί και πολύ.
Είναι ένα γεγονός και μου αρκεί.Να μην μπορώ να ησυχάσω,να μην περνάω όσο καλά θέλω.
Ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθεις από τέτοιες καταστάσεις είναι το χιούμορ.Και στην συγκεκριμένη περίπτωση το ζήταγε ο οργανισμός της.Έτσι νόμιζα στην αρχή τουλάχιστον...
Τη θυμόμουν από παλιά.Στιλάτη κοπέλα με τους άντρες στα πόδια της.
Την είδα ξανά και την έζησα από κοντά.Απάτη.
Μονίμως σε μια κατάσταση νιρβάνας.Ό,τι και να συνέβαινε γύρω δεν το καταλάβαινε,δε γύρναγε δε μίλαγε.Δεν ξέρω αν ανέπνεε καν.Μόνο έπινε.'Επινε πολλά και όχι μόνο αλκοόλ.
Η πρώτη φορά στη ζωή μου που λυπήθηκα κάποιον.Δεν υπάρχει τίποτα πιο άσχημο από τη λύπηση.
Το μηδέν,κι εσύ να μην το καταλαβαίνεις.Να είσαι σε κάποιο άλλο μέρος που έχεις φτιάξει μόνο σου.Ούτε για μια στιγμή δεν την αισθάνθηκα εκεί.Δίπλα μας.Στο ίδιο τρεπέζι που καθόμασταν.
Ταξίδευε.
Και ταξιδεύει ακόμα.

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

οινόπνευμα

Θα κλεινες χρόνο σήμερα.Κοντεύεις να κλείσεις δυο μήνες όμως.Άσχημη επέτειος.
Μπουκάλι από μπύρα,ξύλο,γείτονες,αστυνομία.
Κι όμως εσύ το πρώτο πράγμα που θυμήθηκες είναι πως θα κλεινες χρόνο.
Ούτε εγώ το πίστευα.'Επερνα το μέρος του γιατί πίστευα σ'αυτόν.Πως σ'αγαπάει.
Χαζή ξανθιά...Κι όμως...Μπορεί...
Με λάθος τρόπο στο έδειξε πάντως.
Πλώρη για αλλού.Όχι πως είχες πρόβλημα πιό πριν.
Για να μαι ειλικρινής ποτέ δεν το κατάλαβα.Με τόση ευκολία.
Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα.
Κι ακούω τις περιγραφές...
Θάλασσα και αμμουδιά ό,τι παλιό κι αγαπημένο.
Να ανάβουνε φωτιές και να τα καίνε.Όλες τις αναμνήσεις,όλα τα ενθύμια.
Βλέπεις τη στάχτη και τον καπνό και κάπου ανάμεσα και τη ζωή σου.
Μόνο έτσι νομίζεις πως θα προχωρήσεις.
Πως θα ξεχάσεις την εικόνα μ'αυτόν και τις ματρόνες δίπλα του.
Σερπέτης και σε κουμαντάρει τόσο εύκολα...Παίζει και νομίζεις ότι παίζεις.
Μέχρι που ξεμακραίνει και αναζητάς τα λάθη σου.
Στο τέλος μόνο η σποδιά και το ξημέρωμα.

Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006

Στους δρόμους

Περπατώντας στο δρόμο ,στα στενά της δικής μου Μπεζανσόν,
στα γνωστά μου λεωφορεία ,
σε συνηθισμένα δρομολόγια.
Μπροστά μου συναυλίες,συγκεντρώσεις άνθρωποι αντίθετοι στα νομιστεράκια,
αντίθετοι στο σήμερα.
Κι εγώ με μια μπύρα,ένα τσιγάρο,αγκαλιά με παλιούς φίλους να κοιτάω το χτες.
Εγώ που πάντα κοίταζα το αύριο...
Με χειρόκτια να μην αφήσω σημάδια στις αναμνήσεις,
παρασύρομαι απ'τα γέλια.
Γιατί να μην έχουν όρεξη αυτοί,τί λόγο έχουν...
Δρόμοι και φώτα.Η αδυναμία μου.Ο χρόνος.Ο σύμμαχός μου.
Τώρα μου γυρνάει την πλάτη.
Δεν έχει άδικο.Όταν ήταν μαζί μου δεν τον εκμεταλλευόμουν.
Τώρα με χτυπάει.
Τους βλέπω μετά από μήνες.Δεν τους νιώθω,δεν ξέρω αν με νιώθουν.
Θα αλλάξει όμως,το έχω πάρει απόφαση.
Κατειρωνεύμομαι...Σειρά μου...
Νερώνειοι εφιάλτες.Τους συνηθίζω.Κι αυτούς
Θα μάθω να ζω μαζί τους.

Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006

grossus modus

Μίλησα για λεσχηνεία.Είμαι των άκρων.Πάμε στ'άλλο.
Επαναλήψεις.Ίδιες λέξεις ξανά και ξανά.Σαν να στέρεψα.
Μεμψιμοιρώ.Σ'ένα τοιχακι καθισμένη.Κι αυτός εκεί.
Κι εγώ τα ίδια και τα ίδια.
Καμία υποκρισία,κανένα ψέμμα.Ό,τι νιώθω.
Δεν ξέρω τί νιώθω.Χαμμένη και χάνομαι.
"Ψυχή δεμμένη σαν πόδι γκέισας"
Εισητήρια και ένας αναπτήρας.Όπως ξεκίνησαν όλα.
Λείπει το παγκάκι και το cd.Δεν τελείωσαν ,για αυτό.

Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

σκιά

Και να ψάχνω.Είμαι κοντά και φεύγεις.Δίπλα μου κάθεσαι.
Ανάρια.Δε μου φτάνει.
Το βλέπεις;
Ούτε που το χεις καταλάβει.Κι όταν αρχίζω δε σταματώ.
Αμηχανία μάτια μου,μη βαρεθείς και φύγεις.Ανασφάλεια.
Να το λέω και να μη με πιστεύουν.
Να τρέμω μη ξεμείνουμε από θέματα και φύγεις.
Πως φτάνουν όσα είπαμε,τα λέμε άλλη φορά.
Αυτό που σου λεγα...Ανάρια...Και φοβάμαι.
Για αυτό,γαλιάντρα δίπλα σου!Χειρότερο;Δεν απαντάς.
Ξανά απ'την αρχή τα ερωτηματικά.
Πες κάτι,νιώσε με.
Και τα κουνούπια να με κηνυγούν παντού.
Κι αυτά να πιούν το αίμα μου,ζηλέψαν από σένα.

Πέμπτη, Ιουνίου 15, 2006

από απόσταση

Στο μέρος που βρέθηκα και πριν από δύο χρόνια με τους ιαβέρειους να με κυκλώνουν.
Εκεί πάνω στα ίδια ράντζα,πάνω κάτω ίδια συντροφιά,ίδιο σκηνικό.
Ψευτοτσορμπατζήδες να πηγαινοέρχονται κι εγώ ακούνητη.
Έτσι μάτια μου,ακλόνητη.
Νόμιζα πως βρήκα τη διέξοδο,ψέμμα που μου πούλαγαν καλά.
Αντίκρυ να κάθεται και λέξη μάτια μου.Λέξη.Όλα γενικά κι αόριστα.
Ένας απλός εντολοδόχος .Συνειδητά ή όχι;Δεν ξέρω,δε με νοιάζει.
Τον βλέπεις να ξέρει από πόρτες μα ξέρει μόνο πως να τις ανοίγει.
Μετά σου μένει ανοιχτή και δε στην κλείνει.
Και σου πα μωρό μου,μείνε μακριά...

Stop εδώ

Μες τη μέση,όλος ο κόσμος,να κοιτά.
Κάρφος και να μην τους νοιάζει πως φαίνεται.
Εκνευριστικό.Για λύπηση σου λέω.
Αλλά θα πάρουν απάντηση...
Δεν κουνιούνται,μαχμουρλήδες...
Δε φτάνει που φτάσαμε εκεί.
Τέρμα Θεού αρχές Αλλάχ.Δεν το κουνάω πιά.
Είδα τη θέα,είδα τα μέρη,είδα τους φόβους μου.
Δεν κάνω πίσω,δεν πάω όμως και μπροστά.
Θα περιμένω στα μισά του δρόμου.

Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006

Έρωτες χωρίς ανταπόκριση


Νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά κάθε φορά που ασχολείσαι μαζί του.
Τα πόδια σου να τρέμουν όταν έρχεται η ώρα της εξέτασης.
Ξέρεις τα πάντα για αυτόν
αλλά αυτός ούτε το όνομά σου.Αισθάνεσαι αδικημένος.
Κάνεις τόσα πολλά,χρειάζεσαι την επιβράβευση,το 20 απο αυτόν.
Αλλά δε φαίνεται πρόθυμος να σου το δώσει.Σε αγνοεί.
Λες και δεν έχεις τίποτε άλλο στη ζωή σου, εσύ ασχολείσαι μόνο με αυτόν.
Με τις ώρες...
Αλλά δεν τον καταλαβαίνεις.Δεν καταλαβαίνεις τίποτα.
Σε πιάνουν τα νεύρα σου,
σε πιάνουν τα κλάμματα...
Ηλίθια Βιολογία,δε θα σε μάθω ποτέ.
Κοχ και τα κριτήρια του...
Δε θα σε καταλάβω ποτέ.
Αλλά το 20 θα το γράψω στο τέλος!!!