ΖΑΚΤ-ΦΡΑΚΤ

Δεν είναι καταγγελία, είναι απορία

2011-12-05T20:58:00.000+02:00

Επειδή θα μπορούσε να μην είμαι εγώ. Επειδή θα μπορούσε να μην είναι ο σύντροφός μου. Επειδή θα μπορούσες να είσαι εσύ, ο αδερφός σου, η κοπέλα σου. Επειδή θα είσαι κάποια στιγμή κι εσύ, κι ο αδερφός σου, κι η κοπέλα σου, κι ο ηλικιωμένος σου πατέρας.

Σάββατο βράδυ. Η μόνη μέρα που μπορώ κι εγώ κι ο φίλος μου να ξενυχτήσουμε άφοβα, το μόνο βράδυ που μπορώ να διασκεδάσω με τους φίλους μου χωρίς το άγχος του πρωινού ξυπνήματος, χωρίς την απειλή της αφύπνισης στις 6.30. Είμαστε στη μηχανή την οποία οδηγεί ο φίλος μου και περιμένουμε στην Πειραιώς, σταματημένοι στο φανάρι, πεντακόσια περίπου μέτρα από το σπίτι μας. Βλέπω ξαφνικά ένα αμάξι να μπαίνει μπροστά μας σφήνα, με ταχύτητα. Πρώτες ακαριαίες σκέψεις ή κάποιος μεθυσμένος που παραλίγο να μας σκοτώσει, ή κάποιος που θέλει να μας ληστέψει. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, κι ενώ οι πόρτες του αυτοκινήτου ανοίγουν, συνειδητοποιώ πως πρόκειται για περιπολικό. Δυό ένστολοι μαινόμενοι ταύροι έρχονται ουρλιάζοντας καταπάνω μας, τραβάνε βίαια τα κλειδιά από τη μηχανή, (την σταματημένη μηχανή) κι αποκαλώντας μας κωλόπαιδα ζητάνε τις ταυτότητες. Βγάζουμε και οι δύο τα στοιχεία μας, τα παίρνει ο ένας εκ των δύο, ενώ ο δεύτερος, όντας σε παροξυσμό, συνεχίζει να ουρλιάζει και να μας βρίζει. Τη στιγμή που ο πρώτος μου επιστρέφει την ταυτότητά μου, ρωτάω προς τί όλος αυτός ο πανικός και απαιτώ, σύμφωνα με τα δικαιώματα που έχω ως πολίτης, να μου δώσουν κι αυτοί τα στοιχεία τους. Εξέλαβα μια πολύ πολιτισμένη απάντηση από τον δεύτερο κύριο : “Βούλωσέ το μωρή καργιόλα γιατί θα σε κομματιάσω. Κότα.» Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα, όπως πολλοί μου λένε, να το έχω όντως βουλώσει, και δεδομένου ότι δεν είχαμε κάνει κάποια παράβαση, να μας άφηναν να πάμε για ύπνο λίγο πιο μετά, λουσμένοι μεν στα κοσμιτικά επίθετα και τις απειλές, χωρίς κατηγορίες και μηνύσεις δε. Πράγμα που όμως δεν συνέβη. Η απάντησή μου «Αν τολμήσεις να με ακουμπήσεις θα σου φέρω από δικηγόρους μέχρι δημοσιογράφους, και θα σου δείξω τί θα πάθεις» προκάλεσε στην ένστολη-οπλισμένη και με 10ετή εμπειρία περίπολο του ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ φόβο και τρόμο... Τόσο πολύ ένιωσαν να απειλούνται από την δήλωσή μου πως θα προσφύγω νομικά εναντίον τους και πως θα ασκήσω μήνυση, που σχημάτισαν δικογραφία για εμένα και τον σύντροφό μου, με τις κατηγορίες της εξύβρισης και της απείθειας να βαραίνουν αυτόν, και την κατηγορία της απειλής να βαραίνει και τους δύο. Η προσαγωγή μας στο Α.Τ. Ομονοίας έγινε γύρω στις 7 το χάραμα και για λόγους εξακρίβωσης του συντρόφου μου. Κι ενώ είχαν περάσει 4 ώρες όπου περιμέναμε να του επιστρέψουν την ταυτότητα για να πάμε στο καλό, μας ανήγγειλαν πως τελικά θα μας συλλάβουν για τις παραπάνω κατηγορίες. Καθ ΄όλη την διάρκεια της παραμονής μας επικοινωνούσα με νομικό εκπρόσωπο η οποία και τηλεφώνησε στον αξιωματικό υπηρεσίας για να μάθει τί ακριβώς συμβαίνει, όπου ο προαναφερθείς της δήλωσε πως δεν συμβαίνει τίποτα και πως δεν μπορεί να μας δει γιατί δεν είμαστε κρατούμενοι/ κατηγορούμενοι για κάτι. Την στιγμή εκείνη που εμείς βρισκόμασταν στα κρατητήρια του Α.Τ. ,απ ‘όπου και μας μετέφεραν για την ταυτοποίηση των αποτυπωμάτων και για τον εισαγγελέα με χειροπέδες, σειρήνες και συνοδεία μηχανών.

Για να καταθέσω τη μήνυση εναντίον του ενός αστυνομικού έπρεπε να ζητήσω και να απαιτήσω μόνη μου να μην είναι μέσα στην αίθουσα αυτός ή οι συνάδελφοι που ήταν μαζί του στο περιστατικό και οι οποίοι είχαν ήδη μπει ως μάρτυρες υπεράσπισης. Για να καταθέσω εγώ την μήνυσή μου εναντίον του, έπρεπε να κάμψω τις απειλές του «Θα δεις τί έχω να σου κάνω από δω και πέρα», «Αν μου κάνεις μήνυση θα σε βάλω να πληρώσεις και θα σου πάρω και αποζημίωση» κοκ συνοδευόμενα από αντίστοιχες εκφράσεις και επίθετα. Η δική του μήνυση προφανώς και με έστειλε στο αυτόφωρο, η δικιά μου προφανώς και δεν πέρασε ποτέ από ανακριτή.

Και φτάνουμε στο σήμερα, 20 μέρες μετά, 3 αναβολές μετά γιατί οι μάρτυρες δεν είχαν όρεξη να προσέλθουν, γιατί μάλλον έχουν κι άλλες μηνύσεις και δεν προλαβαίνουν. Το ακροατήριο και οι συνήγοροι άλλων υποθέσεων να γελάνε όταν η Εισαγγελέας ρώταγε τον 2μετρο σωσία του Σβατζενέγκερ - με λίγο από Τεξανό καουμπόι – αστυνομικό πόσο πολύ τρόμαξε από μια κοπέλα 24 χρονών. Πόσο μπορεί να τρόμαξε η περίπολος της Ομονοίας (η οποία φώναξε και ενισχύσεις) από ένα κοριτσάκι 24 χρονών. Ο ένας εκ των μαρτύρων υπεράσπισης που είχαν φέρει να δηλώνει πως φοβάται τους δημοσιογράφους γιατί του έχουν κάνει και στο παρελθόν δουλειά με δημοσιεύματά τους για αλόγιστη βία και κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους του, ο αστυνομικός που μας πηγαινο-έφερνε να κατακρίνει στους συναδέλφους του ασφαλίτες την πρόθεσή μου να καταθέσω μήνυση, γιατί όπως με καμάρι έλεγε «Έτσι την πάτησα κι εγώ το ’07 που μου έκανε μια κοπέλα μήνυση ότι την ξυλοφόρτωσα, και τέθηκα 18 μήνες σε διαθεσιμότητα», ο δικηγόρος να τους ζητάει να αφήσουν το σήμα και το όπλο και να αλλάξουνε δουλειά, κι εγώ να προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τί σόι απειλή είναι το «θα φέρω τον δικηγόρο μου»...

Και ο τραγέλαφος τέλος δεν είχε.

Η απόφαση της Εισαγγελέως για μένα, που μέχρι εκείνη την στιγμή, σε όλες τις προηγούμενες υποθέσεις έπνεε τα μένεα, ήταν «αθώα». Κι ο κεραυνός εν αιθρία από την δικαστή «ένοχη και ΜΗ ΕΦΕΣΙΜΗ ποινή». Η Εισαγγελέας δεν το κατάλαβε. Μάλλον δεν χώραγε ο νους της την πρόταση που άκουσε. Ζήτησε από την πρόεδρο να το επαναλάβει. Το ίδιο και ο δικηγόρος. Το ίδιο και η γραμματέας που κράταγε τα πρακτικά. Όλοι από μια ακόμη φορά. Η Εισαγγελέας κοίταξε εμάς, κοίταξε τον δικηγόρο, ανασήκωσε τους ώμους κι έγνεψε πώς ούτε αυτή κατάλαβε...

Και θα μου πεις σιγά την κατηγορία, δεν σε χώσανε και μέσα. Και θα σου πω ναί, δίκιο έχεις. Αλλά από πότε το δικαίωμά μου να καλέσω δικηγόρο, δημοσιογράφο, τον πάπα τον ίδιο, καθίσταται «απειλή για βλάβη με παράνομο τρόπο;» Από πότε πάει η αδικία με το κιλό; Από πότε πρέπει να ανασηκώνω παραδομένη τους ώμους και να κοιτάζω τους αστυνομικούς που με απείλησαν, που με εξευτέλισαν, που με έβρισαν με τα χειρότερα λόγια, να φεύγουν χαμογελαστοί και να μου κλείνουνε το μάτι;

Για ποιόν λόγο εν τέλη να στερήσεις από έναν άνθρωπο την ευκαιρία να ασκήσει έφεση;

Δαγκείου επιδημία

2011-11-18T22:32:00.002+02:00

Είναι μια από αυτές τις εικόνες που πρέπει να μοιραστείς, που πρέπει να περιγράψεις. Ακόμα κι αν δεν θέλεις, νιώθεις το χαρτί να έρχεται μόνο του μπροστά σου, το στυλό να έλκεται από το χέρι σου και τις λέξεις να ουρλιάζουν στο κεφάλι σου για να γραφτούν. Είναι μια από εκείνες τις ώρες, που ενώ τα μάτια σου κλείνουν από την κούραση, το μυαλό σου αρνείται να εφησυχαστεί.

Ήταν η δεύτερη μέρα που πήγαινα για δουλειά στο γραφείο στην Κηφισιά, ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που περπάταγα στους δρόμους του ήρεμου κι αποκομμένου αυτού Αθηναϊκού προαστίου.

Με θυμάμαι καιρό πριν, μπορεί και χρόνια, να σουλατσάρω στα σοκάκια της Κηφισιάς, με προορισμό ένα από τα τότε αγαπημένα μου μαγαζιά που σέρβιρε ζεστό κρασί με ζάχαρη, κανέλα και γαρύφαλλο.

Είναι πρωί και περπατάω στα στενά με κατεύθυνση το Κεφαλάρι. Περνώντας την πλατεία, η μοναδική κίνηση προέρχεται από Φιλιππινέζες. Φανερά αγουροξυπνημένες, με ψώνια στα χέρια, με μικρά παιδάκια στα χέρια, με το άγχος της δουλειάς στο πρόσωπό τους. Νομίζω πως είμαστε οι μόνοι άνθρωποι που κυκλοφορούμε τόσο νωρίς. Μου έκανε εντύπωση. Το περιέγραψα στον φίλο μου. Εύστοχα μου θυμίζει τα λόγια του σαρκασμοπιτυκοκάμπτη Πανούση «Ναί, στα Β.Π. μένω. Έκει που μένουν όλοι οι κανονικοί άνθρωποι. Τα super market, οι φούρνοι, οι δρόμοι το πρωί είναι γεμάτοι από Φιλιππινέζες και εργάτες.” (ή κάπως έτσι τέλος πάντων-συγγνώμη για την παράφραση Τζίμι..)

Στην αρχή νόμιζα πως τίποτα δεν είχε αλλάξει από εκείνη την εποχή. Μαγαζιά, βιτρίνες, αμάξια ακριβά, γυναίκες πάντα καλοφτιαγμένες, σπίτια βγαλμένα από παραμύθια.

Κι όμως, σήμερα, αυτή η γειτονιά μου φάνηκε τόσο παράταιρη. Σαν να την πήρε ένας τεράστιος γερανός από κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη και την προσγείωσε στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα του Μνημονίου, στην Ελλάδα της τρόικας, στην Ελλάδα της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης. Έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάει με τόση επιμονή γύρω γύρω, σα να ‘ψαχνε να βρει τους διάφανους τοίχους που την ασφαλίζουν και την προστατεύουν από τους «εισβολείς».

Ο «εχθρός» κατάφερε όμως να μπει...

Λίγα μέτρα από τον σταθμό του τρένου, ένας άνθρωπος, άστεγος, έχει στρώσει κάτι κούτες και κοιμάται. Λίγο παραδίπλα, μια γυναίκα με το μωρό στην αγκαλιά παρακαλάει για λίγα κέρματα.

Οι στολισμοί για τα Χριστούγεννα έχουν ξεκινήσει, χρώματα, φωτάκια, πνεύμα γιορτινό που λίγο λίγο ξεχύνεται. Μια μαυροφορεμένη γιαγιά ζητάει βοήθεια. Ψάχνει κι αυτή μερικά σεντς να πάρει ψωμί.

Η φωνή της καλύπτεται βάναυσα από τον ήχο των τακουνιών καθώς προσπερνούν.

Στο κρύο, στη βροχή, εγκαταλελειμμένοι άνθρωποι -από το κράτος, την οικογένειά τους, την κοινωνία- ελπίζουν στο δικό μας περίσσευμα. Βρήκαν λοιπόν το μέρος που το περίσσευμα είναι μεγαλύτερο.

Δεν υπολόγισαν όμως το έλλειμμα ανθρωπιάς.

Παίζοντας την κολοκυθιά

2011-11-07T20:40:00.005+02:00

Νοέμβρης μήνας κι έξω ήλιος. Μπουφάν στους ώμους και μανίκια σηκωμένα.

Τα πάρκα και οι παιδικές χαρές ερημωμένα. Πλατείες άδειες και πρόσωπα σκυθρωπά. Μονάχα οι τηλεοράσεις βουίζουν, τα ραδιόφωνα στα αμάξια στο φουλ, δημοσιογράφοι, γνώμες, ονόματα, θέσεις.

Σε παύση οι ζωές μας μέχρι να δούμε τί θα γίνει με τη νέα κυβέρνηση, μέχρι να φύγει η βδέλλα. Κολλημένοι στους δέκτες μας, αποχαυνωμένοι, περιμένουμε να δούμε ποιός θα διοικήσει τη χώρα. Τη χώρα την κατεστραμμένη, την παρατημένη. Κι έχουμε αφήσει να διαλέξουν ποιοί;; Αυτοί που μέχρι χτες μας βούλιαζαν. Αυτοί που μέχρι χτες φιγουράρανε σ’ αφίσες σε τόσες γειτονιές με κρεμάλες να κρέμονται απάνω απ’ τα κεφάλια τους. Και τώρα ξαφνικά, βουλώσαμε τα στόματα και περιμένουμε τη λύση. Μαζεμένοι όλοι οι τσορμπατζήδες ξερογλείφονται μπροστά στ’ απομεινάρια του ελληνικού λαού. Γελάνε τα μουστάκια τους κι αυτοχειροκροτούνται για όσα έχουν καταφέρει και για το ζήλο τους να σώσουν την πατρίδα.

Καινούργιους βαλήδες, σε νέο γκουβέρνο, να μας εξουσιάσουν. Οι μοντέρνοι, αυτοαποκαλούμενοι, αντιεξουσιαστές με την κουκούλα του προδότη που τους λείπει.

Η χώρα μας άδειασε. Στέρεψε από χαμόγελα κι ελπίδες κι εμείς ακόμα παρακολουθούμε το σήριαλ το κακογυρισμένο. Νομίζουμε πως βλέπουμε τη Λάμψη σε επανάληψη κι αν θέλουμε μπορούμε να αλλάξουμε κανάλι.

Σαν τα φαντάσματα να τριγυρνάμε στην πόλη μας και να αναρωτιόμαστε ποιός φταίει.

Κι ούτε να γράψεις για τα χάλια σου δεν γίνεται.

Μέχρι να γράψω μια πρόταση τη σβήνω γιατί πάλι κάτι έχει αλλάξει. Μέχρι να βρεις μιλιά για να ουρλιάξεις από αυτό που άκουσες δαγκώνεσαι για το επόμενο.

Πάρτε τον τηλεφωνικό κατάλογο κι ανοίξτε σ' ένα όνομα στην τύχη.

Μόνο καλύτερα γίνεται.

Καίει, το πιάνεις; Ναί ή Όχι ;

2011-11-01T01:55:00.004+02:00

Νυχτερίδες κι αράχνες. Ημέρα των ζωντανών-νεκρών σήμερα, ημέρα τρομακτικών πλασμάτων η σημερινή, γνωστό ως Halloween εις την αλλοδαπήν, την διάλεξε εύστοχα λοιπόν και η κυβέρνηση ως μια έσχατη προσπάθεια νεκρανάστασης.

Έχω λίγα λεπτά που μάζεψα τα πιάτα μετά το φιλικό τραπέζωμα (καλό σημάδι πως υπάρχει ακόμα δυνατότητα τραπεζώματος) και που ξεστόλισα τις νυχτερίδες και τις κολοκύθες κι αδυνατώ να καταλάβω αν η σύγχυση που με διακατέχει οφείλεται στο φούσκωμα, στην επικείμενη λάντζα ή στο -Άκουσον-άκουσον- δημοψήφισμα.

Το τελευταίο νέο που θυμάμαι να άκουσα στο παπαγαλο-γυαλί ήταν πως διάφορα κόμματα του Κοινοβουλίου ζητούσαν εκλογές.
Πώς φτάσαμε, ελάχιστες ώρες μετά, στην πρόταση του Καστανίδη για δημοψήφισμα, μου τριβελίζει τον εγκέφαλο ωσάν τον κάστορα το ξύλο.

Από τη μέρα που άρχισαν οι τραγελαφικοί χειρισμοί των τσαρλατάνων της κυβέρνησης στο θέμα της κρίσης, ουδείς εξ αυτών δεν έκανε τον κόπο να ασπαστεί την κοινή γνώμη, τον κόσμο που τους έδωσε τη νομιμοποίηση να αναλάβουν τα ηνία της διακυβέρνησης μιας χώρας και όχι του σπιτιού τους, να οδηγήσουν και να οργανώσουν μια χώρα και όχι ένα μπουρδέλο.

Έχοντας πράξει ενάντια σε οποιαδήποτε λαϊκή βούληση, έχοντας ακολουθήσει έναν δρόμο τον οποίο επέλεξαν δίχως να ρωτήσουν, έχοντας καταπνίξει, κατα-χτυπήσει, κατα-συλλάβει, κατακεραυνώσει τα πλήθη που εναντιώνονταν, έχοντας χάσει κάθε ίχνος πολιτικής νομιμοποίησης, συνέχισαν ασυγκίνητοι να εξωθούν τον λαό στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης. Και τώρα, στο χείλος της δικής τους κατάρρευσης, όντας με την πλάτη στον τοίχο (μεταφορικά μόνο δυστυχώς) μπροστά στην πίεση για εκλογές, βρίσκουν διέξοδο σε ένα πιθανό δημοψήφισμα. Ανακοινώνοντας πως θα αφήσουν το λαό να επιλέξει για ένα καθαρά δημοσιονομικό ζήτημα, δεν είναι σημάδι υποχώρησης ούτε σημάδια μετάνοιας. Δεν δείχνει οίκτο προς το θέλημα των πολιτών ούτε δημοκρατική μεγαλοψυχία. Είναι ευκαιρία για παράταση της κυβερνητικής τους ζωής τη στιγμή που όλα τα μέτωπα είναι ορθάνοιχτα απέναντί τους και οι κάννες των όπλων στραμμένες στις κρεβατοκάμαρες τους. Έχουμε πλέον κάτι να περιμένουμε, έχουμε μια ευκαιρία να μιλήσουμε, έχουνε πλέον κάτι να περιμένουνε, ΘΑ ΕΧΟΥΝΕ μια ευκαιρία να μιλήσουνε. Γιατί αν βγάλει «Ναί» το δημοψήφισμα δεν θα μιλήσουν απλά, θα ουρλιάξουν στα αυτιά μας τόσο δυνατά που κάθε ήχος ύστερα θα πάψει.

Έχουν τρεις μήνες μπροστά τους τα φερέφωνα στα κανάλια να κάνουν τη δουλειά τους. Για δύο πράγματα είμαι σίγουρη σ’ αυτή τη ζωή. Το πρώτο είναι το γνωστό «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Το δεύτερο είναι πως οι παραπάνω ξέρουν να κάνουν τη συγκεκριμένη δουλεία πολύ καλά. (και δεν υπάρχει κανένα τονικό λάθος)

Από την άλλη δυστυχώς πλευρά, υπάρχει μια αριστερά, πιο μουχλιασμένη κι από ληγμένο ροκφόρ, η οποία αν αρκεστεί και πάλι στον ρόλο της αντιπολίτευσης για αντιπολίτευση και του αντιλογου για αντίλογο, δίχως ίχνος πρότασης και εναλλακτικής, θα σπρώξει με μαθηματική ακρίβεια (κι ας είμαι της θεωρητικής) τον κόσμο στο να ψηφίσει « Ναί ». Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικές συμπάθειες ή αντιπάθειες, ΠΑΣΟΚους και μη, δεν έχουμε να κάνουμε με κόμματα και ικανούς πολιτικούς, έχουμε να κάνουμε με έναν διαστελλόμενο φόβο, και με μια χρεοκοπία η οποία μέσα από το πρίσμα διλήμματος δεν αφήνει χώρο για κατηγόριες αλλά για σανίδες σωτηρίας.

Ας έχουμε όλοι στο νου μας πως αν αυτή η κυβέρνηση πάρει από εμάς μια ακόμη νομιμοποίηση και πως αν το ψήφισμα δείξει «Ναί», οι 500.000 λαού που συγκεντρώθηκαν στην τελευταία Γενική Απεργία και ο κάθε ένας από εμάς που θα ξανακατέβει να παλέψει θα έχει παραδώσει την ηθική του νομιμοποίηση να διαμαρτυρηθεί. Γιατί ξέρουμε τί έγινε, ξέρουμε τί κάνανε, ξέρουμε πού πάμε και ποιοι είναι. Πολλοί πιστεύουν πως αν οι χουντικοί μετά τον πρώτο χρόνο είχαν κάνει εκλογές θα είχανε κερδίσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μια στιγμή δημοκρατίας αναιρεί το φασισμό που πέρασε.

Σκύψαμε το κεφάλι ουκ ολίγες φορές ανά τα χρόνια, αφήσαμε ουκ ολίγους να μας γονατίσουν, χάσαμε ουκ ολίγα δικαιώματα κι αξιοπρέπεια, είδαμε γονείς να κλαίνε όταν δεν μπορούνε να πληρώσουν, παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα, άνεργους να αυτοκτονούν, εργάτες να σκοτώνονται, άστεγους να πεθαίνουν.
«Έχουμε πόλεμο μωρό μου», και στον πόλεμο δεν λες «ναι» στον εχθρό.

ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΜΟΡΑ

2011-10-10T13:12:00.000+03:00

Όσο χρονών κι αν είναι κάποιος, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει δει έστω και μια από τις παλιές ελληνικές ταινίες. Αποκλείεται να μην έχει γελάσει, να μην έχει κλάψει, να μην τον έχει συνεπάρει το ταλέντο των μεγαθήριων του Ελληνικού κινηματογράφου. Ηθοποιοί που αναδείκνυαν τα πιο ζεστά, ανθρώπινα κι αληθινά σενάρια, που έδιναν μαθήματα ήθους, σεβασμού κι αξιοπρέπειας.

Ψάχνοντας διάφορες κούτες στο πατάρι του σπιτιού βρήκα τον παλιό και ξεχασμένο θησαυρό μου. Ένα κουτί γεμάτο κασέτες με ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Ξέθαψα το βίντεο, έψησα καφέ, χαμήλωσα τα φώτα κι αποφάσισα να δραπετεύσω για μερικές ώρες από την υποκρισία των ειδήσεων και την κακομοιριά της τηλεόρασης.

Πρώτη ταινία «Ο Φανούρης και το σόι του» με τον αξέχαστο Μίμη Φωτόπουλο. Την βλέπω με την ίδια ευχαρίστηση που την έβλεπα την πρώτη φορά και γελάω με την ίδια ακριβώς ένταση. Μέχρι που νιώθω τα λόγια του Φωτόπουλο σαν χαστούκι που με ξυπνάει… «Πρωινό το λέτε εσείς αυτό στην Αμερική; Γιατί εμείς εδώ το λέμε βδομαδιάτικο!» Και μιλάμε για μια ταινία που παίχτηκε χρόοονια πριν. Μικρή αναφορά λοιπόν σε φράσεις από παλιές ελληνικές ταινίας. Κι άμα βρείτε εσείς καμία διαφορά, τρυπήστε μου τη μύτη. (από την δεξιά πλευρά μιας και η αριστερή είναι ήδη τρυπημένη.)

Ήταν πολλά τα λεφτά, Άρη.
Σπύρος Καλογήρου στον Νίκο Κούρκουλο στη «Λόλα» (1964): Ήταν πολλά τα λεφτά, Άρη. (Κι όπου Άρη βάλτε ό,τι θέλετε… Γιώργο, Κώστα, Θεόδωρε κοκ)

Τίτλος ταινίας του Αλέκου Σακκελάριου με τον Βασίλη Λογοθετίδη (1948): Οι Γερμανοί ξανάρχονται. (Και ξέχασαν να φύγουν) / «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας»…

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος στο «Φωνάζει ο Κλέφτης»: Ου..ου... μύλος γίνεται στον οργανισμό: Ο κλέψας, του κλέψαντος, τω κλέψαντι, ω παλιοκλέψαντες και παλιοκλεφταρέοι. (Ο κλέψας που τον κλέψανε, που έκλεψε κλεμμένα, που είχαν κλαπεί παλιά και κλέψαν και καινούργια)

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γ. Τζαβέλλα (1965): Εγώ, παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω! (Αυτό που θα ‘πρεπε να είχαν κάνει από καιρό κάποιοι-όλοι- οι πολιτικοί κι αντίθετα το κάνουν οι πολίτες)

Η συνέχεια δίνεται από την Βουγιουκλάκη: (Βουγιουκλάκη Αλεξανδράκης -"κλοτσοσκούφι" 1960) :
- Και δε μου λέτε , είναι μακριά η Αυστραλία ??
- Ε, αρκετά
- Όχι , ξέρετε γιατί ρωτάω ?? Για να δω πόσους
κεφτέδες θα πάρω μαζί μου

Η κυρά μας η μαμή
- Γεωργία Βασιλειάδου: Ποιο δόντι σε πονάει;
- Χωρικός: Ο κάτω δεξιός τραπεζίτης.
- Γεωργία Βασιλειάδου: Εμ, βέβαια. Τραπεζίτης και αριστερός γίνεται;

Και κατά την ταπεινή μου άποψη, η φράση που ταιριάζει γάντι για κλείσιμο…
Ο Νίκος Κούρκουλος στο «Ορατότης Μηδέν» (1970):
Τι κάνετε μωρέ; Σταματήστε το κάρβουνο! Όχι άλλο κάρβουνο!

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ/ ΕΝΤΣΟ ΜΠΑΤΖΙ

2011-09-29T22:30:00.000+03:00

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ
ΕΝΤΣΟ ΜΠΑΤΖΙ
(Από το πρώτο-νομίζω- τεύχος του «Οδός Πανός»

«Μη ζητάτε να γίνεται διάσημοι με κάθε θυσία. Λένε πως για να κατακτήσει κανείς τη φήμη είναι αρκετό και το να σκοτώσει τη θυρωρό του.»

Όταν μιλά ένας Δημοσιογράφος. Ένας αυθεντικός Δημοσιογράφος. Λέξεις ενός επαγγελματία και συμβουλές ενός Ανθρώπου. Ενός Ανθρώπου που ήξερε ποιο ήταν το λειτούργημα του.
Παραθέτω το κείμενό του μήπως και μάθουν κι άλλοι.

«Αγαπητά μου παιδιά, έχω την εντύπωση πως είσαστε πολλοί: περισσότεροι από οχτώ χιλιάδες και οι θέσεις, οι καλές ευκαιρίες, μόνο εκατό! Ποιός ξέρει με ποιόν τρόπο θα κάνουν εκλογή(εγώ θα πρότεινα με κλήρο). Οι νικητές, οι τυχεροί ή οι ικανοί θα μπουν στην Ιταλική Σχολή Δημοσιογραφίας ή θα πάνε ως ασκούμενοι σε κάποια σύνταξη εφημερίδας. Αποφασίσατε να γίνετε δημοσιογράφος: δεν είναι άσχημο αυτό, υπάρχουν κλίσεις ακόμη και χειρότερες.
Δεν ξέρω ποιό είναι το κίνητρο που σας έβαλε σε πειρασμό: στα χρόνια μου ήταν ο ρομαντισμός. Έβαζε κανείς στο μυαλό του την περιπετειώδη μορφή του ειδικού απεσταλμένου, συναντήσεις και ταξίδια εξωτικά πανοράματα, βαγκόν-λί και μπορούσε τελικά να καταλήξει στο επαρχιακό ρεπορτάζ.
Τον είχε ενθαρρύνει το γεγονός ότι η καθηγήτρια των εκθέσεων είχε αποφανθεί: "Γράφεις καλά, γράφεις με αίσθημα!" Ένιωθε την ασυγκράτητη ανάγκη να απευθυνθεί στους άλλους ή να διηγηθεί τις υποθέσεις που αφορούσαν τον πλησίον του. Πίστευε πως είχε μια εντελώς δική του ιδέα για τον κόσμο και ήθελε να την κάνει γνωστή.
Μπορούσε να παρουσιαστεί και μόνος του με κάποιο χειρόγραφο στο χέρι και κάποιος θα βρισκόταν να τον λάβει σοβαρά υπόψη του. Δεν ήταν απαραίτητη η "προώθηση". Έβρισκε έναν παλαίμαχο ρεπόρτερ που είχε γίνει κάπως κυνικός απ' τις απογοητεύσεις του και του έδινε κάποια χρήσιμη συμβουλή.
Μάθαινε ότι όλους εκείνους που λογαριάζονταν λόγω του αξιώματός τους έπρεπε να τους γράφει με κεφαλαίο: Νομάρχης, Σεβασμιώτατος, Ομοσπονδιακός Γραμματεύς. Ήξερε ότι οι εντολές έρχονταν "από ψηλά". Καταλάβαινε, παρά την ατμόσφαιρα που επικρατούσε, ότι δεν είναι πάντα ανάγκη να εγκαταλείπεται κανείς στην υποταγή του δούλου. Μπορούσε να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά του.
Η "καρριέρα" καθοριζόταν γενικά από τα εφόδια που διέθετε κανείς. Φανταστείτε ότι στους διαδρόμους της "Κορριέρε ντελα Σέρα" κυκλοφορούν ταυτόχρονα ο Μαλαπάρτε και ο Πιοβένε, ο Μπουτσάνι και ο Μπαρτσίνι, ο Μουντανέλλι, ο Βεργκάνι και ο Μονέλλι. Δεν μπορούσε να πει κανείς ότι αγαπούσε ο ένας τον άλλο αλλά είχαν αλληλοσεβασμό. Μερικοί λένε πως είναι δυνατό να ξεγελάσει κανείς τους πάντες τουλάχιστον μια φορά, και να επιπλεύσει αλλά αυτό δεν μπορεί να κρατήσει πολύ.
Κανείς δεν τα κατάφερε ποτέ να επιβάλλει ένα όνομα αν-ας το πούμε με τη λέξη της μόδας- δεν λειτουργεί: είναι σαν να θέλεις να κάνεις δημοφιλή μια ηθοποιό που δεν αρέσει. Κανείς παραγωγός, από όσο ξέρω, δεν το κατόρθωσε αυτό όσο τεράστια κι αν ήταν τα ποσά που ξόδεψε.
Αν το κίνητρό σας είναι το κέρδος, ηρεμήστε: δεν είμαι από εκείνους που μπορούν να παραπονεθούν, όμως πιστέψτε με υπάρχουν επαγγέλματα πολύ πιο "αποδοτικά", σύμφωνα με μια έκφραση πολύ της μόδας τελευταία. Θα είσαστε υποχρεωμένοι κι αν αυτό δε σας βολεύει και πολύ να πληρώνετε τους φόρους.
Γιατί δεν μπορείτε να κάνετε διαφορετικά και πρέπει να είσαστε αναγκαστικά έντιμοι. Κι έπειτα για να διατηρείτε κι ένα βαθμό σεβασμού προς τον εαυτό σας. Ετοιμαστείτε να ακούτε να λένε για σας " αυτός ο ηλίθιος", αλλά αυτό είναι προτιμότερο από το "αυτός ο παλιάνθρωπος".
Αν έχετε μία πεποίθηση, μην προσαρμόζεστε -για να κρατηθείτε στον αφρό ή για να επιβληθείτε- στη μόδα: μην υποχωρείτε. Γιατί ακόμα κι αν είσαστε γενναίοι θα αποδειχτεί δύσκολο να αντισταθείτε.
Συνηθίζεται πολύ η ψεύτικη ισότητα, που δεν είναι προστασία του αδύνατου, άλλα άμυνα της μετριότητας.
΄Ηταν πολύ πιο απλό να προωθηθεί κανείς όταν υπήρχε λιγότερη "δημοκρατία". Άκουσα κάποτε τον Ιλία Άρενμπουργκ να σχολιάζει: "Η ρωσική επανάσταση διακήρυξε δικαίωμα στη ευφυία." Αμφίβολη η πραγματοποίηση της πρώτης διαβεβαιώσεως απόλυτα απιθανό να επιτευχθεί η δεύτερη.
Θυμάμαι τον καιρό που το σύμβολο του παράξενου αυτού επαγγέλματος μπορούσε να είναι μια φορητή γραφομηχανή, τώρα είναι ένα σήμα στο πέτο.
Επειδή θα κάνετε οπωσδήποτε λάθη, να προσπαθείτε πάντα να έχετε για ρεζέρβα το ελαφρυντικό της καλής πίστεως. Αυτό δεν θα σας σώσει βέβαια από την υποψία: "Ποιός τον έχει εξαγοράσει;"
Μπορώ να ορκιστώ πως κανείς ποτέ δεν μου έχει προσφέρει ούτε μία λιρέτα: ίσως γιατί σκέφτονατν ότι δεν άξιζε τον κόπο, αλλά δεν είναι πολλοί εκείνοι που φιγουράρουν στην αγορά.
Δεν συνιστώ καθόλου την παραίτηση από τις πολιτικές πεποιθήσεις σας. Κάθε άλλο, θα χρειαζόταν μάλιστα να τις κάνετε γνωστές, έτσι που ο αναγνώστης να μπορεί να κάνει κάποιο σκόντο στις εκτιμήσεις του. Είναι σημαντικό εν πάσει περιπτωσει, να έχετε μια άποψη: την εξέφραζαν και ο Μπαλζάκ και ο Ντοστογιέφσκυ, που όπως και να είναι μπορείτε να τους θεωρείτε επιτυχόντες συναδέλφους.
Κανείς δε θα σας ζητήσει να είσαστε ήρωες ακόμη και για το λόγο ότι είναι θλιβερή, όπως έλεγε ο Μπρεχτ, η χώρα που έχει την ανάγκη τους αλλά, αν αυτό είναι δυνατό, να είσαστε ένας καθαρός καθρέφτης της ζωής που περνά από μπροστά σας.
Μη ζητάτε να γίνετε διάσημοι με κάθε θυσία. Λένε πως για να αποκτήσει κανείς τη φήμη είναι αρκετό και το να σκοτώσει τη θυρωρό του.
Και τέλος μην παίρνετε καθόλου υπόψη σας αυτές εδώ τις σκέψεις: μπορείτε να κάνε λάθη και από μόνοι σας, χωρίς τη βοήθεια κανενός...
Εξάλλου όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα παράπονα, οι νοσταλγίες ή οι μεταμέλειες ενός συντρόφου σας στη δουλειά που έχει διαγράψει την τροχιά των δικών του εμπειριών, οι οποίες ωστόσο τον συντροφεύουν ακόμη.
Εσείς αν πετύχετε, θα πεθάνετε λίγο λιγότερο από τους άλλους ανθρώπους. Κάθε πρωινό φέρνει, ωραία ή άσχημη την ιστορία του. Κι εσείς τρέχετε να την ζήσετε και για τους άλλους."

Χέρι που σηκώνεται δεν ξανακατεβαίνει

2011-09-23T16:36:00.001+03:00

Ένας σωστός κύριος. Πάντα περιποιημένος, ντυμένος στην εντέλεια με μια δουλειά που θα ζήλευε ο καθένας. Τακτοποιημένος, αυτοδημιούργητος και μόλις 30 χρονών.
Έβλεπες στα μάτια της Χ σχηματισμένα ερωτηματικά αλλά και μια μπερδεμένη νοσταλγία. Τόσο μουντή ματιά που αμέσως πρόδιδε πως πρόκειται για μια διχασμένη γυναίκα. Η Χ τον γνώρισε πριν 4 χρόνια σε μια από τις εκδηλώσεις που έκανε η εταιρεία στην οποία δούλευε. Αρκετές φορές τον είχε συναντήσει στο ασανσέρ ή στους διαδρόμους του κτηρίου, όμως ποτέ δεν έτυχε να συστηθούν και να ανταλλάξουν κάτι παραπάνω από την τυπική καλημέρα. Μέχρι το βράδυ που μια συνάδελφος τους γνώρισε. Όμορφη γυναίκα τότε η Χ, ψηλή, με μαύρα γυαλιστερά μαλλιά που χάιδευαν τους ώμους της, τεράστια εκφραστικά μάτια και σώμα τόσο λεπτεπίλεπτο που νόμιζες πως ο αέρας θα τo σπάσει. Ντυμένη πάντα με αέρινα φορέματα που αγκάλιαζαν το σώμα της και χαμηλά τακούνια, ίσα για να ακούγονται καθώς περπάταγε. Είδε τον Μ. , του άπλωσε το χέρι για να συστηθεί, αυτός το πήρε απαλά και το ακούμπησε στα χείλη του χωρίς να τραβήξει λεπτό το βλέμμα του από τα μάτια της.
Ζευγάρι από τότε. Ζευγάρι εδώ και 4 χρόνια, γονείς εδώ και 3, σύζυγοι εδώ και 2.
Μου περιγράφει εκείνη την πρώτη γνωριμία, μου δείχνει φωτογραφίες τραβηγμένες 4 και 5 χρόνια πριν. Ανοίγει το άλμπουμ του γάμου της.
Περιστοιχισμένη σε όλες από φίλους, από πρόσωπα χαμογελαστά κι αυτή να αστράφτει. Όμορφη. Εκθαμβωτική. «Είδες πώς ήμουνα;» μου λέει. Έχω παγώσει. Έχω σαστίσει. Προσπαθώ να ψελλίσω ένα «Πανέμορφη» και την ίδια στιγμή που βγαίνει η λέξη από το στόμα μου καταλαβαίνω το λάθος μου. Βουρκωμένο βλέμμα χαμένο κάπου στον απέναντι τοίχο. Την κοιτάω όσο πιο έντονα μπορώ, ψαχουλεύω με τα μάτια μου κάθε σπιθαμή του προσώπου της, κάθε εκατοστό του κορμιού της. Προσπαθώ να μετρήσω τα σημάδια πάνω της μα είναι αδύνατον. Τα όμορφα ροδαλά ζυγωματικά της που ξεχώριζαν στις φωτογραφίες είναι τώρα παραμορφωμένα. Η δεξιά πλευρά του προσώπου της έχει πλέον ένα σκούρο χρώμα, δέρμα γεμάτο μπαλώματα. Δώρο του Μ. τρεις μέρες μετά το γάμο. Τον ενοχλούσε που σιδέρωνε τα ρούχα της μικρής αντί να του φέρει νερό… Εκείνο ήταν και το πρώτο σοβαρό κρούσμα, η πρώτη φορά που είδε τον άντρα της, εκείνον τον ήσυχο άνθρωπο να μεταλλάσσεται. «Μα καλά, τόσο καιρό δεν είχες καταλάβει τίποτα; Δεν σου είχε επιτεθεί ποτέ; Δεν είχε σηκώσει ξανά το χέρι του;» Από τις πιο αφελείς ερωτήσεις που θα ήταν δυνατόν να κάνω, μα και τόσο ειλικρινής συνάμα. Απορία που με κατατρέχει από την πρώτη φορά που έγινα μάρτυρας ενδοοικογενειακής βίας στα παιδικά μου χρόνια. Όχι στην άμεση και κοντινή μου οικογένεια ευτυχώς. Ευτυχώς; Ευτυχώς… Γιατί όταν κάτι είναι μακριά μας λέμε ευτυχώς και κλείνουμε τα μάτια. Δίνουμε μια-δυο συμβουλές και απομακρυνόμαστε. Ακόμα στα θέματα ζωής-θανάτου υπερέχει το not in my back yard. «Μονάχα μια φορά, κοντά στον έναν χρόνο που ήμασταν μαζί, νευρίασε πολύ και μου ‘δωσε ένα χαστούκι. Ποτέ άλλοτε, και ποτέ κάτι πιο σοβαρό.»
Σαν ν’ άνοιξε μια πόρτα, σαν να κρυβότανε για χρόνια και πλέον απελευθερώθηκε. Η Χ. θυμάται τα μάτια του να γυαλίζουν, το πρόσωπό του κατακόκκινο και έτοιμο να εκραγεί. Από την μέρα που το χέρι του σηκώθηκε, δεν ξανακατέβηκε. Επί ένα χρόνο η Χ. ανεχόταν τα χτυπήματα του άντρα της, τις απειλές του πως αν φύγει ή τον καταδώσει θα πληρώσει το παιδί, τους εκφοβισμούς του μέρα-νύχτα.

«Είχα 5 μήνες να κοιμηθώ. Έκλεινα τα μάτια μου για 2’ και άκουγα κραυγές. Άκουγα κλάματα. Έβλεπα εικόνες με το μωρό μου να πεθαίνει κι αυτόν να γελάει. Το τόλμησε. Τόλμησε να ακουμπήσει το μωρό μου. Δεν είχε καν χρονίσει, το διανοείσαι; Το σήκωσε από την κούνια την ώρα που κοιμόταν και απειλούσε να το πνίξει στην μπανιέρα αν δεν έπαιρνα τη μάνα μου τηλέφωνο για να της πω πως όλα είναι καλά. Με είχε ακούσει που της μιλούσα κλαίγοντας και με λυγμούς. Τρόμαξε η γυναίκα και ήθελε να έρθει. Η μάνα μου δεν ζει εδώ, είναι στην επαρχία. Λέξη δεν είχα πει για όσα μου συνέβαιναν, μα δεν μπορούσα άλλο. Με άκουσε. Μου έπεσε από τα χέρια το τηλέφωνο κι άρχισα ενστικτωδώς να τρέχω προς το δωμάτιο του μωρού μου. Με πρόλαβε, μου έκλεισε το δρόμο, το βούτηξε. Λιποθύμησα. Θυμάμαι να ξυπνάω από τις δυνατές κλωτσιές του και να βλέπω αίματα τριγύρω. Κι εγώ στην σύγχυση μου νόμιζα πως είναι του παιδιού! Με έσυρε στο μπάνιο σε μια μισογεμισμένη μπανιέρα κι άρχισε να βουτάει το μωρό μου μέσα μέχρι να πιάσω το τηλέφωνο. Η κίνησή μου ήταν ακαριαία. Πήρα τη μάνα μου και της είπα πως δεν τρέχει τίποτα και πως απλά ήμουν πολύ πιεσμένη αυτόν τον καιρό. Έτσι μόνο άφησε κάτω το μωρό μου. Έπεσα στην πολυθρόνα δίπλα στην κούνια ξέπνοη κι έμεινα να κοιτάζω το αθώο πλάσμα που σπάραζε απ’ το κλάμα καλυμμένο απ’ το δικό μου αίμα. Ούτε αγκαλιά δεν είχα κουράγιο να το πάρω εκείνη τη στιγμή.»
Η Χ. αποκοιμήθηκε στο πλάι του μωρού για 1-2 ώρες μέχρι που ο Μ. έσκυψε πάνω της να την φιλήσει. Την πήρε αγκαλιά, της ζήτησε συγγνώμη και της υποσχέθηκε πως δεν θα το ξανακάνει ποτέ. Η Χ. είχε πλέον χάσει το μέτρημα. Δεν ήξερε αν ήταν η 1200η φορά ή η 1500η. Τον πίστεψε και χώθηκε στην αγκαλιά του. Έναν χρόνο μετά διακομίστηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Το κάλεσαν οι γείτονες όταν σταμάτησαν να ακούν τα ουρλιαχτά της. Σώθηκε από θαύμα.

Μετά από αυτό αποφάσισε να μην τον ξαναπιστέψει…
Ζει με την κόρη της, μακριά από τον Μ. στην όποια ασφάλεια μπορούν να της παρέχουν τα περιοριστικά μέτρα και περιμένει την έκδοση του διαζυγίου. Μήνυση δεν κατέθεσε ποτέ, ούτε και είπε στους γιατρούς τι ακριβώς είχε συμβεί. Το ότι επέζησε κι ότι κατάφερε να βγει από τον εφιάλτη της αρκεί προς το παρόν.

«Θέλω μόνο να ηρεμήσω. Δεν θέλω να με κυνηγήσει άλλο, δεν θέλω να ξαναδεί το παιδί μου. Μόλις βρω τη δύναμή μου θα τον καταγγείλω. Όχι τώρα όμως.»

Εύχομαι μόνο να τον καταγγείλει πριν ο Μ. γνωρίσει κάποια άλλη.

Τηλεφωνική Γραμμή Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας 197
Γραμμή SOS
8001188881 (ενδοοικογενειακή βία)

Μην σκοτώνετε τα Εξάρχεια

2011-09-18T18:25:00.001+03:00

Απ’ όταν ήμουνα παιδί, η αγαπημένη μου γειτονιά ήταν τα Εξάρχεια. Εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα, στα μέρη αυτά έκανα τις πρώτες μου φιλίες, αντάλλαξα τα πρώτα μου χαμόγελα. Έμαθα ποδήλατο, έπεσα, χτύπησα, μάτωσα κι έκλαψα. Μέρα με τη μέρα, μεγαλώνοντας, ερωτευόμουν όλο και περισσότερο αυτή τη γειτονιά. Θες η γραφικότητα κι οι μουσικές, τα πετυχημένα συνθήματα στους τοίχους που από μόνα τους αρκούν για μια κοινωνική και γλωσσολογική έρευνα, θες οι άνθρωποι με τα σκυμμένα πρόσωπα, η παρατημένη πλατεία, με έκαναν να μαγεύομαι και λατρεύω το μέρος εκείνο.
Αισθάνομαι τυχερή που με μεγάλωσε ο παππούς μου, ένας άνθρωπος ήσυχος γεμάτος αναμνήσεις και ιστορίες απ’ τα χρόνια του εμφυλίου, της κατοχής, της δικτατορίας. Όταν τα υπόλοιπα παιδάκια της ηλικίας μου νανουρίζονταν με την Χιονάτη και την Σταχτοπούτα εγώ αποκοιμιόμουν ακούγοντας για την ζωή του. «Αυτά που σου λέω φυστικάκι μου, είναι η ζωή μου, η βιογραφία μου, αλλά δεν παίρνω τη ζωή αυτή που πέρασα χωρίς να πολιτικολογήσω για τα χρόνια αυτά και να αποδείξω ότι η ζωή ενός ατόμου δεν είναι τίποτα άλλο από τη ζωή ενός λαού που αντανακλάται στην πολιτική κατάσταση και διαμορφώνει την μετέπειτα ζωή του. Για αυτό όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι στρατευμένοι στο λαό και για τον λαό έτσι ώστε να μην περάσει η ζωή του παιδιού τους όπως πέρασε αυτός. Ο αγώνας πρέπει να συνεχίζεται όσο συνεχίζεται και η ζωή.» Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Εξάρχεια. Πρώτα Βατατζή, έπειτα Καλλιδρομίου. Μόνη φορά που πέρασε τα «σύνορα» της περιοχής για να μείνει αλλού ήταν στα Δεκεμβριανά. Είχαν μόλις αρχίσει να δυσκολεύουν τα πράγματα στη Βατατζή. Ελεύθεροι σκοπευτές κύκλωναν το μέρος και πυροβολούσαν από τον Λυκαβηττό όποιον θεωρούσαν ύποπτο αφήνοντας θύματα σωριασμένα τριγύρω.
Τρόφιμα να θρέψουν 5 παιδιά δεν υπήρχαν, η πείνα τους θέριζε. Είχαν φάει και τις τελευταίες σούπες που είχε μοιράσει ο ΕΛΑΣ και τα παιδιά έκλαιγαν. Η προγιαγιά μου αποφάσισε να μαζέψει τα παιδιά και να πάει στο Κουκάκι σε μια μακρινή ξαδέλφη. Ξεκίνησαν περπατώντας και τοίχο-τοίχο προς το Κολωνάκι, που από εκεί άρχιζε η τότε Κυβερνητική Ελλάδα της δεξιάς και των δοσίλογων. Σταμάτησαν Χαριλάου και Ναβαρίνου, έξω από την τότε κλινική Σμπαρούνη. Ένα τανκ είχε ανοίξει πυρ. Ο μεγάλος αδερφός του παππού μου άρχισε να τρέχει. Επονίτης βλέπετε και τον κυνηγούσαν. Αν έμενε με την υπόλοιπη οικογένεια θα τους πιαναν όλους. Τελικά συλλάβανε τον άλλον αδερφό και θα τον περνάγανε από δίκη την επόμενη κιόλας ημέρα με έτοιμη απόφαση να εξοριστεί κάπου στην Αφρική στην Ελτάμπα. Γεμάτος αίματα, σπασίματα και μελανιές στα κρατητήρια, τράβηξε την προσοχή ενός αξιωματικού που βλέποντας πως είναι ένα παιδί μόλις 15χρονών, του έδωσε χαρτί αποφυλάκισης. Στο Κουκάκι μείνανε 20 μέρες, μετά ξαναγύρισαν στα Εξάρχεια, μετά συνέχισαν να ζουν στο μέρος που αγαπούσαν. Κι ας σφύριζαν οι σφαίρες, κι ας υπόφεραν απ’ την πείνα.
Σήμερα, κάθε φορά που ξημερώνω στα Εξάρχεια το κρύβω απ’ τον παππού μου. Δεν θέλει να ξέρει πως η μονάκριβή του εγγονή συχνάζει μέρα-νύχτα εκεί. Στην περιοχή που μεγάλωσε, στην περιοχή που λάτρεψε. ‘Ώρες- ώρες ντρέπομαι. Όχι για τον παππού μου αλλά για τα Εξάρχεια.
Τα «σύνορα» στο Κολωνάκι για το οποία μου μιλούσε ο παππούς μου ποτέ δεν άλλαξαν, ποτέ δεν σβήστηκαν. Η κλούβα δεσπόζει αγέρωχη στη Ναβαρίνου, να προστατεύει την σημερινή κυβέρνηση, να χωρίζει την περιοχή στα δύο, να δημιουργεί δύο κόσμους διαφορετικούς. Οι του Κολωνακίου και οι των Εξαρχείων. Πλέον κανείς δεν δίνει σημασία, κανείς δεν παραξενεύεται, κανείς δεν ασχολείται. Πού και πού ένα hit and run από ομάδες των 10-20 προς τους παρατεταγμένους Ματάδες, 2-3 δακρυγόνα, ένα φτέρνισμα και το ποτό συνεχίζεται. Η ανυπότακτη περιοχή της Αθήνας. Η περιοχή με τα νιάτα που βράζουν, με τον κόσμο που αντιστέκεται, με τους παλιούς ποιητές με τους απανταχού εναλλακτικούς και ιδιόμορφους καλλιτέχνες. Ιδεολόγοι και ανθρωπιστές που κάθονται σε σκαλάκια και πλατείες συζητώντας για το χάλι μας το μαύρο, παιδιά που διψούν να ακούσουν και να μάθουν, βιβλία και κόσμος να τα διαβάζει. Αυτή είναι η εικόνα που μ’ αρέσει. Αλλά αυτή είναι και η εικόνα που κινδυνεύει να χαθεί. Το μέρος γέμισε τραμπούκους. Τζάμπα μάγκες που παριστάνουν τους σωτήρες. Είκοσι άτομα ορμάνε σε έναν και τον ξυλοκοπούν. Το καινούργιο τους hobby. «Δεν θέλουμε την πρέζα στην περιοχή μας» είναι το μότο τους και όποιον πάρει ο χάρος. Έχει περάσει μια εβδομάδα από το κάτωθεν περιστατικό. Οι «αστυνομικοί» των Εξαρχείων, ντυμένοι όπως πάντα στα μαύρα, πήραν και πάλι την δικαιοσύνη στα χέρια τους. Κάποιος ακούστηκε πως έσπρωχνε ναρκωτικά. Είκοσι άτομα άρχισαν να τον κυνηγούν, τον πέταξαν μέσα σε ένα μαγαζί κι άρχισαν να τον ξυλοφορτώνουν. Μια κοπέλα που δούλευε εκεί τόλμησε να ρωτήσει τους «δικαστές» τι ακριβώς συνέβη. Της άνοιξαν το κεφάλι στα δύο με ένα σιδηρολοστό. Η φασαρία κράτησε 20’. Κάποιος κάλεσε ασθενοφόρο και όλοι γύρισαν στους προηγούμενους ρυθμούς τους. Το μόνο που είχα προλάβει να δω και να καταλάβω εκείνη τη μέρα, ήταν μια ομάδα ατόμων να τρέχουν φωνάζοντας και να κυνηγάνε κάποιον. Σηκώθηκα, πήγα προς το μέρος τους και είδα καμιά 60αρια άτομα να παρακολουθούν το συμβάν. Με δυσκολία έβλεπα μέσα στο μαγαζί. Ο κόσμος είχε αρχίσει να αραιώνει παρόλα αυτά. Ένας άνθρωπος σωριασμένος κατάχαμα, μπρούμυτα, με αίματα τριγύρω, μια κοπέλα σε κατάσταση σοκ κι ένα μαγαζί διαλυμένο ολοσχερώς. Είναι τόσο σύνηθες πλέον αυτό το φαινόμενο φασιστικού ξυλοδαρμού, 20 σε 1, που κανείς δεν έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον να ασχοληθεί παραπάνω…
Μόλις χτες άκουσα πως ο άνθρωπος ξεψύχησε στο Νοσοκομείο 1 ώρα μετά την διακομιδή του!!
Δεν έχω λόγο να μην πιστέψω τα άτομα που μου το είπαν. Είναι μάλλον η ανάγκη μου να μην τα πιστέψω. Να μην πιστέψω πως έχουμε φτάσει σε σημείο να ξυλοκοπούμε μέχρι θανάτου ανθρώπους. Ακόμα κι αν είναι τα μεγαλύτερα αποβράσματα της κοινωνίας, ακόμα κι αν τους αξίζουν τα χειρότερα. Όλοι αυτοί που καταδικάζουν την κρατική βία, που κατακρίνουν την ελληνική δικαιοσύνη, όλοι αυτοί που αντιτίθενται στο σύστημα γιατί δεν είναι ανθρωπιστικό. Που πλασάρονται ως προστάτες των αδυνάτων ως εκφραστές μιας ιδεολογίας στην οποία πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος. Οι δοσίλογοι των ημερών μας που παραμονεύουν σ’ αυτά τα ίδια σύνορα και ουδεμία διαφορά δεν έχουνε οι πράξεις τους από εκείνων που κατηγορούν και που μισούν. Ο φασισμός σε όλο του το μεγαλείο στην πιο ζεστή κι ανθρώπινη περιοχή. Κανείς δεν πάλεψε για σας, κανείς δεν μάτωσε για σας. Δεν είστε αναρχικοί, δεν είστε αριστεροί, δεν είστε άνθρωποι. Είστε ο μεγαλύτερος εχθρός της κοινωνίας μας, είστε ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την περιοχή, είστε μίασμα για τα Εξάρχεια.

Ένας γλυκός άνθρωπος

2011-09-15T13:50:00.003+03:00

Είχε μείνει ένα άρθρο να παραδώσω. Περνούσαν οι μέρες, στοίβες τα βιβλία, ουρά οι εργασίες, σε κούτες τα ερωτηματολόγια, τριπλοί οι καφέδες, εμφανείς όσο ποτέ οι μαύροι κύκλοι. Κι όλα γύρω να τρέχουν. Όλα στον ίδιο ρυθμό. Πώς να προφτάσεις, πώς να κοπείς στα δέκα… Μόνο μην μου μιλήσεις για προτεραιότητες. Το ξέρεις πως έτσι δεν μπορώ να λειτουργήσω, το ξέρεις πως χειρότερα θα τα κάνω. Παντού λοιπόν, κι ας γίνουνε οι ώρες της ημέρας 40. Ένα άρθρο, 4 θέματα. Όλα φαντάζανε απλοϊκά, όλα μου φαίνονταν αδιάφορα. Πολιτική, εκπαίδευση, αγανάκτηση, δικαιώματα των ζώων. Ξεφύλλιζα τις σημειώσεις, άκουγα ξανά και ξανά τις συνεντεύξεις, τίποτα. Όσες φορές και να τις άκουγα, θέμα δεν έβγαινε.

Κουβαλούσα στην τσάντα μου το στικάκι με την τελευταία συνέντευξη, την έσχατη προσπάθεια εύρεσης θέματος με κάποιο ίσως ενδιαφέρον. Κάπου στη Ραγκαβή σταμάτησα για τσιγάρα και για το καθιερωμένο βλέφαρο στα πρωτοσέλιδα.-Χρήστο! Χρήστο! Χρηστάκο μου! Ε, Χρηστάκο…

Γυρνάω το κεφάλι. Κάτι μου έλεγε πως ήξερα από πού ερχόταν η φωνή. Ένας παππούς στον 2ο όροφο της απέναντι πολυκατοικίας σχεδόν κρεμόταν από τα κάγκελα του μπαλκονιού του και φώναζε σε έναν νεαρό που πέρναγε από κάτω.

-Έλα ρε πατέρα, καλημέρα. Βιάζομαι, τα λέμε άλλη ώρα.

-Χρηστάκο μου μπορείς να μου πάρεις το φάρμακο για την καρδιά γιατί μου τέλειωσε;
-Ρε πατέρα δουλεύω σου λέω, πετάξου πάρ’ το. Όλο τελευταία στιγμή τ’ αφήνεις.
-Το βράδυ θα πάρω το επόμενο, μπορείς μέχρι τότε;

-Όχι. Κατέβα παρ’ το εσύ. Να μάθεις να μην τα ξεχνά. Άντε τα λέμε.
-Να προσέχεις λεβέντη μου. Και να μου φιλήσεις τις μικρές. Πότε θα μου τις φέρεις να τις δω, τις πεθύμησα!
Ο Χρηστάκης έχει ήδη φύγει.

Πρώτη φορά που παρατήρησα τον παππού ήταν 2 χρόνια πριν. Καθόταν στο ίδιο μπαλκόνι, στο ίδιο σημείο, και μιλούσε με κάτι περαστικούς. Είχαν σταματήσει ακριβώς κάτω από το μπαλκόνι κλείνοντας όλο το πεζοδρόμιο. Εκνευρίστηκα με την αδράνειά τους να κάνουν έστω κι ένα βήμα πίσω. Λίγες μέρες μετά, μετά από μια φορτισμένη μέρα, έκατσα στα σκαλάκια της απέναντι πολυκατοικίας για ένα τσιγάρο. Φύσαγε, έκανε κρύο. Ιδανικός καιρός να πάρει την ένταση από πάνω μου. Ο παππούς ήταν πάλι στο μπαλκόνι, όρθιος, με τα μάτια στραμμένα στο δρόμο. Άρχισα να παραξενεύομαι. Τί στο καλό κάνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος στο μπαλκόνι με τέτοιο καιρό; Τρία τσιγάρα κι ο παππούς ακούνητος. Κρύωνα. Σηκώθηκα, τίναξα τη σκόνη και τη στάχτη και γύρισα σπίτι. Για έναν τουλάχιστο χρόνο, όποτε πέρναγα από το σπίτι του παππού κοίταζα πάνω να δω αν είναι πάλι εκεί. Ήταν σχεδόν πάντα. Είτε μεσημέρι, είτε απόγευμα, είτε πρωί, κρύο, ζέστη, αέρας, ο παππούς στο πόστο του. Κάποια μέρα σταμάτησα να τον βλέπω. Για αρκετό καιρό το μπαλκόνι ήταν άδειο. Άλλαξα δρομολόγιο, άλλαξα στενό, τον ξέχασα τον παππού. Ακούγοντας τη φωνή εκείνη λίγες μέρες πριν, γύρισα τόσο γρήγορα και ασυναίσθητα το κεφάλι μου προς το μέρος του, προς εκείνο το μπαλκόνι, που σχεδόν ζαλίστηκα. Χαμογέλασα όταν επιβεβαίωσα πως ήταν αυτός. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το χαμόγελο βγήκε τόσο αυθόρμητα, σαν να ένιωσα ανακούφιση. Όταν είδα τον «Χρηστάκο» να φεύγει δεν κρατήθηκα και στράφηκα προς τον παππού.
-Συγγνώμη που πετάγομαι, αλλά επειδή πάω προς το φαρμακείο και άκουσα ότι χρειάζεστε κάτι φάρμακα, θέλετε να σας τα πάρω; Αφού πάω που πάω.

Δίστασε στην αρχή, ακόμα και να μου απαντήσει. Δέχτηκε τελικά την εξυπηρέτηση φωνάζοντας μου από το μπαλκόνι «Σ’ ευχαριστώ κορίτσι μου, σ’ ευχαριστώ πολύ. Σίγουρα δεν σου κάνει κόπο; Μπορώ να πάω κι εγώ να τα πάρω. Κι αν δεν πάω θα μου τα φέρει ο γιός μου αύριο. Σίγουρα μπορείς; Χίλια ευχαριστώ…» κοκ. Μου πέταξε από το μπαλκόνι μια σακουλιτσα με το άδειο κουτί, με τη συνταγή ,με τα χρήματα για τα χάπια και καμιά εκατοστή κάρτες από γιατρούς! Εννοείται πως με περίμενε στο μπαλκόνι να γυρίσω…

Ανέβηκα να του τα δώσω και είχε ήδη ετοιμάσει το χυμό μου, ένα κομμάτι κέικ, ένα σοκολατάκι και καμιά 20αριά μπισκότα Μιράντα. Δεν ξέρω αν γέλασα ποιο πολύ με το όλο κέρασμα ή με τα μπισκότα Μιράντα. Δεν έχω γνωρίσει ποτέ κάποιον ηλικιωμένο άνθρωπο που να μην τρώει «Μιράντα»! Αποφάσισα να κάτσω λίγο, μέχρι να πιω το χυμό και να φάω κάτι απ’ όλα αυτά μιας και η πιθανότητα να φύγω ατρατάριστη και ατάιστη ήταν υπό το 0. Ο κυρ-Γεράσιμος έχει φτάσει αισίως τα 86 έτη, έχει 2 παιδιά και 3 εγγονές. Η μια του κόρη έφυγε πριν από πολλά χρόνια για Αμερική και έκτοτε δεν ξαναγύρισε. Πού και πού επισκέπτεται την Ελλάδα με τον άντρα και την κόρη της. Ο γιός του, επίσης παντρεμένος, με 2 κοριτσάκια, ζει 3 στενά παραπάνω στο παλιό σπίτι του πατέρα του που του το έδωσε όταν παντρεύτηκε. Κάθε δεύτερη Κυριακή, ο κυρ-Γεράσιμος είναι καλεσμένος στο σπίτι του γιού του για να φάνε όλοι μαζί. Ήταν να πάει την Κυριακή που πέρασε, αλλά η νύφη του, η Θάλεια, δεν αισθανόταν πολύ καλά κι έτσι το αναβάλανε. Όχι για αυτήν την Κυριακή όμως, γιατί έχουν κανονίσει να πάνε για μπάνιο με κάτι φίλους. Τον γιό του τον βλέπει κάθε μέρα. Μάλιστα τον βλέπει δύο φορές τη μέρα. Μια όταν περνάει για να πάει στη δουλειά, και μια όταν γυρνάει. Μερικές φορές όμως πάει νωρίτερα ή αργεί, και μερικές σχολάει πιο νωρίς, ή πιο αργά. Έτσι ο κυρ-Γεράσιμος περιμένει στο μπαλκόνι κάθε μέρα μια ώρα νωρίτερα. Και μόλις ο Χρηστάκος περνάει, του φωνάζει καλημέρα, τον χαιρετάει, του λέει τα νέα του καθώς ξεμακραίνει. Αυτό είναι που του είχε λείψει όσο καιρό του απαγόρευε ο γιατρός να βγει στο μπαλκόνι. Έκανε εγχείρηση στην καρδιά και δεν έκανε. Δεν μπορούσε κιόλας. Και τώρα του λέει ο γιατρός πως δεν κάνει να αλλάζει συχνά θερμοκρασία και να βγαίνει στο κρύο από τη ζέστη του καλοριφέρ τους χειμώνες, αλλά ποιος νοιάζεται… «Εγώ θέλω να δω τον γιό μου, τι με νοιάζει τι λέει ο γιατρός; Αυτός δεν τον βλέπει δηλαδή τον δικό του;» …
«Όταν πέθανε η Στέλλα, η γυναίκα μου, τα παιδιά μου ήταν 5 και 7 χρονών. Εγώ τα μεγάλωσα και τα φρόντισα. Κατάφεραν να κάνουν τη δική τους οικογένεια και να είναι ευτυχισμένα. Τι να με κάνουν εμένα μεγάλο άνθρωπο μές τα πόδια τους; Ούτε εγώ θέλω να ανακατεύομαι. Μόνο να βοηθάω. Ό,τι σύνταξη παίρνω στο γιο μου τη δίνω. Δίνει τα 300 ευρώ για το νοίκι μου, παίρνω και τα φάρμακα, κάνω και κάτι λίγα ψώνια να ‘χω να περνάω, κι ό,τι μείνει, που τι νομίζει ότι μένει, του το δίνω για χαρτζιλίκι. Παράπονο δεν έχω. Και δυο φορές το μήνα με καλούνε να φάμε, και τα εγγονάκια μου τα βλέπω τότε, και κάθομαι και μέχρι το απόγευμα μαζί τους. Και τις γιορτές μαζί τις περνάμε. Φέτος τα Χριστούγεννα φάγαμε μαζί. Και το Πάσχα. Μόνο το καλοκαίρι στεναχωριέμαι λίγο γιατί κάνω καιρό να τους δω. Πάνε και διακοπές, πάνε και εκδρομές, πάνε και για μπάνιο. Τί να κάνουν να κάτσουν στην Αθήνα; Πώς να τη αντέξεις τόση ζέστη; Ιούνιος είναι ακόμα κι όμως σκάμε. Μπορεί φέτος να πάω κι εγώ για μπάνιο. Σκέφτομαι να τους πω να με πάρουν κι εμένα καμιά φορά μαζί. Έχω δέκα χρόνια να πάω στη θάλασσα. Κολύμπαγα μικρός ξέρεις. Ναι… ήμουν και καλός μάλιστα! Θα του το πω το βράδυ που θα περάσει πάλι. Να, αφού θα πάνε την Κυριακή, αν μπορούν να με πάρουν κι εμένα.»

Ανέβηκα για να δώσω τα χάπια κι έκατσα δυο ώρες. Του ζήτησα να ξαναπεράσω και του υποσχέθηκα πως θα του φτιάξω σοκολατάκια με την «ειδική» ζάχαρη γιατί έχει ζάχαρο. Και γλυκατζής με ζάχαρο είναι κατάρα!
Δεν ξέρω αν τον πήρανε μαζί για μπάνιο. Δεν ήθελα να περάσω την Κυριακή και να τον δω πάλι στο μπαλκόνι…

Οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και οι αμοιβάδες

2011-05-25T12:00:00.001+03:00

Το όνομά του είναι Sharifi. Είναι ένας από τους 91 εναπομείναντες στα Προπύλαια Αφγανούς πρόσφυγες που αιτούνται μήνες τώρα, αν όχι χρόνια, πολιτικό άσυλο.
Πρέπει να ήταν η 20ή περίπου φορά που σταματούσα στο χώρο κατασκήνωσής τους, η 200ή που περνούσα από το μέρος, η πρώτη όμως που τους μίλησα από κοντά, για ώρα, ψάχνοντας και αναζητώντας απαντήσεις και πληροφορίες. Αφορμή μια εργασία της σχολής για την οποία κλήθηκα να πάρω από κάποιον συνέντευξη. Ο Sharifi είπε πολλά. Και με τα λόγια του αλλά κυρίως με τις ματιές που έριχνε πότε σε μένα, πότε στο φίλο που με συντρόφευε και πότε στους «δικούς του» ανθρώπους που κάθονταν παράμερα και άκουγαν. Ξέρετε, αυτούς τους «άλλους», τους «ξένους», όχι τους δικούς μας. Εκείνους τους ηλιοκαμένους, τους κουρασμένους, τους βασανισμένους, τους διωγμένους. Εκείνους που τους ζητάμε να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Στη δικιά τους πατρίδα. Να φύγουν από την δική μας. Την ολο-δική μας. Αυτήν της οποίας το χώμα μας ανήκει, της οποίας τον αέρα έχουμε αγοράσει, της οποίας το νερό έχει συμφωνήσει να τρέχει μόνο για μας. Να περάσουν την γραμμή που οι χάρτες του Πενταγώνου ορίζουν ως σύνορα, να «κλέψουν» αλλονών τον αέρα, αλλονών το χώμα, αλλονών το νερό. Προπάντων όμως, αλλονών τις δουλειές. Θα έπρεπε να ντρέπονται, τα μιάσματα αυτά, να κλέβουν τις δουλειές μας. Αυτές που τόσα χρόνια με ζήλο αναζητάμε. Ξέρετε, οικοδομή με μισά μεροκάματα, χωρίς ένσημα, φύλαξη παιδιών και ηλικιωμένων, καθάρισμα σπιτιών, κουβάλημα μέχρι τελικής πτώσεως. Όλες αυτές τις δουλειές που εμείς οι Ελληναράδες χρόνια τώρα αλληλοσπρωχνόμαστε για να πάρουμε. (…)

Ο ίδιος ήρθε στην Ελλάδα πριν από έξι χρόνια. Πολλοί συμπατριώτες του έχουν ήδη κλείσει 10ετία εδώ.

Πόσοι πρόσφυγες είστε εδώ στα Προπύλαια και τι ακριβώς ζητάτε;

Όταν ξεκινήσαμε αυτήν μας την προσπάθεια, στις 22 Νοεμβρίου, ήμασταν 1000 πρόσφυγες. Έχουμε πλέον απομείνει 91. Είναι δύσκολο να μένεις 24 ώρες το 24ωρο έξω, να παλεύεις για να ζήσεις και να έχεις και οικογένεια που πρέπει να θρέψεις. Έτσι μείναμε μόνο τόσοι. Οι άλλοι αναγκάστηκαν να φύγουν αλλά βοηθούν κι αυτοί όπως μπορούν. Προσπαθούμε να πείσουμε την ελληνική κυβέρνηση να μας δώσει το πολιτικό άσυλο που δικαιούμαστε. Έχουμε στείλει αναρίθμητες επιστολές τόσο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, όσο και στο Ελληνικό Κοινοβούλιο όμως το μόνο που έχουν παραχωρήσει είναι η ροζ κάρτα. (Δίνεται σε όσους έχουν καταθέσει αίτηση για άσυλο μέχρι να εξεταστεί το αίτημά τους.)

Πληροίτε τις προϋποθέσεις για την παραχώρηση πολιτικού ασύλου;

Ναι, αλλιώς γιατί να μας πουν ότι θα μας το δώσουν; Πριν από 3 μήνες μας είπαν πως σε ένα μήνα το θέμα μας θα έχει λυθεί. Ακόμα περιμένουμε.

Παραμένετε στα Προπύλαια κοντά 6 μήνες κι όμως η υπόθεσή σας δεν έχει γίνει όσο γνωστή όσο αυτή με τους 300 της Υπατίας. Γιατί συμβαίνει αυτό κατά τη γνώμη σας;

Οι 300 της Υπατίας είχαν στο πλευρό τους κόμματα, εμείς όχι. Όταν εκτυλίσσονταν τα γεγονότα με τους 300 μας είπαν να περιμένουμε να λυθεί εκείνο το ζήτημα και μετά θα ασχολιόντουσαν και με το δικό μας. Το μόνο που έγινε όμως ήταν μια πορεία προς το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, την οποία οργανώσαμε εμείς και μας στήριξαν κι άλλα 50-60 άτομα από τον Σύριζα και από τον αναρχικό χώρο. Μας έχουν πει βέβαια πως είναι στο πλευρό μας και πως θα είναι δίπλα μας σε ό,τι αποφασίσουμε να κάνουμε.

Είχατε προβεί κι εσείς σε απεργία πείνας, σωστά;

Δέκα άτομα από μας, εκ των οποίων μια γυναίκα, μητέρα 4 παιδιών, προέβησαν σε απεργία πείνας με ραμμένα στόματα για 60 ημέρες. Σταμάτησαν γιατί τους είπαν πως οι υποθέσεις τους θα εξεταστούν όμως και πάλι αυτό δεν έγινε.

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που υποστηρίζουν πως θα μπορούσατε να έχετε μείνει στη χώρα σας αντί να μεταναστεύσετε στην Ελλάδα, δεδομένων κυρίως των συνθηκών. Τι θα τους απαντούσατε;

Μπορώ να καταλάβω τη σκέψη τους και τον εκνευρισμό τους αλλά ήταν αδύνατον να μείνουμε στο Αφγανιστάν Ούτε εμείς οι ίδιοι θέλαμε να φύγουμε, είχαμε οικογένειες εκεί, συγγενείς, δουλειά, σπίτι, αλλά εκεί έχει πόλεμο. Ήταν θέμα ζωής ή θανάτου, κινδυνεύαμε. Κάποιοι από εμάς δεν μπορούμε πλέον να αφήσουμε την Ελλάδα γιατί είμαστε πολλά χρόνια κι έχουμε αρχίσει να ξαναχτίζουμε την ζωή μας. Έχουμε οικογένεια και δουλειά οπότε είναι δύσκολο να φύγουμε πάλι για μια νέα χώρα. Όμως το φταίξιμο για τα τόσο αυξημένα νούμερα μεταναστών είναι και της Ελληνικής κυβέρνησης. Πολλοί από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που ζουν στη Ελλάδα θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ιταλία ή ακόμα περισσότερο στο Ιράν και το Πακιστάν προκειμένου να είναι πιο κοντά στα σπίτια τους. Με την ροζ κάρτα που μας έχει παραχωρήσει το κράτος δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε και άρα είμαστε κι εμείς καταδικασμένοι να μείνουμε εδώ είτε το θέλουμε είτε όχι. Αν κάποιος καταφέρει και περάσει τα σύνορα, αμέσως μόλις πιαστεί σε κάποια άλλη χώρα, τηλεφωνούν στην Ελλάδα και τον στέλνουν πάλι πίσω. Οι απελάσεις αυτές σίγουρα δεν συμφέρουν την Ελλάδα.

Αντιμετωπίζετε προβλήματα εξαιτίας του ρατσισμού;

Μας έχουν επιτεθεί φασίστες αρκετές φορές. Και εδώ στα Προπύλαια και στο δρόμο. Δεν μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι για αυτό, ούτε να μιλήσουμε, ούτε να απαντήσουμε. Ακόμα και η αστυνομία, όσες φορές ήταν μπροστά σε παρόμοια γεγονότα τους άφηνε να μας χτυπήσουν, να μας καταστρέψουν τα πράγματα και τα πανό και μετά ερχόταν να τους διώξει.

Τι σκοπεύετε να κάνετε αν σας δοθεί το άσυλο;

Θα προσπαθήσω να μαζέψω κάποια χρήματα, θα δανειστώ από τους γονείς μου, και θα παλέψω να ανοίξω ένα μαγαζί. Δούλευα 6 χρόνια στη media strom χωρίς ένσημα και με λιγότερα χρήματα. Δεν μπορώ να ζήσω άλλο έτσι.

...

Τους ζητάς να μείνουν στη χώρα τους και να παλέψουν όπως λες, να αλλάξουν το καθεστώς, τον πόλεμο, την οικονομική κατάσταση και να μην έρθουνε εδώ, να μη μολύνουν τη δική σου χώρα. Την ίδια στιγμή που εσύ, ντοπαρισμένε Ελληναρά, ντοπαρισμένε κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά, από τις τηλεοράσεις, τα κανάλια, τους δημοσιογραφίσκους, τους «αρχηγούς» ΣΟΥ, αφήνεις τη δική σου χώρα στο έλεος σαρδανάπαλων ξεφτιλισμένων υποκειμένων που διοικούν βουτηγμένοι στην ασυδοσία. Βγάζεις όλα σου τα κόμπλεξ, όλα αυτά που από μικρό παιδί σου έχουν μεταφέρει οι ομοϊδεάτες σου και η «εκπαίδευση» που έχεις λάβει από ένα σαπισμένο σύστημα, πάνω σε μετανάστες. Ξεφτιλισμένο υποκείμενο, με ποτισμένο από μίσος δείγμα εγκεφάλου, πότε θα ανοίξεις τις κουμπότρυπες που έχεις για μάτια; Πού έτσι και γίνει πόλεμος στην Ελλαδάρα σου θα είσαι ο πρώτος που θα φύγει;
Πότε φούσκωσες τα μπράτσα σου να υπερασπιστείς κάποια γιαγιά την ώρα που την κλέβουν; Πότε όρθωσες το ανάστημά σου μπροστά σε ένα παιδί που το τραμπουκίζουν; Πότε έσωσες ένα αδέσποτο από τον δρόμο; Πότε βοήθησες έναν ναρκομανή να σώσει τη ζωή του; Πότε στάθηκες πλάι σε κάποιον συνάνθρωπό σου που σε χρειάστηκε; Εκεί μονάχα που σε παίρνει μάγκα μου. Να παίζεις τον ασήκωτο τον πατριώτη, του έθνους το σωτήρα, ορμώμενος σε κόσμο αβοήθητο. Που ξέρεις, δεν θα αντισταθεί γιατί φοβάται. Όχι εσένα όρθια αμοιβάδα, το κωλοκράτος φοβάται, την απέλαση φοβάται, για τους φίλους και την οικογένειά του φοβάται.
Μέσα απ’ την καρδιά μου στο εύχομαι, τα παιδιά σου να σε κυνηγάνε για τις πράξεις σου αυτές. Τα παιδιά σου να ‘ναι μέρα νύχτα στο πλευρό αυτών των ανθρώπων, να μάχονται και να παλεύουνε για αυτούς. Μπροστάρηδες να σου βγουν άνοων πλάσμα και μέρα νύχτα να σε φτύνουν. Τιμή σου που σου δίνω τέτοια ευχή να κάνεις παιδιά και όχι αγρίμια.

Αυτοί πάνω ή εμείς κάτω;

2011-02-08T16:11:00.002+02:00

Νιώθω τα πλήκτρα να πατιούνται και πάλι από μόνα τους.
Ένα βάρος, ένα πλάκωμα να χάνεται στη οθόνη, στο στυλό που αρχικά κρατάω. Κάθε λέξη, κάθε πρόταση, ένας αναστεναγμός λιγότερος. Άνθρωποι όμορφοι γύρω μου, άνθρωποι ζεστοί. Άνθρωποι καινούργιοι πρόθυμοι να σταθούν στο πλάι σου. Όχι μόνο στο δικό σου. Όχι μόνο σε σένα. Σε όποιον το χρειάζεται. Όπου υπάρχει αδικία, όπου υπάρχει «κρίμα». Κι είναι σε τόσα μέρη το γαμημένο. Είναι παντού και τρέχεις. Κι ό,τι μπορείς, κι ό,τι προλάβεις. Αρκεί ένα χαμόγελο από τα πρόσωπα των ταλαιπωρημένων, αρκεί μια ματιά κατάκοπη και πονεμένη να σε καρφώσει βαθιά. Και παντού οι αφίσες πως κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος, πως κανένας δεν είναι λιγότερο άνθρωπος από μας. Και τόσοι που γυρνάνε το κεφάλι απ’ την άλλη.
Ξέφυγα. Πάντα το παθαίνω όταν υπάρχει μέσα μου κάτι έντονο. Αυτό είναι το πιο έντονο των ημερών. Τα πρόσωπα που βγήκαν το ξημέρωμα, τα πρόσωπα που είναι τώρα μέσα στις σκηνές, τα βλέμματά τους τα γεμάτα ευγνωμοσύνη για τα νερά που κουβαλάς. Για αυτό το απλό, το μικρό, που δεν κοστίζει παρά μόνο μερικά ευρώ και λίγο από τον «πολύτιμο» χρόνο σου.
Και μέσα στο χαμό τον ημερών, στην αναμπουμπούλα των δρόμων, ένα χέρι. Μια αγκαλιά παράξενη, μια αγκαλιά διαφορετική. Σε μένα. Σε μένα που μισώ τις αγκαλιές. Πώς τόλμησε…
Και πάνω που ήμουν έτοιμη να τραβηχτώ, ένιωσα μια ζεστασιά περίεργη. Εγώ που μίλαγα για τα ρολά, που έγραφα για τα κενά, ακούμπησα, φίλησα, ξύπνησα και ήτανε εκεί. Εκείνος που φαινότανε χαμένος, που έδινε μια αίσθηση αλλόκοτη κι απόμακρη, άνοιξε τα ματιά και χαμογέλασε. Ήταν πολύ και δυνατό το φως, δεν είχα δικαιολογία να μην το δω. Δεν είχα τρόπο μέσα μου να το μπαλώσω. Δεν ήθελε καφέ, ήθελε εμένα πλάι. Κι εγώ να φέρνω σβούρες μήπως και καταφέρω από τον φόβο μου να γλιτώσω.
Άλλος φόβος ξημερώνει. Όχι δικός μου. Όχι μέσα μου. Μέσα του, μπροστά του, στη ζωή του.
Δεν είχανε περάσει ούτε δυο μέρες που τα σχολιάζαμε με τις παλιές τις φίλες. Γνώριμα καφέ, ζεστά ροφήματα, και η κουβέντα σύννεφο. Και πάλι απ'την αρχή οι συζητήσεις, και πάλι απ'την αρχή οι υπεκφυγές. Τέχνη σου, τέχνη μου, τέχνη μας.

Φτάνει με τα κουδούνια

2011-01-24T20:33:00.000+02:00

Έλα κι εσύ περαστικέ μια βόλτα από τα μέρη μας.
Μην κάθεσαι μονάχος σου στην άκρη και κοιτάς.
Στο ένα χέρι σου κρατάς την μπύρα, στο άλλο τη ζωή σου.
Περιπλανιέσαι αδιάκοπα και ψάχνεις μέρος για να αράξεις.
Δεν βρίσκεις πάρκο, δεν βρίσκεις μια πλατεία όπως τη θες, δεν βρίσκεις κόσμο να μιλήσεις. Πόρτες σου κλείνουνε κατάμουτρα όταν χτυπάς για να ζητήσεις κάτι που μπορεί να θέλεις.
Ρακένδυτος και ταλαιπωρημένος, αναρωτιέσαι πού να πας.
Μην πας εκεί που πάνε οι άλλοι φίλε μου, προσπάθησε να μην ακολουθήσεις.
Ενώσου με τους λίγους, μ’ αυτούς που σε καταλαβαίνουν, ενώσου με τα πρόσωπα που σε τρομάζουν. Έτσι σε μάθανε κι εσένα μια ζωή να λες, πώς όπου ξένος κόσμος, πώς όπου οι διαφορετικοί, εκεί κι ο τρόμος.
Σε μάθαν να πιστεύεις σε μιας γραβάτας σιγουριά, σε μάθανε κοστούμια να προσκυνάς. Αυτοί όμως που τις αρχές αυτές σε δίδαξαν, δεν γύρισαν ποτέ τους να κοιτάξουνε εσένα. Δεν βρέθηκε από αυτούς κανείς να μοιραστεί μαζί σου τα πρωτεία του και τις τιμές του.
Κι εσύ καημένε φίλε, τις ίδιες τούτες πόρτες προσπαθείς να ανοίξεις χρόνια τώρα. Μήπως και καταφέρεις να σταθείς, να ζήσεις κάποτε παρέα τους, μήπως κι γίνεις όμοιος μ’ αυτούς. Κι όμως… Ο κόσμος που ζει πέρα από κείνο το κατώφλι, πίσω από αυτήν την πόρτα, σου ανήκει. Σε σένα, σε μένα, στους άλλους.
Βγάλε από μέσα εκείνους τους νοικάρηδες που καταστρέφουνε ό,τι ανήκει σ’ όλους μας.
Χτύπα την, σπάσε την, κομμάτιασε την!

Όσα βλέπω κι όσα νιώθω

2011-01-18T16:08:00.001+02:00

-Μαμά, τώρα που ήρθαν τα Χριστούγεννα θα μου πάρεις τα παπούτσια που μου έταξες;
-Δεν έχουμε λεφτά αγάπη μου.
…
-Μαμά, γιατί δεν έρχεται κι ο αδερφός μου στο σχολείο;
-Γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά και πρέπει να δουλέψει άγγελέ μου.
…
-Μαμά, πεινάω.
-Δεν έχουμε άλλο φαγητό μωρό μου.
…
-Μαμά, γιατί πυροβολήσαν το παιδάκι;
-Γιατί είχε όνειρα καρδούλα μου.
…
-Μαμά, γιατί δεν γύρισε ο μπαμπάς απ’ τη δουλειά;
-Γιατί είχε ένα άσχημο ατύχημα ματάκια μου.
…
-Γιέ μου, τι ονειρεύεσαι να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
-Δεν θέλω να γίνω τίποτα μαμά μου γιατί και πάλι δεν θα φτάνουνε να φάμε τα λεφτά. Μαμά δεν θέλω να δουλέψω γιατί θα σκοτωθώ. Δεν ονειρεύομαι μανούλα μου γιατί θα με σκοτώσουν.

Και με τα πολλά ζόρια, ο ήλιος αποφάσισε να φωτίσει τη Γη.
Υπέρυθρα ακτινωτά και πολιτικά ελεύθερος, μαζικά κι ενωτικά ζηλεύοντας,
τρεφόμαστε με τις οικολογικές του τροφές.
Πονώντας βγαίνει ο αυριανός εκτελεστής που θα πλανιέται πάνω μας.

Στα δάση ή στις πόλεις πόνο, κακία κι εκδίκηση μοιράζει.
Παίρνει στο διάβα του όλες τις γέννες,
όλα τα γκαστρώματα του κόσμου.

Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε κήπους,
τους λάκκους απ’ όπου πέρασαν οι οβίδες.

Ας διαλύσουμε σήμερα κιόλας όλα τ’ αγάλματα που μας προτρέπουν να γίνουμε ήρωες
για μια πατρίδα που δεν μας ανήκει.

Τα λόγια είναι περιττά

2010-11-30T17:18:00.001+02:00

Άλλη μια φορά που κοκκινίζει η άσφαλτος, άλλη μια φορά που ένα παιδί κείτεται νεκρό στο δρόμο. Δεν είχε καν προλάβει να κλείσει τα 19, δεν είχε προλάβει να μεγαλώσει, δεν είχε προλάβει να ζήσει. Είχε όμως προλάβει να ερωτευτεί, είχε προλάβει να αγαπήσει. Και όλα αυτά έμειναν τώρα πίσω. Έμειναν ντυμένα στα μαύρα να πενθούν το παιδί που ήξερε πάντα να γελάει. Ένα μωρό που πάντα ήξερε να φτιάχνει το κέφι όσων ήταν δίπλα του, μια ψυχούλα που όσο σκέτος κι αν ήταν ο καφές που σου σερβίριζε, έπαιρνε από τη γλύκα τη δικιά του. Τώρα η θέση του στο μαγαζί είναι άδεια, τώρα οι καρδιές είναι άδειες και τα μάτια πλημμυρισμένα και θολά.
Κοινά και διόλου πρωτότυπα τα λόγια μου για σένα μάτια μου, μα είναι ειλικρινή. Καλό ταξίδι να χεις για όπου κι αν το χεις βάλει, και να ‘σαι σίγουρος πως δεν θα ξεχάσει κανείς μας το χαμόγελό σου και το αθώο προσωπάκι σου.
Να προσέχεις.

Και εμένα τί με νοιάζει;

2010-11-04T14:25:00.001+02:00

Λυπούμαστε ανθρώπους που έχουν κάποιο πρόβλημα. Απλώνουμε το χέρι μας σε κάποιον που πάσχει από καρκίνο, δίνουμε το χέρι μας για στήριγμα σε κάποιον που έχει σπάσει το πόδι του. Αν όμως ζητήσει βοήθεια κάποιος ναρκομανής, προσπερνάμε. Γυρνάμε εκνευρισμένοι το κεφάλι, αρκετές φορές βρίζουμε, κάνουμε μεταβολή και φεύγουμε. Μας χάλασε την ηρεμία…

Απαξιούμε να δώσουμε σημασία στην πιο σοβαρή αρρώστια των ημερών μας. Θεωρούμε πως οι άνθρωποι αυτοί κάνανε τις επιλογές τους, διάλεξαν το δρόμο των ναρκωτικών. Λες και διαλέγει κάποιος από μόνος του, συνειδητά, το δρόμο του θανάτου. Θα έμπαινε κάποιος σ’ ένα τούνελ που οδηγεί στην κόλαση χωρίς να έχει γυρισμό. Αδυνατούμε να νιώσουμε αυτούς τους ανθρώπους, αδιαφορούμε, δεν είναι δικό μας πρόβλημα. Απλά και μόνο επειδή δεν μας έχει ακόμα χτυπήσει την πόρτα. Όταν όμως το κάνει, θα είναι τόσο αδύναμο που δεν θ’ ακούσουμε τον ήχο, δεν θ’ ακούσουμε το χτύπο, δεν θα προλάβουμε να ανοίξουμε την πόρτα. Εμείς, που τους οδηγούμε εκεί. Εμείς, που απαρτίζουμε αυτή την κοινωνία αναισθησίας, την κοινωνία των «κάποιων». Με μάσκες επιτυχίας στο δρόμο, με μάσκες σιγουριάς, εγωισμού, καταξίωσης, που τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Ευαισθησίες και συναισθήματα πεταμένα στους κάδους σκουπιδιών να μη φανεί ποτέ ότι τα είχαμε, ότι τα κρύβαμε. Αποστειρωμένη κοινωνία, άνθρωποι σε ρόλους καθημερινά. Από πότε η ανθρωπιά έγινε αδυναμία, από πότε η ευαισθησία έγινε αδυναμία, κι από πότε οι αδυναμίες έγιναν λόγος να υποτιμάται ένας άνθρωπος; Ποιος δεν έχει ανασφάλειες, ποιος δεν έχει δεύτερες σκέψεις, άλυτα στο κεφάλι του θέματα; Αυτά είναι όμως που μας κάνουνε ανθρώπους, που μας καθιστούν διαφορετικούς, μοναδικούς. Σήμερα είναι κατακριτέο να μην αγγίζεις την τελειότητα. Είναι κατακριτέο να είσαι μετανάστης, να είσαι παιδί χωρισμένων γονιών, παιδί ανύπαντρης μητέρας, να μην έχεις χρήματα, να είσαι νέος. Αντί να δώσουμε ώθηση στα παιδιά, να τους κρατήσουμε το χέρι και να τα σπρώξουμε, τα ανεβοκατεβάζουμε άχρηστα. Λέμε τους νέους που δεν βρίσκουν δουλειά τεμπέληδες, σάμπως ευθύνονται αυτοί για το 13%. Κι η μόνη λύπηση που δείχνουμε είναι όταν μιλάνε. Όταν μιλάνε για έρωτα, για φιλία, για αγάπη. Τότε τους λυπόμαστε. Γιατί ω, Θεέ, πόσο αδύναμος όποιος πιστεύει στη φιλία. Πόσο ηλίθιος όποιος αγαπήσει. Πόσο για λύπηση , πόσο εξαρτημένος. Γαμημένη υποκρίτρια κοινωνία.

Και μετά ψάχνουν διέξοδο, και μετά ψάχνουν ένα μέρος ν’ ανήκουν, μια ομάδα να μοιραστούν τα όνειρά τους, ένα δικό τους κόσμο, να ονειροπολήσουν, να χαθούν, να αφεθούν, να ταξιδέψουν. Κι όσοι είναι σε θέση να βγουν, όσοι είναι ακόμα στην αρχή του τούνελ, δεν θέλουν, τους αρέσει. Νιώθουν ανάλαφροι, νιώθουν ελεύθεροι. Μακριά από σκοτούρες, μακριά από τον πόνο, μακριά από τον κόσμο που τους γύρναγε την πλάτη. Μα όταν σκοτεινιάσει πολύ και θελήσουνε να βγουν είναι αργά. Ανίκανοι να βρουν τη έξοδο, ανίκανοι να γυρίσουν. Κι εμείς εκεί, δίπλα, να επιβεβαιώνουμε για άλλη μια φορά τις αρχικές τους σκέψεις, να ρίχνουμε κι άλλο σκοτάδι στη ζωή τους. Κανείς μας δεν απλώνει το χέρι, κανείς δεν βοηθάει. Ολοκληρωτικά ξεγραμμένοι πλέον από μας, την «αφρόκρεμα», τους «ανώτερους», τους ηλίθιους. Όλοι εμείς με την υπέροχη, σωστή, βήμα-βήμα προγραμματισμένη ζωή μας, εξευτελιστικά πολυάσχολοι για να κάνουμε κάτι.

Και μετά φτάνει στη δικιά σου πόρτα… Σε σένα, τον τέλειο γονιό, τον σωστό αδερφό, τον ανοιχτόμυαλο φίλο. Σε σένα που μέχρι πρότινος γύρναγες την πλάτη. Τώρα είναι το δικό σου παιδί, ο δικός σου αδερφός, ο δικός σου φίλος. Τρέχεις να σώσεις ό,τι μπορείς, μοιράζεις ευθύνες, τα βάζεις με όλους. Σπάνια με τον εαυτόσου, σπάνια με τις δικές σου επιλογές. Κι όταν φύγει από τη πόρτα σου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ξανακλείνεις τα μάτια, αρνείσαι ότι συνέβη, ράβεις το στόμα και προχωράς.

Μπράβο μαλάκα.

Σφραγισμένα στόματα

2010-10-26T22:53:00.001+03:00

Η απελπισία αυτών των ανθρώπων είναι ολοφάνερη από το γεγονός και μόνο ότι θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που εμείς θέλουμε να φύγουμε άρον-άρον, την ώρα που βλέπουμε το μάλλον μας πιο μαύρο κι απ’ την καλιακούδα.

Πρόσωπα γεμάτα εικόνες, ζωγραφισμένες οι κακουχίες πάνω τους, στην κάθε ρυτίδα, στο κάθε σημάδι. Μάτια που ξεχειλίζουν πόνο και αγανάκτηση. Καρδιές γεμάτες δύναμη και κουράγιο, όνειρα ακουμπισμένα στη γαλανόλευκη που καίγεται.

Φύγανε απ’ το Ιράν για να γλιτώσουν, φύγανε για να βρούνε μια διέξοδο, μια πατρίδα να τους φιλοξενήσει , ένα χώμα να πατήσουν χωρίς ν’ αφήνουνε κηλίδες αίματος πίσω τους. Δύο μήνες στα Προπύλαια, τώρα γράφτηκε το άρθρο. Το τεύχος έχει λογικά κυκλοφορήσει από την προηγούμενη εβδομάδα, ένεκα η Ολλανδία, τώρα έπεσε στα χέρια μου. Ξεφυλλίζω την εφημερίδα και πέφτω πάνω σ’ αυτή τη σελίδα. Τρεις παράγραφοι και οχτώ πρόσωπα με ραμμένα στόματα. Δύο μήνες στημένοι, 10 μέρες απεργία πείνας, μισή σελίδα. Ακόμα και η διαφήμιση για το deree και για το smart περισσότερο χώρο πιάνει. Όταν ακόμα και τα ΜΜΕ μιας χώρας δεν ασχολούνται πώς περιμένουμε ν’ ασχοληθεί το κράτος; Δεν είναι δα και το νέο της χρονιάς πως για να δράσει η πολιτεία πρέπει να γίνει ντόρος, να γίνει σαματάς. Χωρίς χαμό δουλειά δεν γίνεται στη χώρα αυτή, σίγα το κρατικό μυστικό.

Υπέρμαχοι της δημοκρατίας, αυτοδιαφημιζόμενοι πρωτοστάτες της στη χώρα ετούτη, κι όμως, άνθρωποι που διώκονται για χρόνια, που μάχονται, δεν είναι αρκετοί για μας, δεν είναι άξιοι να πάρουν άσυλο. Εμείς οι βολεμένοι είμαστε καλύτεροι. Βουλιαγμένοι στον καναπέ μας αναμασάμε ό,τι μας ταΐζουν, ό,τι μας δείχνουν. Ανίκανοι και βαριεστημένοι να ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας να κοιτάξουμε γύρω μας, πέρα από την κρεβατοκάμαρα του διπλανού και το βρακί της Τζούλιας, τη γόβα της Κορομηλά.

Ανίκανοι και βαριεστημένοι να δράσουμε. Όλα μασημένα, ετοιματζίδικα, στα πρόχειρα, στο πόδι. Όπως όλα τα βλαβερά, τα ανθυγιεινά.

Κι αρκούμαστε σ’ αυτήν μας την κατάντια. Ανοίγουμε την τηλεόραση και χαζεύουμε με τις ώρες σιδερωμένα πουκάμισα, περιφερόμενες γραβάτες. Δημοσιογράφους να χαϊδεύουν τα’ αφτιά πολιτικών και να μιλάν για πταίσματα.

Διαβάζω τα λόγια του Ribwar, «Λυπάμαι για τον Πλάτωνα και την ελληνική δημοκρατία.» Αντί να λυπόμαστε εμείς που έχουμε πιάσει τον πάτο τον απόπατο, λυπούνται αυτοί. Αντί να διαμαρτυρηθούμε εμείς που μας πηδάν τη χώρα το κάνουνε αυτοί.

Τολμήσανε να βοηθήσουνε έναν πολίτη. Έναν συμπολίτη μας. Οι αστυνομικοί απάντησαν με βία. Το μόνο που ξέρουν να κάνουν. Να βγάζουνε τα γκλομπ και να χτυπάνε. Σάμπως τους έμαθε κανείς να μιλάνε; Εκπαίδευση για αγρίμια, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, ίχνος κατανόησης. Όπου ξένος, όπου αλλόθρησκος, όπου νέος. Όπου όνειρα και ιδέες, εκεί κι αυτοί. Εκπαιδευμένα ντόπερμαν που ξέρουν μόνο να γαυγίζουν και να δαγκώνουν. Ακόμα και το χέρι του αφεντικού, το χέρι που τα ταΐζει, την ίδια την Ελλάδα. Μια χώρα είναι οι πολίτες της, μια χώρα είναι οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτήν, κι αυτοί ορίζουν Κι όμως, εδώ, τώρα, αυτοί που είναι για να προστατεύουν χτυπάνε. Εξουσία δοσμένη σε χέρια τραμπούκων ντυμένων στα μπλε.

Κουστουμαρισμένη δημοκρατία μ’ ένα σακάκι που μας πνίγει. Κι ενώ ασφυκτιούμε δεν το βγάζουμε ,απλά και μόνο γιατί φαίνεται ωραίο στον καθρέφτη.

Μάθημα ζωής

2010-10-17T16:13:00.001+03:00

Είχε ήδη αρχίσει να ψιχαλίζει από ώρα, φαινόταν από τις λακκούβες που είχαν γεμίσει νερό στην πλατεία Κλαυθμώνος. Έχοντας ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που κατάφερα να κλείσω 8ωρο ύπνου, η πιθανότητα να συνεχίσω το περπάτημα μέχρι το 112 ατύχησε.

Βγήκα στην λεωφόρο και σταμάτησα το πρώτο ταξί που περνούσε. Ναι, υπέκυψα στο πάθος μου ξανά. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου όταν άνοιξα την πόρτα. Ίδιο μ’ αυτό που διαπερνάει όσους είναι στο πρώτο στάδιο της απεξάρτησης.- Όσους κατάφεραν να φτάσουνε μέχρι εκεί. Οι άλλοι δεν ζήτησαν ακόμα βοήθεια. Κι αυτοί που το ‘καναν ακόμα περιμένουν. Λες και δεν περίμεναν ήδη μια ζωή. Λες κι έχουνε χρόνο να περιμένουν. Λες κι έχουνε αυτή την πολυτέλεια. Το κράτος πρόνοιας. Που σέβεται τους πολίτες. Που βοηθάει τους πολίτες.-

Κάθισα στο μπροστά κάθισμα. Νοσταλγία, παρελθόν, παλιά συναισθήματα.

Περίεργες μελωδίες έπαιζαν μέσα στο ταξί. Ξένοι ήχοι, μελαγχολικοί, με λόγια που αδυνατούσα να καταλάβω. Όμορφοι όμως, ταξιδιάρικοι, νοσταλγικοί. Γύρισα το κεφάλι μου και κοίταξα τον οδηγό. Ξένος κι αυτός, διαφορετικός, ταξιδεμένος. Από κάποιο μέρος της Αφρικής. Με ρώτησε πού πάω, του είπα Ιπποκράτους. Ξεκίνησε αμέσως. Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω γιατί, μαγεύτηκα από τους ήχους, ξεχάστηκα, και άρχισα να χαζεύω έξω από το παράθυρο τους βρεγμένους δρόμους.

-Είσαι καλά;

Ξυπνώντας με από το ταξίδι μου, ρώτησε αν μου συμβαίνει κάτι.

Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Απάντησα ναι και συνέχισα να παρατηρώ, να σκέφτομαι, να παρασύρομαι από την ξένη αυτή μουσική. Στο τηλέφωνο μου είπανε οι φίλοι πως ήταν ακόμα Πατησίων.

-Τελικά πάμε Πατησίων.

-Τι πας να κάνεις εκεί; Δεν έχεις κλειδιά;

-Είναι κάτι φίλοι και με περιμένουν.

-Φίλοι; Τι όμορφο πράγμα οι φίλοι. Τι ωραίο να έχεις φίλους. Κάποιον να σε νοιάζεται. Είσαι πολύ τυχερή. Άσχημο πράγμα η μοναξιά. Δεν αντέχεται.

Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα. Και κάπου εκεί σταμάτησα να παρατηρώ τους δρόμους κι έστρεψα την προσοχή μου σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Πόσα μπορεί να έχει να πει, πόσα μπορεί να τον βασανίζουν.

Δύο λεπτά αργότερα σταματήσαμε σ’ ένα φανάρι. Οι επιβάτες από το δίπλα αυτοκίνητο κοίταζαν περίεργα…

-Να, κοίτα, οι δίπλα μας κοιτάνε. Γιατί άραγε;… Εσένα θα κοιτούν, εσύ θα τους φαίνεσαι περίεργη.

Το είπε με τόσο πόνο, με τόση θλίψη, κι όμως, είχε ζωγραφισμένο ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Πόση δύναμη αυτοί οι άνθρωποι. Πάνω που πήγα να μιλήσω, πριν προλάβω να αρθρώσω την παραμικρή λέξη, συνέχισε.

-Ζω για τη στιγμή που θα σταματήσουν να με κοιτάνε περίεργα. Για τη μέρα που θα οδηγώ στο δρόμο και δεν θα γυρνάνε όλοι να με κοιτάνε. Που θα μπορώ να περνάω έστω και για μια στιγμή απαρατήρητος.

Φτάνοντας στον προορισμό μας έψαχνε να βρει να μου δώσει 5 λεπτά για ρέστα…

Με καληνύχτισε, περίμενε να με δει να μπαίνω στο μαγαζί και χάθηκε. Έμεινα σοκαρισμένη, έμεινα να σκέφτομαι. Διηγήθηκα την ιστορία στους 2 φίλους που ήτανε στο μαγαζί μη μπορώντας ακόμα να συνέλθω από τα λόγια αυτού του ανθρώπου. Ο ένας γύρισε και με ρώτησε αν κράτησα τα στοιχεία του για να τον βρω να μιλήσουμε, να μάθω για τη ζωή του. Επίδοξος δημοσιογράφος είσαι μου λέει, αυτό θες να ακολουθήσεις, αν δεν το κάνεις από τώρα πώς θα μάθεις να γράφεις άρθρα, να βγάζεις ρεπορτάζ;

Δεν ήθελα να τον κάνω άρθρο, δεν ήθελα να μάθω περισσότερα για αυτόν. Χάνεται η μαγεία αν το ψάξεις, χάνεται η δύναμη της ιστορίας, η δύναμη και το κουράγιο αυτού του ανθρώπου. Δεν θέλω να γίνει άλλος ένας από αυτούς που μιλούν για τα βάσανά τους, για τη ζωή που άφησαν πίσω στη χώρα τους, που λένε τ’ όνομά τους.

Αυτός δεν χρειαζότανε να πει πολλά. Με δυο φράσεις καταλάβαινες τα πάντα. Τον πόνο που νιώθει, τις κακουχίες που έχει περάσει, το ρατσισμό που έχει υποστεί. Όλα πάνω του. Όλα στο πετσί του. Άνθρωπος πεταμένος από την κοινωνία. Άνθρωπος περιθωριοποιημένος. Από αυτούς που όταν τους πετύχεις στο δρόμο μπορεί και ν’ αλλάξεις πεζοδρόμιο, να κρατήσεις ενστικτωδώς την τσάντα πιο σφιχτά, να γυρίσεις με τρόπο το κεφάλι να δεις αν σε ακολουθούν.

Αν αρχίσω ξανά να παίρνω ταξί θα είναι εξ αιτίας του. Θα είναι για αυτόν. Μήπως και σταθώ τυχερή και τον ξαναπετύχω, μήπως και με ταρακουνήσει ξανά, μήπως και πάρω πάλι ένα μάθημα. Από αυτά που δεν μπορείς να πάρεις σε μια τάξη, σ’ ένα σχολείο ή σ’ ένα πανεπιστήμιο. Μόνο αρχαία εκεί, μόνο μαθηματικά, μόνο θεωρίες. Τίποτα για την κοινωνία μας, τίποτα για κόσμο, ούτε λέξη για τα χάλια μας. Παιδεία του κώλου. Ποτέ δεν άνοιξε τα μάτια των παιδιών, ποτέ δεν άνοιξε έστω και λίγο τους ορίζοντές μας. Αλλιώς δεν θα χαμε γεμίσει τόσα ζώα. Αλλιώς θα ήμασταν άνθρωποι.

Ένα μάθημα ζωής.

Γίνε για λίγο παιδί μάτια μου

2010-10-09T11:31:00.000+03:00

Γύρω μου άνθρωποι αναβλητικοί. Άνθρωποι αναποφάσιστοι. Άνθρωποι μπλοκαρισμένοι. Κάνουνε τα εύκολα να φαίνονται βουνό, κάθονται και βλέπουνε τα θέλω τους να κόβουν βόλτες. Από τα χειρότερα είδη ανθρώπων. Πολλές φορές συγκαταλέγω και τον εαυτό μου, πολλές φορές με πιάνω να σκέφτομαι έτσι.
Σάμπως θα έχουμε πολλές ευκαιρίες στη ζωή μας.
Σάμπως θα μας χτυπούν την πόρτα κάθε μέρα.
Κι όμως, μαθημένοι, βολεμένοι, σε κάτι που δεν μας αρκεί. Απλά και μόνο επειδή το συνηθίσαμε. Απλά και μόνο επειδή δεν έχουμε το κουράγιο να κουνηθούμε, να προχωρήσουμε, να ρισκάρουμε. Αγκιστρωμένοι σε καταστάσεις που πονάνε.
Αγκιστρωμένοι σε καταστάσεις ανιαρές, αδιάφορες, πληκτικές.
Κι όμως… Ανίκανοι για ρίσκα… Άντρες-γυναίκες στο ίδιο τσουβάλι.
Ξεχάσαμε πώς είναι η ζωή. Ξεχάσαμε πώς είναι να γελάς αληθινά.
Να ερωτεύεσαι και ν’ αφήνεσαι. Να μη σε νοιάζει αν θα πληγωθείς, να μη σε νοιάζει αν σε απορρίψει. Να σου αρκεί που το πες, που έκανες την κίνηση, που το προσπάθησες. Δειλία μάτια μου στον ορίζοντα και παραμένει.
Στιγμές που θέλω να γυρίσω στα παιδικά τα χρόνια. Στην αθωότητα, την ειλικρίνεια. Εκεί που σαν παιδιά λένε ό,τι πιστεύουν, κάνουν αυτό που θέλουν. Δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη συνέπεια, δεν τους απασχολεί. Λένε αλήθειες κι ας πονάνε. Κάνουν πράγματα κι ας μην είναι σίγουρα για το αποτέλεσμα. Ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν βολεύονται, τα πάντα για να μη βαρεθούν. Κι ύστερα, τα ίδια αυτά παιδιά, γίνονται ενήλικες, γίνονται άντρες, γίνονται γυναίκες. Κι ύστερα αλλάζουν.
Αυτοαποκαλούνται ώριμοι.
Λάθος στα έμαθαν μάτια μου. Δεν είναι αυτό η ωριμότητα. Οι ανασφάλειές σου είναι, η συνήθειά σου είναι, οι φοβίες σου είναι. Φέρσου έστω και λίγο σαν παιδί.

"Φύσις"

2010-10-06T12:38:00.002+03:00

Προσπαθείς. Παλεύεις. Με ότι μέσο έχεις, με όποιο τρόπο μπορείς. Μέχρι εκεί που δεν φοβάσαι. Μέχρι το σημείο που νιώθεις ασφαλής. Μπορείς να το κάνεις;
Πιστεύεις ότι αντέχει αυτή η έννοια πλάι σου; Θα θελα να ‘ξερα μάτια μου τι κυνηγάς, θα θελα να ‘ξερα από τι κρύβεσαι. Άνοιξε τα μάτια σου για ένα κλάσμα μόνο και δες μπροστά σου. Όχι άλλο πίσω σου. Άστο, πέρασε, έφυγε.

Ότι και να ‘τανε έχει μείνει στο παρελθόν. Με μπύρες στο τσιμέντο. Με μπύρες στη γωνία. Ξέρεις ότι τώρα δεν θα γίνει γιατί το περιμένεις. Τώρα είσαι προετοιμασμένη μάτια μου. Τώρα δεν θα σαστίσεις. Τώρα δεν θα τα χάσεις. Τώρα δεν θα χρειαστείς βοήθεια για να αρθρώσεις δυο λέξεις. Πάντα έτσι. Στα ξαφνικά. Απρόσμενα.
Βράδια περίεργα, βράδια γεμάτα. Βράδια που σε φέρνουνε ακόμα πιο κοντά.
Με τον εαυτό σου, με τους φίλους που είναι τριγύρω. Βράδια που σε κάνουν να γυρνάς σπίτι και να στριφογυρίζεις για ώρες στο κρεβάτι σου. Να μη σε παίρνει ο ύπνος, να τρέχει ο λογισμός σου, να τρέχεις να καλύψεις τα ίχνη σου, τα λάθη σου, τις απροσεξίες, τα αισθήματά σου. Μια ζωή μωρό μου τα ίδια. Όπου έβλεπες συναίσθημα έτρεχες. Ποτέ δεν έμαθες να το χειρίζεσαι, ποτέ δεν έπαψες να το φοβάσαι.
Κι όμως το κυνηγάς, κι όμως το θες. Πόσο ανάποδος άνθρωπος, πόσο κουραστικός.

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Και τα δέντρα. Και όλου του κόσμου τα ζωύφια.
Περπατώντας και ζώντας στη φύση για δυο μέρες. Με σκηνές, υγρασία, 0 βαθμούς και υπέροχη παρέα. Τόσο μου πήρε, τόσο εύκολο ήταν. Ή έστω έτσι νομίζω.
Η απόλυτη κάθαρση μέσα από ένα βουκολικό τοπίο. Και να μη θες ξεχνιέσαι, και να μη θες χάνεσαι. Σε συνεπαίρνουν τα τοπία, σε μαγεύει η απλότητα. Πλέον δεν κοιτάω στο πλήθος, πλέον δεν κοιτάω πίσω. Καμία ανάγκη για ρέκβιεμ, καμία ανάγκη για πισωγυρίσματα. Η φύση φρόντισε για την κάθαρση, για τον απολογισμό, για το απόλυτο ξεγύμνωμα. Μυαλό καθαρό, ελεύθερο. Κανένα σουλάτσο τώρα πια, καμιά ανάγκη, καμία σκέψη. Πόσο ανάλαφρη επιτέλους. Πόσο ελεύθερη επιτέλους. Απ’ όλους κι απ’ όλα. Κανείς δεν κατοικεί εδώ. Ούτε καν περαστικοί. Αυτούς κι αν τους είχα βαρεθεί. Δεν με νοιάζει πόσο θα κρατήσει, εγώ θα το απολαύσω. Από δω και πέρα μόνο θα απολαμβάνω.

Έχεις νιώσει ποτέ μάτια μου να σου φεύγει ένα βάρος από πάνω; Να κουβαλάς στους ώμους σου για χρόνια ένα φορτίο, να θες να απαλλαγείς, κι όμως να μην μπορείς. Και ξαφνικά, σου έρχεται αυτή η ευκαιρία. Μπορείς να το πετάξεις από πάνω σου, να το ξεφορτωθείς μια και καλή, να πάψεις να ζεις μ' αυτό. Και τότε ο φόβος. Και δεν τον νιώθεις. Αρνείσαι να καταλάβεις τί έχει συμβεί, αρνείσαι να ανοίξεις τα μάτια σου, αρνείσαι να προχωρήσεις. Αυτό συνέβη μωρό μου. Αυτό έγινε. Κρυβόμουν πίσω του, κρυβόμουν μέσα του. Μια δικαιολογία μάτια μου. Μια δικαιολογία για τον εαυτό μου. Να μην παραδεχτώ ποτέ πως είμαι ανίκανη να αγαπήσω, να μην παραδεχτώ ποτέ πόσο φοβάμαι. Πόσο εύκολο να το καταλάβω... Πόσο χρόνο μου πήρε...
Δεν ήταν θέμα εγωισμού, δεν ήταν θέμα απωθημένου, δεν ήταν έρωτας μωρό μου. Ήταν ο τοίχος μου, ήταν οι ανασφάλειές μου, ήταν οι άμυνες και οι δικαιολογίες μου. Για να γυρνάω γύρω γύρω, για να σκορπάω γύρω γύρω, να προσπερνάω, να ποδοπατάω, να αδιαφορώ, να προκαλώ, να υπάρχω. Και τώρα που ήτανε μπροστά μου δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Όταν υπάρχει κάτι στο μυαλό σου, όταν έχεις ένα αποκούμπι, είναι εύκολο να ρίχνεις τις ευθύνες. Δεν θα σε πει κανείς κενή, δεν θα σε πει κανένας κυνική. Δεν θα τα πεις εσύ για σένα. Ξεγελάς τον εαυτό σου πλασάροντας αυτόν. Τον ιδανικό. Τον έναν. Που όλοι δίπλα του υστερούν. Που όλοι δίπλα του είναι μικροί. Δεν φταις εσύ που δεν δίνεσαι, δεν φταις εσύ που είσαι έτσι. Φταίει αυτός.
Εσύ τον έφτιαξες μωρό μου. Εσύ τον έχτισες. Και μόλις τώρα τον γκρέμισες. Στα μάτια τους, στα μάτια σου. Βγες απ' το λαγούμι σου λοιπόν κι αντιμετώπισε τους ανθρώπους σαν ίσους. Τους άντρες σαν άντρες. Τις σχέσεις σαν σχέσεις. Τον εαυτό σου σαν αυτό που είναι.

Κάποια πράγματα είναι «φύσις» τελικά. Το τέλος.

Στο κέντρο της Αθήνας

2010-09-23T18:46:00.002+03:00

Το γιατί σταμάτησα να μπαίνω σε ταξί είναι μεγάλη ιστορία κι όσο κι αν θα προκαλούσε γέλια μέχρι δακρύων σε πολύ κόσμο, λέω να κρατήσω για λίγο διάστημα ακόμα την αξιοπρέπεια μου σ’ ένα Α επίπεδο. Οπότε συγχωρήστε με, αλλά δεν θα τη μοιραστώ μαζί σας. Η ουσία είναι ότι απαρνήθηκα το μέσο μεταφοράς που με συντρόφευε τα τελευταία χρόνια της ζωής μου και μέσα στο οποίο κατά πάσα πιθανότητα περνούσα περισσότερες ώρες της ημέρας απ’ ότι στο σπίτι μου. Όσοι με γνωρίζουν έστω και λίγο, ξέρουν την απέχθεια που τρέφω για τα μέσα μαζικής μεταφοράς είτε τα λένε τρένα, είτε λεωφορεία είτε μετρό. Οτιδήποτε τέλος πάντων περιλαμβάνει την επικύρωση του μπλε/κίτρινου εισιτηρίου, οτιδήποτε περιλαμβάνει αναμονή πέραν των 2’, οτιδήποτε περιλαμβάνει συνωστισμό. Έχοντας σαν δεδομένο λοιπόν ότι οι περισσότεροι φίλοι μου δεν οδηγούν και ότι αυτοί που οδηγούν με τρομάζουν, είτε γιατί φλερτάρουν με χαντάκια είτε γιατί φλερτάρουν με το villa, (κι άντε να κατέβεις από αυτοκίνητο που πάει με 120χλμ) αποφάσισα να εμπιστευτώ τον εαυτό μου. Περπάτημα λοιπόν και άγιος ο θεός.
Για να είμαι ειλικρινής είναι κάτι που πάντα ήθελα να κάνω. Να ξεκινήσω από το σπίτι μου, ή από κάποιο σημείο στο κέντρο, κι απλά ν’ αρχίσω να περπατάω γυρνώντας όλη την Αθήνα. Ήρθε η ώρα λοιπόν το σχέδιο να μπει σε εφαρμογή. Μια χαρά το timing, με αφετηρία την Ιπποκράτους. Μαβίλη, Ακαδημίας, Σύνταγμα, Πλάκα, Μοναστηράκι, Αμπελόκηποι, Πανεπιστήμιο, Καρύτση, Αιόλου και πάει λέγοντας.
Όταν είσαι μέσα σε αυτοκίνητο και κινείσαι δε μπορείς να παρατηρήσεις γύρω σου. Χάνεις όλες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την πόλη ξεχωριστή. Απλοί άνθρωποι που περπατάνε δίπλα σου σκεπτόμενοι κι εσύ προσπαθείς να μαντέψεις τι τρέχει στο μυαλό τους. Άραγε τους περιμένει κάποιος σπίτι, έχουν δουλειά, είναι ευτυχισμένοι, σκέφτονται λογαριασμούς, τη γκόμενα που τους παράτησε ή απλά είναι τόσο βαριεστημένοι που δεν παρατηρούν καν γύρω τους;

Παιδιά στα φανάρια που ποτέ δεν είχες προσέξει το βλέμμα τους. Που ποτέ δεν είχες σταματήσει να ρωτήσεις αν θέλουν κάτι. Πέρα από λεφτά, αν χρειάζονται κάτι, αν πεινάνε, αν διψάνε, κάτι, οτιδήποτε. Δεν είμαι τόσο ρομαντική, δεν είμαι τόσο πεζή, αλλά αν τους δώσεις ένα χυμό θα χαμογελάσουν, θα σ’ ευχαριστήσουν και θα τον πιούν γρήγορα μπροστά σου. Δεν έχω δει ποτέ ξανά παιδί να ρουφάει χυμό με τόση λαχτάρα…

Μετανάστες που περπατάνε φοβισμένοι, ξένοι, χαμένοι μέσα στο πλήθος να κοιτούν τριγύρω τους. Να ψάχνουν κάτι. Να νιώθουν διαφορετικοί και να τους βλέπουμε σαν να είναι διαφορετικοί. Λες και το χρώμα του δέρματός τους τους κάνει χειρότερους, κατώτερους. Λες και τα σπαστά ελληνικά τους είναι λόγος να τους αποφεύγουμε. Μόνο αυτούς όμως. Μόνο αυτούς που ακόμα παλεύουν. Το γείτονά μας που είναι από το ίδιο μέρος μ’αυτούς αλλά τυγχάνει διπλωμάτης τον ανεχόμαστε. Αφήνουμε το παιδί του να παίζει με το δικό μας και του ανοίγουμε το σπίτι μας. Του κάνουμε το τραπέζι και του σερβίρουμε στα «καλά» πιάτα, στα «καλά» ποτήρια. Βγάζουμε άμα λάχει και τα καλύμματα από τους καναπέδες.

Ηλικιωμένοι άνθρωποι που ψάχνουν την παλιά Αθήνα. Γιαγιάδες με πολύχρωμα φουλάρια και μακριές φούστες να περπατάνε με μικροσκοπικά βηματάκια στους ίδιους δρόμους που σουλατσάριζαν στα νιάτα τους. Και τώρα γυρνάνε κεφάλια, και τότε γυρνάγανε κεφάλια. Μόνο που τότε ήταν για άλλους λόγους. Τότε περνούσανε μπροστά από τα καφενεία και γινόταν σαματάς. Οι «ωραίες» της εποχής, που έτριζαν τα πατώματα στο διάβα τους, τώρα κουτσαίνουν, τώρα πάνε σιγά-σιγά με το μπαστούνι τους. Κι αν τύχει να σκοντάψουν, αν τύχει και παραπατήσουν και πέσουν, κανείς δεν κουνιέται. Κανείς δεν πάει να βοηθήσει. Δυο-Τρεις πιτσιρικάδες στη γωνία γελάνε, μια παρέα με νεαρά κοριτσάκια τη δείχνουν χαχανίζοντας και προσπερνάνε.
Ένας χτυπημένος σκύλος παραδίπλα. Τα ίδια κορίτσια έτρεξαν να τον βοηθήσουν.
Σκύλος-Γιαγιά: 1-0
Και δεν ειρωνεύομαι. Λυπάμαι. Τόσο σέβεται η νέα γενιά τους μεγαλύτερους. Τόση σημασία δίνουμε όλοι στους ανθρώπους γύρω μας. Μόνο που κι εμείς στο ίδιο πλήθος ανήκουμε.

Εθισμός

2010-08-31T12:47:00.000+03:00

Ανοιχτά παράθυρα, γαλάζιος ουρανός, το κύμα να σκάει αμέριμνο.
Δεν ήξερε τίποτα. Ή έκανε πως δεν ήξερε. Ξέρει να προσποιείται καλά.
Κι αυτός και το κύμα. Ακολουθούσε τις εκφράσεις του, βάδιζε με την όρεξή του, πήγαινε με τα νερά του.

Καίει το τσιγάρο, μεγαλώνει η κάφτρα, ώρα να το τινάξω.
Κι αυτό και την σκέψη μου. Τίναγμα και άλλη μια ρουφηξιά, άλλη μια εισπνοή, κι άλλος καπνός να βγαίνει και να παίζει.
Κι αυτός ίδιος με το τσιγάρο. Όσο κι αν τον τινάζω καίει ακόμα.
Κι όσο τραβάω, όσο παίρνω ανάσες από αυτόν, απ’ την παρέα του, από το φιλί του, από τις ματιές του, από τα χαμόγελα, τόσο παίζει, τόσο φεύγει, τόσο ακολουθάει τον άνεμο. Και μάλλον έχει αρχίσει να φυσάει πολύ γιατί δεν προλαβαίνω καν να τον δω να φεύγει, να χάνεται.

Λίγες ρουφηξιές μείνανε ακόμα από το τσιγάρο μέχρι να τελειώσει, μέχρι να καώ από την κάφτρα του.
Και όταν σβήσει, θα μείνει ο εθισμός.

Το αδιαχώρητο για το φεγγάρι

2010-08-25T15:34:00.000+03:00

Πανσέληνος εχτές κι οι δρόμοι γέμισαν.
Πόση κίνηση στο κέντρο, πόσος κόσμος. Παντού ζευγάρια, παρέες, αμάξια.
Τρέξανε όλοι να δούνε το γεμάτο φεγγάρι. Με μια σακούλα φιστίκια ή πασατέμπους, ανάλογα την όρεξη του καθενός, φωτογραφικές μηχανές, κρασί και τραγούδια.
Απ’ όπου κι αν πέρναγα τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων έπαιζαν Αλεξίου, άντε και κανένα Μητροπάνο. Γέμισε και το fb με τραγούδια, με στίχους, με νοσταλγίες, έρωτες παλιούς, αναμνήσεις κι αγάπες. Ρομαντικοί και μη, ξεχύθηκαν στους δρόμους να χαζέψουν, να ταξιδέψουν, να ονειροπολήσουν.

Το τηλέφωνό μου χτύπησε αρκετές φορές. Αρνήθηκα να το σηκώσω.
Θα νιώσω το ρομαντισμό όταν το θέλω εγώ.
Όχι όταν μου το επιβάλει το φεγγάρι και το κράτος που άνοιξε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους.
Σ’ έναν άνθρωπο το σήκωσα μόνο. Σ’ έναν που ήξερα ότι δεν θα μου πει για Ακρόπολη και μπουκάλια κρασί, που δεν θα μου ζητήσει βόλτες υπό το φως της πανσέληνου.
Πάμε για ποτό Μαβίλη; Να χωθούμε σε κάποιο κλειστό μαγαζί, κάπου που δεν φαίνεται το φεγγάρι, να τα πούμε, να τα πιούμε, να γελάσουμε. Έτσι την πέρασα λοιπόν την πανσέληνο και ναι, ήταν ωραία!
Κι από σήμερα μπορώ να αρχίσω να ψάχνω τον ρομαντικό μου εαυτό.

Αλλαγή πορείας

2010-08-22T23:22:00.000+03:00

Άρχισα πάλι το περπάτημα. Δεν τρέχω. Χαζεύω.
Με βλέπεις; Με καταλαβαίνεις; Αμφιβάλλω.
Πλέον Αμφιβάλλω για πολλά. Πλέον δε θα σου δώσω σημασία.
Πλέον θα περιμένω.
Είπαμε, εξασκημένη στην υπομονή, εξασκημένη στους τοίχους.
Χρειάζονται και τα δύο αυτή τη φορά. Σταματάς να ενδιαφέρεσαι, σταματάω να νοιάζομαι.
Πάνω που φεύγω από κάτι, με τραβάς εσύ. Δεν θα στην κάνω τη χάρη, δεν μου την κάνεις ούτε εσύ.
Δεν θέλω άλλες συμβουλές από φίλους, δεν θέλω άλλες κουβέντες από φίλους.
Τώρα που άρχισα να νιώθω πάλι τα άκρα μου θα αρχίσω και να τα χρησιμοποιώ.
Για να περπατάω, για να αγγίζω, να παρατηρώ.
Δεν θα σαι πια στο πλάνο μου μωρό μου.
Δεν θα στριμώξω άλλο εδώ μέσα.
Δεν βλέπεις, δεν με ξέρεις, κι όμως υποθέτεις.
Πόσα βάζεις με το μυαλό σου, πόσο μακριά ταξιδεύει ο νους σου.
Κι έτσι μου ξυπνάς τους Γιάννηδες.
Για άλλη μια φορά τους απρόσωπους, τους ξένους, τους κενούς.
Αυτούς που ό,τι και να βλέπουν δεν με νοιάζει.

Λονδίνο, 6 Μαΐου 1981.

2010-08-20T01:17:00.002+03:00

Το κείμενο αυτό είναι από το 4ο τεύχος του περιοδικού Οδός Πανός.Τακτοποιώντας πράγματα, κεράκια κι ένα σωρό μπιχλιμπίδια, μέσα σε μια κούτα με βιβλία, ήταν κι αυτό το τεύχος στον πάτο, καταχωνιασμένο. Σε μια εποχή που μας έχει φιμώσει, σε μια χώρα που μας έχει κόψει τα φτερά, με πολιτικούς που μας παραμυθιάζουν, αρχηγούς που διατάζουν, αφεντικά που απολύουν και δουλειές που χάνονται, σ'αυτόν τον τρόμο ωθούνται οι νέοι. Κι ας μην είμαστε στο 1981, κι ας μην είμαστε στο Λονδίνο. Ποιές επαναστάσεις, ποιές πορείες, ποιός ξεσηκωμός. Αλί στη νέα μας γενιά, αλί και στην παλιά.

Κείμενο γραμμένο από τον Χρήστο Γιωτόπουλο.

" Δύο άνεργοι νέοι προτίμησαν να αυτοκτονήσουν, παρά να σταθούν στην ουρά του ταμείου επιδομάτων. Ο Σην Γκράντ, ετών 18 και ο Ράφφυ Ράθμπον, 19,βρέθηκαν νεκροί σε κλεμμένο αυτοκίνητο. Είχαν διοχετεύσει καυσαέρια από την εξάτμιση στο αυτοκίνητο μέσα, με ένα πλαστικό σωλήνα. Ο θάνατός τους επήλθε εντός 15'. Η μητέρα του Ράφφυ βρήκε το τελευταίο γράμμα τους. Σ' αυτό διάβασε:"Τί απομένει να κάνουμε πια, αφού δεν υπάρχει δουλειά για κανέναν; Τα παιδιά γυρίζουν σε γωνιές και στενά, κι οι αστυνόμοι τους περνούν για ύποπτους και τους κυνηγούν Σε λίγο, όπως βαδίζει η χώρα, κανείς δεν θα βρίσκει δουλεια. Για αυτό οι νέοι στρέφονται στη βία. Τί απόμεινε πια; Δεν έχουμε πολλή ώρα. Σε λίγο πεθαίνουμε. Αλλά ό,τι και να μας συμβεί, δεν πειράζει."

Για αυτό οι νέοι στρέφονται στη βία. Γιατί όσο και να πιστεύεις, σε ό,τι και να πιστεύεις, δεν μπορείς μια ζωή να γυρνάς και τ' άλλο μάγουλο. Είναι ήδη κόκκινα και τα δύο.

Σταμάτα να πιστεύεις πως είναι απ' τον ήλιο.

Σε μια πλατεία στη Λευκάδα.

2010-08-19T03:49:00.000+03:00

Δεν θυμάμαι αν ήταν ο καυγάς νούμερο 2456 ή 2457, νομίζω πως κάποια στιγμή έχασα το μέτρημα. Και κάπου εκεί έχασα και την υπομονή μου. Είπα να τους αφήσω να τσακώνονται λοιπόν με την ησυχία τους και να κάνω τη βόλτα που ήθελα στη χώρα. Να περπατήσω στα σοκάκια, να χαζέψω τα στενά, να βρω τη βιβλιοθήκη, να δω καμιά έκθεση. Όσο οι άλλοι συνέχιζαν τον τουρισμό και το φαί, περιπλανιόμουν στο νησί και παρατηρούσα.
Δυο- τρείς μικροί φοίνικες, ένας οίκος ευγηρίας αρκετοί παππούδες και γιαγιάδες, τραπεζάκια και καρέκλες, σε μια μικρή πλατεία δίπλα στην Παναγιά των ξένων. Παραμονές Δεκαπενταύγουστου και τα μεγάφωνα είχαν στηθεί. Ο παπάς έψελνε, ο ήχος απλωνόταν. Για μια στιγμή νόμιζα πως είμαι στην Κωνσταντινούπολη κι έστρεψα το κεφάλι μου να δω τους μιναρέδες…
Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, αναρωτιέμαι πού θέλουν να φτάσουν, ποιός θα τους περιμένει. Μια παχουλή γυναίκα στα δεξιά μου, μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι, από τα λεπτά, τα γυναικεία, τόσο ξένο, τόσο περίεργο στο στρουμπουλό της χέρι. Φοράει μια λεοπάρ μπλούζα κι έχει ακουμπήσει τα ξυπόλητα πόδια της σε μια καρέκλα. Μάλλον είναι πιο αδιάφορη απ’ ότι δείχνει.. Δίπλα της μια 50άρα με ξανθιά-πλατινέ κουρούπα κομμένη αλά γκαρσόν και μια πράσινη φωσφοριζέ μπλούζα. Πόσο άσχημο χρώμα. Πίνει νερό με καλαμάκι, φοράει ένα πορτοκαλί τσόκαρο, απ’ αυτά που κοπανάνε όταν περπατάς και μιλάει σε μια κοπελίτσα που κάθισε κοντά της.
Το τσιγάρο καίει στο τασάκι, το τζιν έχει αρχίσει να μουλιάζει και να φθείρει το χάρτινο ποτήρι. Κι εγώ έχω επιστρέψει.

Ωραία ονόματα. "Φροντίδα", "Αγάπη" ...

2010-08-06T14:00:00.000+03:00

Έχω περπατήσει αμέτρητες φορές στην Κηφισίας, έχω περάσει αμέτρητες φορές απ’ το γηροκομείο που στεγάζει τόσους ηλικιωμένους ανθρώπους. Κι όμως, ελάχιστες φορές έστριψα το κεφάλι μου, ελάχιστες φορές αφιέρωσα έστω και μερικά δευτερόλεπτα για να κοιτάξω τη βαριά σιδερένια πόρτα. Κι είναι από τα μεγαλύτερα γηροκομεία στην Αθήνα, από τα πιο επιβλητικά. Καμία σημασία. Πλευρά της ζωής μου που έχω αρνηθεί. Μέρη που έχω θάψει. Στην οικογένεια μου υπάρχει μια κατάρα. Ή που θα φύγεις κάπου στην ηλικία των 20, ή που θα πατήσεις τα 90 και θα καταλήξεις σε κάποιο γηροκομείο. Είτε επειδή τα παιδιά σου σε στέιλανε είτε επειδή το ήθελες εσύ. Τρανό παράδειγμα η προγιαγιά μου. Όσο μποι της έλειπε, (είχε μαζέψει στα 90) όση δύναμη της έλειπε, τόσο πιο πολύ φώναζε για να τη στείλει ο παππούς μου σε κάποιο από αυτά τα ιδρύματα.
Χτυπιότανε μέσα σε ταξί τα ξημερώματα και απειλούσε πως αν δεν την βάζαμε σε γηροκομείο θα πήγαινε σε μοναστήρι. Νομίζω πως αυτή ήταν η χαριστική βολή για το σοι μου. Να δει τη γιαγιά καλόγρια. Κι έτσι την πήγαμε. Κι εκεί ήταν η πρώτη μου επαφή με αυτού του είδους τα ιδρύματα. Μέρη άσχημα, ψυχρά, λευκά, μοναχικά. Με φυτεμένα δεντράκια και γλαστρούλες να δίνουν μια υποτιθέμενη ζωντάνια στον λευκό τάφο. Σιχάθηκα τη ζωή μου. Η γιαγιά μου χαιρόταν. Μίσησα τον κόσμο που βάζει τους πατεράδες-μαμάδες κτλ εκεί μέσα και δεν πάει ποτέ να τους επισκεφτεί. Όλοι στις μέρες μας μιλάνε για την οικονομια, για την πολιτική, για τα ναρκωτικά, για τους ανήλικους που καπνίζουν, για τις μάστιγες της εποχής. Κανείς για αυτούς τους ανθρώπους. Κανείς για αυτό το θέμα που είναι μια από τις μεγαλύτερες μάστιγες αυτή τη στιγμή. Άνθρωποι που έχουν ζήσει χρόνια, άνθρωποι που μας έχουν μεγαλώσει, που έχουν παλέψει, έχουν μοχθήσει, έχουν πονέσει, στοιβάζονται σε σπίτια, πολυκατοικίες, ιδρύματα, περιμένοντας κάποιον να τους επισκεφτεί. Κάποιον να τους μιλήσει. Κάποιον να τους δώσει λίγη αγάπη, λίγη σημασία. Έστω για πέντε λεπτά, έστω για μια φορά.
Κι έρχονται τα Χριστούγεννα, έρχονται οι γιορτές και μας κατακλύζουν με διαφημίσεις με γιαγιάδες που στέκονται πάνω από τηλέφωνα βουβά. Που περιμένουν με τη μαύρη ρόμπα τους και το άσπρο μαλλί, καθισμένες στην κουνιστή τους πολυθρόνα, ένα χτύπο, έναν άνθρωπο. Τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους. Αυτά είναι τα Χριστούγεννα, αυτή είναι η αγάπη μας, μέχρι εκεί φτάνει ο ελεύθερος μας χρόνος. Κι έπειτα έρχεται και το καλοκαίρι. Αλλά πού καιρός για αυτούς τους ανθρώπους; Τώρα έχουμε τις θάλασσες και τα γαλάζια τους νερά. Έχουμε το γκόμενο, τα παιδιά, τα σκυλιά, τους φίλους. Δεν προλαβαίνουμε να τους δούμε. Από Σεπτέμβρη. Θα πάρουμε ένα κουτί πτι-μπερ, μια κολόνια λεβάντα και θα πάμε να πιούμε έναν καφέ. Τόσα χρειάζονται. Τόσα τους είναι αρκετά. Δε βαριέσαι… Γιατί να κουραστώ παραπάνω;

Η κάθε κυρά-Μαριγώ.

2010-07-22T04:42:00.000+03:00

Θα στο παίξω παντελώς άσχετη, εντελώς ντεκαπαρισμένη, πες ότι μ‘έχει βαρέσει κι ο ήλιος στο κεφάλι. Καλοκαίρι είναι δικαιολογούμαι. Στη θάλασσα τη βγάζω, δικαιολογούμαι. (οκ, το ότι ψάχνω τον ίσκιο της μουριάς για να μη γίνω σαν την Πίπη τη φακιδομύτη είναι άλλου παπά ευαγγέλιο) Θα σου πω πώς βλέπω εγώ τη χώρα τούτη, μέσα από δυό μάτια ενός ανθρώπου που δεν σκαμπάζει γρι από πολιτική, ξέρει μόνο τί βράζει μες την κατσαρόλα του, και πώς να πάει τα παιδιά του στην άλλη άκρη για να παίξουν, τώρα που το πάρκο-παιδική χαρά της γειτονιάς έγινε γκαράζ.
Να σε βάλω λίγο στο κλίμα να πιάσεις την εικόνα. Φαντάσου με με ποδιά, (όχι αυτήν τη παιχνιδιάρικη που φοράω συνήθως όταν μαγειρεύω), φαντάσου με με την ποδιά της κυρά-Κατίνας, (όποια κι αν είναι αυτή κι έχει γίνει τόσο γνωστή)ένα τσεμπέρι στο κεφάλι, απ’ αυτά τα ωραία, τα βιλαντζιώτικα που κυκλοφορούνε μόνο σε βουνά, λαγκάδια άντε και καμιά μικρή πεδιάδα, και με καμιά ντουζίνα κουτσούβελα αλά οικογένεια Χωραφά. Χέστο το debate, χέστο το πανεπιστήμιο, βράστα τα εξωτερικά, πες πώς δεν έχω πάει καν δημοτικό. Ντάξει μέχρι εδώ; Θαυμάσια.
Έχω έναν άντρα άνεργο τον τελευταίο χρόνο, και μετά το ΔΝΤ και πριν το ΔΝΤ. Μη μου πεις ότι 5 μήνες πριν ζούσαμε σαν πασάδες, μάτια μου, αλήθεια σου λέω δεν θα σε πιστέψω… Πες μου εσύ, για να ‘ρθω να σου πω κι εγώ μετά, γιατί ψήφισα τον παπάρα που ψήφισα. (Συγγνώμη για τη γλώσσα μου, κορίτσι πράμα!) Να ψηφίσω τον προηγούμενο; Μπα, τον είδα καλοταϊσμένο κι είπα να δοκιμάσω τον αδύνατο, που κάνει και ποδήλατο, κι όσο να πεις, λιγότερο θα θέλει να φάει. Ναι, αλλά πριν, το θρεφτάρι είχα ψηφίσει. Γιατί στον τόπο τούτον, μας έχουν πει πως το μήλο κάτω απ’τη μηλιά θα πέσει. Το δα έτσι στρουμπουλό, μου θύμισε το μήλο, και το σταύρωσα το βόδι. Και μετά με σταύρωσε αυτό. Κι ήρθα κι απόειδα και το ριξα στην άλλη τη μηλιά, στο άλλο το φρούτο. Και μου ‘φερε και τούτονε τον ΔΝΤ, και μου κοψε και τα επιδόματα, και μου ‘κοψε και τα δώρα, κι έκοψε και της μάνας μου το ΕΚΑΣ, κι έβαλε τον πατέρα μου να πάρει δάνειο, και ζήλεψα κι εγώ και πήρα μια πιστωτική, και τσαντίστηκε ο άντρας μου και πήρε κι αυτός, και το ‘δαν τα παιδιά μου και αρχίσαν να ζητάνε, και το ‘μαθε η συμπεθέρα, που για να μην μείνει πίσω, που ο άλλος ο παππούς πήρε δάνειο και παίρνει δώρα στα εγγόνια, έπρηξε το συμπέθερο να πάρουνε ένα καταναλωτικό, να έχουνε κι αυτοί για δώρα στην ντουζίνα, και πήρανε κι αυτοί, και πήραμε κι εμείς, και ζήσαμε εμείς σκατά κι αυτοί απόσκατα.
Λαχάνιασες; Εγώ να δεις που τρέχω να πληρώσω! Και θα τρέχω για πολύ ακόμα να σαι σίγουρος. Και θα ξανάρθουν εκλογές, και θα πάω να τον ξαναρίξω τον ρημαδιασμένο. Έλα, αφού το’χεις, σε βλέπω, τσακάλι είσαι… πού θα το ρίξω; Είτε στο μπλέ το πάρτι είτε στο πράσινο. (Μωρέ καλά κάνουνε στα εξωτερικά και τα λένε έτσι, το χουνε πιάσει το νόημα οι τύποι) Γιατί; Γιατί έχω κάλο στον εγκέφαλο κι άντε να μου τον εβγάλεις. Γιατί μου τάζουνε δημόσια και θέσεις εργασίας. (αυτό το ωραίο το δημόσιο, να σαι καλά Αντρέα.) Γιατί έχω παιδιά και είμαι μάνα. Γιατί είμαι άνθρωπος κι έχω σπίτι. Γιατί έχω τα δάνεια, τα καταναλωτικά, τις κάρτες, τους λογαριασμούς, το νοίκι, τις δόσεις του ψυγείου, τα υδραυλικά που χαλάσανε, την εφορία… Εγώ την πληρώνω την εφορία, είμαι φιλότιμη η πουτάνα. Αλλά και να μην ήμουν, εμένα θα με βρίσκανε και θα μου παίρνανε το σκύλο. Δεν έχω και τίποτα άλλο στ’όνομά μου. Έχω και κάτι παιδιά αλλά ποιος θα τα πάρει να τα ζήσει με το επίδομα που δίνουν; Ούτε για τα τσιγάρα τους-χμ.. συγγνώμη, τις τσίχλες τους- δεν φτάνουν. Ποιόν να ψηφίσω λοιπόν; Και να την ψηφίσω την πινέζα, σιγά μη βγει. Δεν φτάνει που είναι κοντή, είναι και κακόγουστη. Και να σου πω και την αλήθεια μάτια μου, ώρες-ώρες, χριστό δεν καταλαβαίνω απ’αυτά που λέει. Όλο για κάτι προλεταριάτα μιλάει, όλο για κάτι μπουρζουαζίες, όλο για κάτι εργαζόμενους. Άγνωστες λέξεις για μένα. Μη με κοιτάς, κι ο εργαζόμενος άγνωστη λέξη κοντεύει να γίνει στο σπίτι μας. Μετά τί; Το ΛΑΟΣ; Δεν μπορώ, πολύ φωνάζει ο τζουτζούκος-μπουμπουκος-μπαμπούκος-κλάιν. Άνθρωπο που φωνάζει, εγώ να τον ακούω κάθε μέρα στο τηλεκουτί δεν το μπορώ. Θα μου ξυπνήσει και το μωρό. Ένα από τα 4 σίγουρα. Άσε το άλλο. Και που φωνάζει τι λέει? Κάτι για Έλλην ακούω, κάτι για βιβλία και για Ακρόπολη. Μπα, καλύτερος ο Λιακόπουλος, πιο πειστικός. Άσε που φωνάζει και στον αδερφό του. Τέτοια παραδείγματα εγώ για τα παιδιά μου δεν θέλω. Καλύτερα το χοντρό, τότε τουλάχιστον τους έλεγα «Να, άμα φας όλο σου το φαί, θα γίνεις πρωθυπουργός.» Τον άλλονε τον εξυπνάκια που αλλάζει πουκάμισα, δεν τον εθέλω. Όι, όι σου λέω, δεν τον εθέλω. Να πάει να τα βρεί με τον άλλον με τα μούσια που το χουνε κάνει κωλοχανείο το πάρτι τους. Αν δεν βγάζουν άκρη μεταξύ τους εμένανε τη δόλια περιμένουν να τους σώσω; Ας βρούνε κανα κοριτσάκι που θα τον εμπερδέψει με το Ρουβά, να τον ψηφίσει.
Θυμάμαι τότε που γινότανε ο πανικός με τους αγρότες, τότε ντε, που σκάγανε τα λάστιχα, που κλείναμε τους δρόμους, που φωνάζαμε… Ά! Τι εποχές… Επί Πασοκ λέω, όχι για τα τελευταία. Τότε που θέλαμε να τους ρίξουμε την κυβέρνηση, τότε που δεν μας άκουγαν. Θυμάσαι; Κι εγώ θυμάμαι. Τι αγώνες, τι φωνές, τι πανικός! Ε, ντάξει μωρέ, μετά τους ξαναψήφισα. Και τι να ‘κανα;
Και τώρα έχουμε κι αυτούς του ξένους ,που ‘ρθανε και κάνουνε σουλάτσα εδώ μέσα. Και να τους διώξουμε δεν μπορούμε. Και να τους πούμε όχι δεν μπορούμε. Και να θέλαμε, μπρατσαρά το Γιωργάκη δεν τον λες, κι ας ξημεροβραδιάζεται στους διαδρόμους. (δεν εννοώ της Βουλής, μη νομίζετε ότι λέω και μαλακίες) Ε, και τι να γίνει; Πάλι κάποιον απ’αυτούς θα ψηφίσω.
Είπαμε… μάνα, σπίτι, παιδιά, αδέρφια, έξοδα, άδεια κατσαρόλα, άδεια όνειρα, άδεια ελπίδα…
Υ.Γ. Εδώ δεν έχει υστερόγραφα.

Ενάντια στο πτυχίο μου. Βαράτε.

2010-07-20T15:54:00.001+03:00

'Εχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με το θέμα της παιδείας, αλλά φοιτητές είμαστε, λογικό να σκάει μύτη συχνά και να μας βαράει κουδουνάκια.
Και ναι, για άλλη μια φορά, άνοιξε σε παρέα η ίδια συζήτηση. Παιδεία, δημόσια-ιδιωτική, αναγνώριση κτλ. Έχω κουραστεί τόσο με το θέμα που απλά θα γράψω τη γνώμη μου, μια και καλή να ξεμπερδεύουμε. Είμαι ενάντια στην ιδιωτική παιδεία. Είμαι ενάντια στην αναγνώριση των ιδιωτικών. Φωνάξτε όσο θέλετε και στήστε με στον τοίχο. Jaman fou. Θυμάμαι ένα πανό που είχα δει κάποια στιγμή πριν από καιρό, μπορεί και χρόνια, κρεμασμένο έξω από το Αριστοτέλειο.
"ΠΩΛΕΙΤΑΙ"
Θα έγραφα μα το Θεό αλλά δεν θα πιστεύατε τη συνέχεια, οπότε, στο τσιγάρο που κρατώ, είναι κατ εμέ το πιο πετυχημένο που έχω δει. Και εξηγούμαι. Στο κομμάτι που αφορά την αναγνώριση, ας αφήσουμε τα ιδιωτικά στη μοίρα τους και τα δημόσια όπως έχουν, ή ας μην έχουμε καθόλου δωρεάν-δημόσια παιδεία κι ας αναγνωρίσουμε τα ιδιωτικά πλήρως. Οι πιθανότητες να μπορέσουν να συνυπάρξουν και τα 2 χωρίς να καταποντιστούν ολοσχερώς τα δημόσια, μου φαίνονται πιο χλωμές κι από την πούδρα που χρησιμοποιώ. (το χειμώνα)
Πιστεύω ότι λίγο πολύ μια βόλτα στα δημόσια όλοι έχουμε κάνει. Σοβάδες να μας φλερτάρουν, καθίσματα να πηγαινοέρχονται, τραπεζάκια να εκσφενδονίζονται, καθηγητές να λείπουν, μαθήματα να μη γίνονται, μπλε-πράσινα –κόκκινα ανθρωπάκια να πηγαινοέρχονται, Μύκονος και Σαντορίνη- κρουαζιέρα θα σε πάω γιατί την ψήφο σου νοιάζομαι και αγαπάω, τριαλαρί-τριαλαρό… Από την άλλη, έχοντας ξοδέψει ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ζωής μου σε ιδιωτικό, (είπαμε, τι φέρνει μια χελώνα από την Κίνα; -Τα πτυχία μας) έχω νιώσει τι θα πει οργάνωση. Όλα στην ώρα τους, 0 αλλαγές στο πρόγραμμα, οργανώσεις που δεν έχουν χρώματα, ασχολίες για τους φοιτητές που δεν περιλαμβάνουν κόμματα και ξεμαλλιάσματα κοκ. (καλά, αυτό για τα ξεμαλλιάσματα το παίρνω πίσω.) Αναγνωρίζοντας λοιπόν τα ιδιωτικά και δίνοντάς τους την αξία ενός ίσου πτυχίου με αυτό των δημοσίων αυτόματα δημιουργείται χάσμα. Αν έχω την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω τα δίδακτρα, γιατί στην ευχή να πάω στο δημόσιο; Γιατί να μην αναζητήσω καλύτερες εγκαταστάσεις και πιο άμεση εκπαίδευση;
Γιατί να χωρίσουμε τους φοιτητές σε έχοντες και μη τη στιγμή που θα έπρεπε απλά να μας ενδιαφέρει η ικανότητά τους; Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, εν καιρώ οικονομικής κρίσης, οποιοδήποτε έξοδο που θα μπορούσε να αποφύγει η κυβέρνηση, θα το αποφύγει. Με το να ανοίξουμε το δρόμο στην ιδιωτική παιδεία φεύγει ένα μεγάλο βάρος από το κράτος το οποίο έτσι κι αλλιώς δίνει ψίχουλα για αυτόν τον τομέα. Τι πιο απλό λοιπόν από το να μετατοπίσει το βάρος της ευθύνης αυτής στις πλάτες οποιουδήποτε «μη κερδοσκοπικού» ιδρύματος και να αφήσει την δημόσια παιδεία να πιάσει τον πάτο τον απόπατο, το δεν πάει άλλη παρακμή σου λέω.
Όσο για τα φουκαριάρικα που ξεπατώνονται και ξημεροβραδιάζονται στα ιδιωτικά, ένα έχω να πω. Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Και τι εννοώ; Όταν μπήκαμε ξέραμε πως δεν αναγνωρίζονται τα πτυχία από το ελληνικό δημόσιο. Σωστά; Σωστά. Δεν μας κορόιδεψε κανείς, δεν άλλαξε τώρα ο νόμος. Άρα τώρα τι γκρινιάζεις; Αν έχει κάποιος το δικαίωμα να φωνάζει είναι οι φοιτητές του δημοσίου. Γιατί εσύ, κι εγώ, και μπορεί ο δίπλα, είχαμε όλες τις επιλογές μπροστά μας. Το αν δεν το χειριστήκαμε σωστά είναι δικό μας θέμα. Το ότι πρέπει όμως να υπάρχει δωρεάν δημόσια παιδεία και το ότι πρέπει να είναι αναυθαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη είναι διαφορετικό. Ας φτιάξουμε λοιπόν πρώτα τα δικά μας, τα ντόπια τα χάλια, ας μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα μέσα στα δημόσια πανεπιστήμια και μετά το ξανασυζητάμε.

Υ.Γ. Και κάπως έτσι σιγουρεύω και για φέτος το ότι δεν θα την πάρω την υποτροφία. Απλά επειδή βαριόμουν να περιμένω μέχρι τον Αύγουστο που βγαίνει η απόφαση κι επειδή αν είναι να πέσω προτιμώ να πέσω μόνη μου! Θα το κάνω με στυλ τουλάχιστον.

Καινούργιο όνομα!

2010-07-17T23:32:00.001+03:00

Μιας και το silly blonde δεν αντιπροσωπεύει πλέον την αλήθεια, είπα να πάρω τ'όνομα από το τωρινό μου χρώμα! redhead λοιπόν.

Ο ΦΠΑς ο ντεκαπαρισμένος

2010-07-13T21:14:00.002+03:00

Έχω πει πως θα σταματήσω ν’ασχολούμαι. Έχω πει πως δεν θα με νοιάζει.
Τούμπα μπορεί να έρθει όλος ο κόσμος; Καρφί δεν μου καίγεται.
Ε ναι ρε φίλε, στάκα μια όμως γιατί δε μιλάω- δε μιλάω, το βουλώνω, αλλά πόσο;
Θέλω κάποιος να μου εξηγήσει γιατί τα εισιτήρια θεάτρου έχουν 5, 5% Φ.Π.Α ενώ τα τρόφιμα 11%.- Δεν ξέρω καν αν είναι ακόμα 11, πιθανότατα μέχρι να τελειώσω αυτή τη σελίδα θα έχει πάει 15, και μετά 17, όπως ανεβαίνει το ταξίμετρο στο Βερολίνο. Πού δεν προλαβαίνεις να βγάλεις τα κέρματα, βγάζεις κατευθείαν το χαρτονόμισμα των 50.- Να τα’αφήσω τα τρόφιμα; Να πω δεν γαμιέται, φτιάχτη μόνος σου τη σάλτσα, μην την πάρεις την ετοιματζίδικη του μπάρμπα-Στάθη; (όχι? Μόνο φασολάκια βγάζει αυτός??)
Να το πω κι αυτό. Να το καταπιώ και το ποτήριον τούτο και να θεωρήσω πως το μέγα κράτος φροντίζει για τη σιλουέτα μας και την υγιεινή μας διατροφή. Τα φάρμακα; Τα φάρμακα γιατί να έχουν παραπάνω φπα από ένα θεατρικό εισιτήριο; Αν δεν δω τη Ντενίση δηλαδή να παίζει ή έστω φίλε, αν δεν πάω στην Επίδαυρο, δεν θα τη βγάλω τη χρονιά; Να ξέρω να κάνω τα κουμάντα μου, για αυτό ρωτάω, μη φανταστείς. Αυτό ήτανε λοιπόν, όταν ξαναπάω να επισκεφτώ την εκατοντάχρονη προγιαγιά (που ελπίζω να μην έχει facebook και δει το 100χρονη-θα μείνει) θα της πάω ένα εισιτήριο για το Πιστολάκι-ξεμαλλιάστρα για δολοφόνους. Να νιώσει λίγο η κατάκοιτη, να πάρει τα πάνω της που έχει μιζεριάσει. Κλείστε τα τα φαρμακεία, τη βρήκαμε τη λύση.
Και για να περάσω τώρα και στον αθλητισμό ο οποίος σε σύγκριση με τις τέχνες (μα ποια είμαι που τολμάω και αγγίζω αυτή τη λέξη) είναι και πάλι σε δεύτερη μοίρα. Κι εδώ παραπάνω φπα για αθλητικές εγκαταστάσεις, τις οποίες θες να χρησιμοποιήσεις, όχι να χτίσεις-μην παρεξηγηθώ. Και λες, ντάξει, το προσπερνάω γιατί είμαι μεγαλόψυχος/η και αποφασίζω να μείνω με τα περιττά μου κιλά λίγο ακόμα. Θεωρίες για καμπύλες, πιασιματάκια και όλα τα υπόλοιπα που εμείς οι κοινοί θνητοί με τις ατέλειες έχουμε προωθήσει. Δεν μετράει η εμφάνιση, μετράει το μυαλό, κοιτάμε την ποιότητα και όχι την ποσότητα και τέλος πάντων, έτσι μας αρέσει να είμαστε ρε αδερφέ. Κι αφού σκοτώνεις την ιδέα του γυμναστηρίου, θες ένα τσιγάρο βαρύ κι ασήκωτο, έτσι να το εισπνεύσεις να γουστάρεις. Να πιεις κι ένα ποτό να πάνε κάτω τα φαρμάκια και να υψώνεις το ποτήρι σου στην υγειά όλων των ανώνυμων κι επώνυμων αλκοολικών, καπνιστών, μη-τουμπανιασμένων ανθρώπων. Τι να την κάνουμε τη μόστρα, τι να τους κάνουμε τους κοιλιακούς φέτες και το μπράτσο διαμέτρου 80εκ. Ναι; Χάρηκες; Πάρ’το 23% στο κεφάλι και ξανασκέψου το τώρα.
Και για να καταλήξω κάπου, (αν και πολύ αμφιβάλλω) θα παραθέσω τον παραλογισμό που σουλατσάρει στο κεφάλι μου. Αφού το κράτος-ΔΝΤ-ΕΕ-ΗΠΑ- Τα πρωτόκολλα της Σιών-Κόκκινη Αρκούδα και τα ρέστα, σε στέλνουν να δεις Ντενίση με έκπτωση, γιατί δεν σκέφτονται ότι μετά ο Αλεξάντερ Γκόρντον είναι μια φυσική συνέπεια;

Υ.Γ.1 Πάω να πάρω καμιά κόκκινη βαφή για το κεφάλι μου γιατί προς το παρόν το μαλλί μου θυμίζει την πτώση του Κομμουνισμού στη Ρωσία. Τί ΦΠΑ έχει???

Υ.Γ.2 Μου τη δίνουν και τα υστερόγραφα και οι παρενθέσεις.

Και τώρα το ξαναβουλώνω.

Εμμονές

2010-07-10T20:40:00.001+03:00

Σ’αρέσει να είσαι όλη μέρα μ’ένα τσιγάρο στο χέρι.
Από τον πρώτο πρωινό καφέ μέχρι το τελευταίο ποτό, την τελευταία κουβέντα πριν την καληνύχτα.
Να περπατάς καπνίζοντας, να ξενυχτάς με παρέα. Σε σπίτια και σε στέκια αγκαλιά με φίλους. Καινούργιους και παλιούς. Σιχαίνεσαι τα κλαμπ και το στριμωξίδι.
. Μπορεί να πιείς 8 καφέδες τη μια μέρα και 10 χυμούς.
Δυό μπουκάλια gin την επόμενη. Μπορεί να μεθύσεις στο 15ο, μπορεί να σε χτυπήσει το 3ο. Ε, και τι έγινε;
Σ’αρέσει να παίρνεις πρωτοβουλίες, αντιδράς στη στιγμή. Δεν το μετανιώνεις. Απεχθάνεσαι το να μετανιώνεις. Έχεις νεύρα. Πολλά. Τις πιο πολλές φορές τα δείχνεις. Τις άλλες απλά δεν κρύβονται.
Δεν περνάς κάτω από ταμπέλες. Με τις σκάλες δεν έχεις πρόβλημα. Αδιάφορες οι σκάλες. Όταν παίρνεις ταξί κάθεσαι πάντα μπροστά. Είτε για να καπνίσεις, είτε για να μιλήσεις, ή απλά επειδή δεν μπορείς τα πίσω καθίσματα.
Παραδέξου το. Ποτέ δεν τα μπορούσες. Θες να βλέπεις, να παρατηρείς.
Υποσυνείδητα κατάλοιπα...
Παίζεις. Σ’αρέσει να παίζεις. Μα πιο πολύ να σε παίζουν. Ιδανικός άντρας; Αυτός που θα καταφέρει να παίξει με το μυαλό σου. Να ιντριγκάρει το μυαλό σου. Το σώμα εύκολα μπορούν να στο καλά, όποιος και να ναι, απ’όπου και να ναι. Να κρέμεσαι από τα χείλη του, να αδημονείς, να μαθαίνεις. Να σε κάνει να γελάς. Να γελάς αληθινά.
Σιχαίνεσαι του άντρες-φέτες. Μην κρυφογελάς εσύ μάτια μου.
Τι να σου κάνουν; Το πολύ -πολύ να σε κάνουν σβούρες. Το πολύ -πολύ να ζαλιστείς.
Δεν θες να σου γράφουν ποιήματα, θες να σου γράφουν δοκίμια. Δεν θες να σου φέρνουν λουλούδια, θες να σου φέρνουν τα υλικά από το super market για να μαγειρέψεις. Ε, ναι, σε μερικά είσαι ανατολίτισσα, τι να κάνουμε τώρα;
Θες να βρεις τον άντρα που θα σε πείσει να φας ψάρια. Που θα σε κάνει να φας ψάρια.
Τον άντρα που θα σε πείσει να σου ανάψει το τσιγάρο. Που εσύ θα αφήσεις να σου ανάψει το τσιγάρο.
Θες να βρεις τον άντρα που δεν θα σε κάνει να μη νοιάζεσαι για το αν περπατάς από αριστερά, απλά γιατί θα σου αρκεί που περπατάς μαζί του.
Κι αν τον βρεις πουθενά, αν βρεις ότι κρύβεται κάπου δε θες να παίζει με κανόνες, δεν θες να ακολουθεί την πεπατημένη, είτε το λένε κανόνα των 3 φορών, είτε 3 ημερών, 3 ποτών κοκ. Πάντα σιχαινόμουνα τα νούμερα και τους αριθμούς. Πάντα μπέρδευα και ανακάτευα τα πρόσωπα όταν έγραφα. Πάντα χάζευα τις βιτρίνα. Τη μία βιτρίνα.
Καμία εξαίρεση.

Χρώματα στο προσκήνιο

2010-06-16T17:15:00.001+03:00

Έλα τώρα που δεν ξέρεις. Έλα που δεν κατάλαβες…
Παιδάκι να ‘σουνα πεντάχρονο θα το χες πιάσει μάτια μου.
Πάλι απ’ την αρχή τα κίτρινα. Κίτρινα και τώρα δεν συμμαζεύονται.
Βγήκανε ξανά σουλάτσα και δεν μαντρώνονται εύκολα. Μουδιάσανε τάχα μου τόσο καιρό.
Λες και δεν κόβαν βόλτες κατά καιρούς, λες κι είχανε κρυφτεί.
Κρύβεται μάτια μου το κίτρινο; Εκεί και κυνηγάει. Εκεί και στοιχειώνει.
Δίπλα περιμένει το πρώτο σου ολίσθημα.
Το πρώτο πισωγύρισμα, την πρώτη ελεύθερη γουλιά.
Ελεύθερη όμως. Ελεύθερη και υποβοηθούμενη, να μην ξεχνιόμαστε.
Χλαπαταγή ολάκερη το κίτρινο. Και τώρα τσιμουδιά.
Γιατί μετά την ανακατωσούρα, η σιωπή είναι απαραίτητο επακόλουθο.
Έτσι για να μην έρθει η εξιλέωση ούτε τώρα. Για να κρατήσουμε τα ήθη και τα έθιμα, να συνεχίσουμε την παράδοση την τραγελαφική.
Λες και δεν είχαμε αρκετές σκοτούρες στο κεφάλι μας, λες και δεν είχαμε αρκετά να θυμόμαστε.
Θαρρείς πως ξεθωριάζουνε τα χρώματα μονάχα τους στο χρόνο;
Αν είναι ασφαλισμένα τίποτα δεν παθαίνουν μάτια μου.
Χαλάλι στη φροντίδα, χαλάλι στις κρυψώνες.
Χρώματα λοιπόν στο προσκήνιο, χρώματα απ' το παρασκήνιο...

5 χρόνια πριν φύγει.

2010-06-14T16:21:00.001+03:00

Αποζητάς στιγμές ευτυχίας, χαράς, αγάπης. Απλώνεις τα χέρια σου, σε διώχνουν. Παρακαλάς, ικετεύεις, τίποτα.
Απελπισμένος δέχεσαι τη μόνη σωτηρία, ηρωίνη.
Λέξη που στην αρχή σε τρομάζει, σου δημιουργεί αποστροφή, αλλά μετά σου δείχνει κάτι που ζητούσες χρόνια τώρα απ’τους ανθρώπους.
Όλοι σε έδιωξαν, σου έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα και εσύ απελπισμένος δέχεσαι ως σανίδα σωτηρίας την καταστροφή σου.
Προτίμησες λίγες στιγμές ευτυχίας και μετά το θάνατο.
Μετά απ’όλα αυτά ήρθε η στιγμή να εμφανιστείς στο προσκηνιο.
Εσύ που σκεπάζεις με το μαύρο πέπλο σου τα μάτια του δυστυχισμένου παιδιού ενώ οι τελευταίες του λέξεις είναι « Με καταστρέψατε. Σας ευχαριστώ» Και τώρα πια είναι δικός σου. Σου ανήκει.
Κι εσύ που θα μείνεις πίσω, εσύ που ελπίζω να μην με ακολουθήσεις, κι αν θελήσεις να τραγουδήσεις, κι αν πάρεις τις φωνές των πουλιών δεν θα μπορέσεις. Οι καρδιές γεμάτες θλίψη από το θάνατο της μεγάλης αδερφής. Κι αν θελήσεις να φωνάξεις πως είναι άδικος ο κατατρεγμός δεν θα μπορέσεις. Μόνοι μας στο δρόμο που μπήκαμε προχωρήσαμε.
Περίμενε όμως, να λιγοστέψει η θλίψη, να ξυπνήσει η νύχτα, να φύγει η μπόρα.
Κι ύστερα, αν δεν φυσήξει άνεμος αισιοδοξίας γύρεψε το πιο κοντινό απάνεμο λιμάνι.
Πάντα θα με βρίσκεις, πάντα θα σ’ακούω. Φύγε όσο προλαβαίνεις.
Για μένα είναι ήδη αργά.

1983

2010-06-14T15:49:00.003+03:00

Μας ξέχασε ο κόσμος. Γιατί;
Δημοκρατία λέγεται η αναισθησία.
Γιατί; Ποιος ξέρει;
Υπήρχε αγάπη και χάθηκε, ξεχάσανε τι θα πει άνθρωπος.
Κι αν δεν ξεχάσανε, ξεχάσαμε να τον θυμηθούμε. Περνάμε όλοι με ένα γειά.
Γειά ο ένας, γειά ο άλλος, γειά κι εγώ. Πόσο εύκολα γελάνε; Πόσο εύκολα γελάμε;
Ένας μόνος ολομόναχος στο παγερό αγέρι. Το ένα πόδι κουτσαίνει.
Το ένα χέρι κομμένο από κάποια μηχανή σε κάποιο εργοστάσιο δίνει μια κάποια γελοία εντύπωση στο κινούμενο μανίκι. Ένας κάποιος άνθρωπος.
Γελάει, τι παράξενο.
Τα σάπια δόντια αραιά, τι παράξενο.
Η ελπίδα ξεχειλίζει από την ασχήμια κι αυτός γελάει. Τι παράξενο.
Κρατάει στο χέρι του, σε κείνο το γερό τον κόσμο ολάκερο.
Μια χούφτα είναι ο κόσμος, μια χούφτα δύναμη που θ’αλλάξει.
Θα τον ισιώσει τον δρόμο μας για να πηγαινοέρχονται όλοι οι άνθρωποι ελεύθεροι.

Χειρόγραφα μιας ψυχής. Χειρόγραφα μιας άλλης εποχής.

2010-06-14T15:31:00.001+03:00

Η εικόνα αλλάζει. Το τοπίο γίνεται πιο αυστηρό και σοβαρότερο.
Μνημεία κατοικίας ενός άλλου κόσμου, μιας άλλης γενιάς.
Πέτρινα χαλάσματα εγκαταλελειμμένα από το χρόνο, γκρεμισμένα απ’τα όνειρα.
Προκαλούν μυστήριο που φαντάζει σαν ένα ασπρόμαυρο δώρο ανάμεσα σε μια πολύχρωμη ατμόσφαιρα από ένα κουτί. Θες να το δεις από κοντά χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις, μα κάποια αίσθηση της ψυχής σου αντιστέκεται.

Δεν θέλω τίποτα από σένα. Από μένα ίσως.
Θα πάω στο καλό. Πρέπει να απαιτώ πιο πολλά.

Τα πέταλα φτερούγισαν σε κάποιον άλλο.

(Ετών 17.
Μετά την πήρε ο ύπνος.)

Ποιός είσαι;

2010-03-30T02:01:00.002+03:00

Προχωράς με το κεφάλι ψηλά. Χαιρετάς τον κόσμο και συνεχίζεις.
Μιλας ώρες μαζί της σαν να μην υπάρχει αύριο.
Κι όταν είναι η ώρα απλά προσπερνάς.
Αν μόνο είχες έναν καθρέφτη εκέινη τη στιγμή...
Για να κοιτάξεις πρώτα την έκφρασή σου, να δεις τα μάτια σου που τρέχουν πάνω της κι ύστερα, όπως γυρνάς την πλάτη να ρίξεις μια κλεφτή ματιά.
Και μετά συνέχισε το δρόμο σου.
Πόσος φόβος σε διακατέχει;
Ή μήπως είναι ντροπή;
Ή απλά αυτός είσαι;
Όταν έχεις την απάντηση, χτύπα της την πόρτα.

Κάποιος, κάπου, κάποτε

2008-02-26T13:08:00.003+02:00

Τελικά τα blogs, είναι από τα ελάχιστα πράγματα στη ζωη που για όσο καιρό και να τα έχεις παρατήσει αυτά θα είναι εκεί και θα σε περιμένουν.
Ίδια και απαράλλαχτα με την τελευταία φορά που τα επισκέφτηκες.
Δε σου κρατάνε κακία, δε σου θυμώνουν.
Απλά σε περιμένουν
Και μετά από τόσο καιρό, τόσα συμβάντα, χαμμένη, να μην ξέρω από που να ξεκινήσω.Να σκέφτομαι αν έχει νόημα να ξεκινήσω από κάπου ή απλά ότι έκανα πάντα...
Σκόρπια, κι όπως έρθουν.
Κάποιος μου αφήνει το χέρι, δεν με κρατάει πια σφιχτά, μ'αφήνει να πέσω.
Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον.Μάλλον είχα πέσει απο πολύ πιο πριν. Αλλά όσο πέφτεις δεν το νιώθεις.Νιώθεις απλά ελεύθερος, ήρεμος, χαλαρός.Όταν φτάσεις κάτω νιώθεις τον πόνο, καταλαβαίνεις ότι έπεσες...
Κάποιος μου τράβηξε μετά το χέρι αλλά με δύναμη.Άτσαλα.Πόνεσα.Έφυγα.
Γύρισα.Έμεινα.Και τώρα ψάχνω πάλι τρόπο να φύγω γιατί δεν έμαθε ακόμα πώς να με κρατάει.
Κάποιος άλλος με τρόμαξε, με έκανε να γελάσω, μ'έκανε να πιώ, μ'έκανε να κλείνω τα μάτια κάθε φορά που τον βλέπω.Ο πιό ειλικρινής.Ο πιό σωστός, ο πιό ξεκάθαρος.Κι όπως πάντα, εγώ και οι επιλογές μου.Εγώ κι ο χαρακτήρας μου.Εγώ και το πείσμα μου.
Νέο χόμπι, λίγο οδυνηρό, αφήνει και σημάδια.Πάμε πίσω λοιπόν,στην ηλικία που τα δικαιολογόυσε.Κι όποιος με ρωτάει απο δω και μπρος, μόλις έκλεισα τα 13...

Γιορτές

2007-12-22T16:38:00.000+02:00

Στο πάτωμα μάτια μου και να γελάω.
Να γελάω ασταμάτητα και νευρικά.
Με σένα, με μένα, με τα χάλια μας.
Καλά κάνεις, καλά περνάς.
Και εγώ ό,τι έκανα πάντα.
Το θύμα.Σε σένα, στον προηγούμενο, στον επόμενο.
Μαθημένη μάτια μου, εκπαιδευμένη...
Λόγια στο τηλέφωνο και το χέρι στα μάτια να κρύβει τα δάκρυα.
Μικρό μέρος, πολλοί γνωστοί, να μη φανεί.
Ταξιδεύουν όμως τα νεα σαν τον άνεμο και για άλλη μια φορά να με κοιτούν.
Να ξέρουν από πριν, να μη μιλάει όμως κανείς.
Και μετά τα χάπια, και μετά το ποτό, και μετά καποια που γράφει για μένα...
2μέρες φίλες, 2 μέρες η ζωή μας...

Πρωτοβρόχια...

2007-10-30T14:41:00.000+02:00

Πάντα έλεγα πως σ'ένα ταξίδι αυτό που με μαγεύει είναι η διαδρομή.
Και κυριολεκτώ.
Είτε είναι με τρένο, είτε με λεωφoρείο, όπως και να χει,
αυτό που θέλω είναι να κοιτώ απ΄το παράθυρο.
Έτσι και τώρα.
Μόνο που βρέχει.Μικρές σταγόνες στο τζάμι, λίγο θολό, κι ο ήχος...
Να χτυπούν οι σταγόνες στα τζάμια, στην οροφή, στο δρόμο.
Η βροχή ένα ταξίδι από μόνη της, κι η κάθε σταγόνα μια στάση.
-Πού ταξιδεύεις;Είσαι εδώ;
-Όχι... Τώρα είμαι Λονδίνο.
Στη διαδρομή με το τρένο απο Μάντσεστερ και συνεχίζω.
Ναι, εκεί είμαι τελικά.Λονδίνο.
Επόμενη στάση;;
Έφυγα από ένα μέρος με γνωστούς για να βρω κολλητούς.
Και τώρα φεύγω κι απο αυτού για να πάω να συναντήσω τους εχθρούς μου.
Μαζεμένους.Όλοι εκεί.
Τα αντίθετα.Τα ανάποδα.
Σταγόνα και στάση, σταγόνα και ανάμνηση.
Θα ξαναγυρίσω στο Λονδίνο.Θα μείνω εκεί μέχρι να σταματήσει η βροχή.
Θα με φροντίσει ο κολλητός μου.Θα μου φέρει ζεστά ρούχα, καυτή σοκολάτα,
θα μου ανάψει το τζάκι και θα μου φέρει πρωινό στο κρεβάτι.
Ο μόνος άντρας που μου έφτιαξε καφέ, ο μόνος που μου έφερε πρωινό.
Κάνε μια ευχή να βρέχει για πολύ.
Κάνε μια ευχή να μη σταματήσει...

Χαμόγελο με δάκρυ

2007-08-08T20:20:00.001+03:00

Πέρασαν οι μέρες τόσο περίεργα...
Κάποιες βασανιστικά αργά, κάποιες ενοχλητικά γρήγορα.
Και τώρα; Σηκώνεσαι και μαζεύεις τα κομμάτια σου.
Όσα έχουν απομείνει να θυμάσαι, διώχνεις τα πιό άσχημα και προχωράς.
Αυτό να κάνεις, μ'ακούς;
Αντί να κοιτάς εσύ καθώς ξεμακραίνει, άσε άλλους πίσω σου να κοιτούν εσένα.

Ένα πλάκωμα, μια αγκαλιά, το τελευταίο χάδι...
Γυρνάς το κεφάλι σου κι απομακρύνεσαι.
Φεύγεις χαμογελώντας, αποχαιρετάς γλυκά, καληνυχτίζεις και κοντοστέκεσαι...
Κοιτάζεστε για λίγο, ένα τελευταίο φιλί και μέχρι εκεί.
Δεν υπάρχει τελευταία κουβέντα.Δε σου βγαίνει... Όσο κι αν θες να πεις κάτι δεν μπορείς.
Δεν το δείχνεις όμως. Αξιοπρέπεια, υπερηφάνια, άνεση...
Αυτή την άνεση που χρόνια ποσπαθείς να δείχνεις.
Τί σου τα λέω μάτια μου; Τα ξέρεις... Τον ξέρεις τον εαυτό σου.
Και πάλι το μετά... Όσο ήταν εκεί είχες το κεφάλι ψηλά.
Και μόλις έφυγε δεν ήξερες που να κρυφτείς.
Να μη σε δουν να κλαις.Να μη σε δουν να βουρκώνεις, να μη σε δει κανείς να λιώνεις.
Κομμάτια για άλλη μια φορά στη ζωή σου.Συντρίμμια μωρό μου.Κι είμαι μακρια να σ'αγκαλιάσω, κι είμαι μακριά να σε παρηγορήσω.
Κι είχε ξεκινήσει τόσο απλά, τόσο αθώα, τόσο ύπουλα.Για ένα πείσμα. Από ένα πείσμα.
Ή έτσι έλεγες; Μήπως δεν ήταν πείσμα; Μήπως είναι από αυτά που δε μοιράζεσαι; Από αυτά που φοβάσαι;
Εγώ θα την πω τη λέξη και μη με βρίσεις...
Έρωτας μωρό μου...
Έρωτας μάτια μου και τρέχα όσο θες...

Κι ο κύκλος ξαναρχίζει...

2007-08-02T16:32:00.000+03:00

Κι έτσι για άλλη μια φορά, χωρίς να το πολυκαταλάβω, χωρίς να το πολυσκεφτώ.
Ποτε δεν χρειάζονται σκέψη αυτά, ποτέ δεν χρειάζονται και πίεση.
Ξέρεις, ξέρω, και τα λοιπά...
Κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται από το τηλέφωνο , κάποια από κοντά.
Κάποια από την αρχή κάποια μετά.
Κάθε πράμα στον καιρό του που λέει κι ο λαός.
Κι απο κει που ήσουν αλλιώς, που σε ήξερα αλλιώς, που γίναμε μαζί αλλιώς...
Μέσα απο τα χρόνια, μέσα απο τις εμπειρίες, τις κουβέντες και τις συζητήσεις.
Με καφέ, τσιγάρα, ποτά, κρασάκι στη θάλασσα, στο σπίτι σου, στο σπίτι μου...
Σε μπαράκια στην Αθήνα, σε μπαράκια σ'άλλα μέρη.Εντός συνόρων , εκτός συνόρων.
Έλεγες πως με ξέρεις όσο ξέρεις και τον εαυτό σου. Έλεγες πως ξέρεις αυτά που σκέφτομαι γιατί σκέφτεσαι τα ίδια.
Κι έλεγα ακριβώς τα ίδια.Ίδια λόγια και οι δυό μας.
Κι όμως...
Άλλαξα και δεν το είδες, στο έλεγα και δεν με πίστευες.
Ξαναγύρισα.Κάπου στη μέση, κάπου λίγο πιο μετά.
Επέστρεψα ίδια κι απαράλλαχτη.Σ'αυτό που ήξερες, σ'αυτό που γνώριζες.
Στο είπα, το κατάλαβες.
Τώρα αλλάζεις εσύ.
Πάλι στο λέω και πάλι δεν με πιστεύεις.
Μάτια μου έτσι είναι αυτά... Δεν είναι κακό.
Ίσως λίγο τρομαχτικό.
Λίγο τρομαχτικό που σ'άφησα, λίγο τρομαχτικό που σε έπιασε άλλος.
Και τώρα; Τώρα τι κάνουμε μάτια μου;
Ό,τι κάναμε πάντα...
Τις βαλίτσες μας, τα μαντήλια μας και τις αέρινες φούστες μας.
Να φύγουμε πάλι με τον άνεμο.Αυτό τον άνεμο που μας φλερτάρει...
Που ανεμίζει τα μαλλιά μας και με θράσος μας σηκώνει τις φούστες.
Να μας δροσίζει στα ακρογιάλια με τη γνωστή μας συντροφιά...
Τη θάλασσα, ένα ποτό, πολλά τσιγάρα και τη γνώριμη ζεστασιά της αγκαλιάς σου.
Ιστορίες κι αναμνήσεις με θέα τα αστέρια.
Ξαπλωμένες ανάσκελα, να καταριόμαστε τα κουνούπια κι όποιον μας έχει πειράξει.
Με μια τράπουλα για διάλειμμα, με βλέμματα και γέλια που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε...
Ξέρεις που θέλω να με πας;
Σε εκείνο το ράτζο, εκεί που ξαπλώναμε μετά τα ξενύχτια, μετά τα μεθύσια.
Εκεί που έτοιμες για ύπνο, κομμάτια, ζαλισμένες, πιάναμε την κουβέντα μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.
Κι έβγαινε ο ήλιος, σηκωνόμουν να κλείσω τα παντζούρια και συνεχίζαμε.
Μας χτύπαγαν την πόρτα για πρωινό, σηκωνόμασταν, γυρνάγαμε και συνεχίζαμε την κουβέντα.Ξανάνοιγα τα παντζούρια το σούρωπο και τότε μας έπαιρνε ο ύπνος.
Κι ό,τι κι αν κάναμε όλη τη μέρα, όπου κι αν πηγαίναμε, όση φασαρία κι αν κάναμε, αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή.
Η ώρα της ανάλυσης, η ώρα της απολογίας, η ώρα του απολογισμού...
Τη βαλίτσα σου λοιπόν, και μην ξεχάσεις τις φούστες! Να μας ερωτευτεί ξανά ο άνεμος, να τον κοιτάμε και να του χαμογελάμε.Όπως πάντα.Ειρωνικά...

δεν ήρθα

2007-07-23T16:52:00.001+03:00

Χρόνια πολλά κοπέλα μου...
Θα έκλεινες τα 21 σήμερα.
Να σαι καλά εκεί που είσαι αγγελέ μου...
Συγγνώμη που δεν ήρθα για τα γενεθλιά σου.
'Οπως έκανες πάντα εσύ.
Να προσέχεις εκεί ψηλά...

Με την πλάτη στον τοίχο

2007-07-20T13:51:00.000+03:00

Στο ίδιο μέρος με την ίδια συντροφιά.
Όπως συμβαίνει άλλωστε τα τελευταία καλοκαίρια.
Ένας υπολογιστής κι ένα πακέτο τσιγάρα.
Στάχτη κι αναπολώ, σελίδα και θυμάμαι, ήχος και τρομάζω...
Θυμάμαι κουβέντες, συζητήσεις. Τις στιγμές που αποφασίζεις να μιλήσεις σοβαρά,
τις ώρες που θες να έχεις κάποιον δίπλα σου.
Κι αρχίζεις, και δε σταματάς, χωρίς φρένα, συνεχίζεις.
Άλλωστε όλοι σου οι φίλοι είναι τώρα μακριά.Κι όσο κι αν κάποιες φορές ευγνωμονείς το τηλέφωνο κάποιες άλλες είναι παντελώς άχρηστο.
Να σε τρώει η ίδια απορία;.
Γιατί πάντα μόνη μου.Γιατί πάντα να σπάω το κεφάλι μου μόνη μου.
Δίχως ίχνος βοήθειας, δίχως ίχνος σπρωξίματος.
Κι αυτή φίλε είναι η κατάρα μου.Εσύ μάτια μου το ξέρεις, πάντα το ήξερες, πάντα με ήξερες.
Το μέτά δεν έμαθε κανείς μας.
Όλα τα υπόλοιπα ξέραμε να τα χειριζόμαστε, ξέραμε να τα κουμαντάραμε.
Ήταν πάντα απλό.Ήξερες τις λέξεις, ήξερες τις κινήσεις.Ήξερα τί κάνεις, ήξερες τί σκέφτομαι.
Δε μου πες όμως ποτέ τί θα σκερφτώ μετά και δεν έμαθα ποτέ τί θα κάνεις ύστερα.
Σαν να μου χαμογελάει ειρωνικά αυτό το μέρος, σαν να περιμένει να γυρίσω την πλάτη μου να αρχίσει να γελάει.
Κι είναι δυνατό το γέλιο του, δυνατό και τρομακτικό.
Κι ακόμα δεν έχω μάθει πώς σταματάει...

δυο μήνες μετά...

2007-03-19T17:36:00.000+02:00

Σ'ένα γραφείο 1 επί 1.
Χαμηλή μουσική, περίεργα βλέμματα.
Αδιάκριτα βλέμματα.
Μυστηριώδη.
Μετά από καιρό, μια ανάσα.
Ένα διάλειμμα, λίγα λεπτά.
Θα ξαναπεράσει καιρός, θα ξαναχαθώ.
Θα το ξαναβρώ.
Προς το παρόν όμως ησυχία.
Στοίβες από χαρτιά να με περικυκλώνουν, άνθρωποι με απορίες,
άνθρωποι με ερωτήσεις.
Σου λένε πως θέλουν να συζητήσετε.
Μην το ξαναπιστέψεις.
Να διασκεδάσουν θέλουν.
Να σε τρελάνουν για άλλη μια φορά.
Να σε κουράσουν ξανά, να σε εξαπατήσουν.
Και στο τέλος την ίδια φράση, την ίδια ατάκα.
" Δε βγάζουμε άκρη, άστο.Γειά. "
Για αυτό μείνε εδώ.Στην ασφάλεια των τοίχων.
Ας είναι άσχημοι, γκρι.Ας είναι μικρό και στενό το μέρος.
Ας είναι...
Θα δούμε...

Πολλά τα καλώδια....

2007-01-30T18:07:00.000+02:00

Ξανά.
Και ξανά.
Και ξανά.
Να περιμένω.
Αυτή τη φορά χαζεύοντας.
Σ'αυτό το μέρος στην αγίου Ιωάννου που κάνει την αναμονή μου λιγότερη βαρετή.
Αποφεύγω το κρύο τουλάχιστον.
Γράφω έστω δυο λέξεις.
Μπροστά μου κολλημένο με κεφαλαία γράμματα "ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΖΕΤΕ".
Βρίσκομαι ήδη στο έκτο τσιγάρο, τινάζω τη στάχτη και συνεχίζω.
Ξενυχτισμένη, με μαύρους κύκλους και καινούριες γνώσεις.
Μπιρίμπα μέχρι το ξημέρωμα...
Μετά επιστροφή στο σπίτι.
Μετά μια βαλίτσα.Δρόμος ξανά.
Και τώρα υπομονή.Αναμονή και βλέπουμε.
Συγκατοίκηση, καναπέδες, κρεβάτια κι ένας αποτυχημένος καφές.
Την επόμενη φορά θα τον φτιάξω εγώ!
Κι ακόμα δεν κατάφερα να κάνω τη DSL να δουλέψει.
Ηλίθια τεχνολογία...

Θέλω να δω σύννεφα

2007-01-22T17:13:00.000+02:00

Εκεί, να σιγοτραγουδάμε.
Αναμνήσεις, ονειροπόλοι, πάλι απ'την αρχή.
Η μικρή Χάιντη σε νέες περιπέτειες.
Ίσα που μπορώ να σ'ακουμπήσω, με το ζόρι μια λέξη.
Δεν απαντάς και συνεχίζω.
Να χαζεύω , να προσμένω.
Σου θυμίζει κάτι αυτό το σκηνικό μάτια μου;
Σε χάνω στο πλήθος, μπερδεύεσαι στους φίλους.
Φεύγεις κι έρχεσαι.
Και μετά ξανά σιωπή.
Τί πρέπει να κάνω, τι θέλεις να σου πω;
Κι αυτός αμέτοχος, σαν να μην το ξέρει.
Κι όμως του το πα, πάει καιρός.
Καρδιά γαρύφαλλο λένε.
Δεν ξέρω όμως για ποιόν.
Εκείνο το γέλιο έγινε χαμόγελο, κι ύστερα ένα μειδίαμα απλό.
Επόμενο ήταν, στη σειρά, ανέκφραστος κι αδιάφορος.
Μίλα μου όταν τελειώσει...
Τώρα άσε με έξω.
Στο μπαλκόνι να περιμένω τη βροχή για να χορέψω.
Όπως έκανα παιδί.
Με τα μάτια στραμμένα ψηλά, με τα χέρια ελεύθερα,
με μια ξέγνοιαστη καρδιά...

Κόκκινα μάγουλα...

2007-01-03T14:26:00.000+02:00

...κι ένα χαμόγελο αμηχανίας...
Γιορτές.
Ψευδαισθήσεις που κρατάνε όσο ένα όνειρο.
Καλό ή κακό.
Απλώς ένα όνειρο.
Τις τροφοδοτείς όσο θες, όσο αντέχεις, όσο νιώθεις.
Μέχρι να τελειώσει η ανάγκη σου,
μέχρει να βρεις άλλη διέξοδο.
Εκτός κι αν βρεις διέξοδο σ'αυτές.
Μέτρα μέρες για το τέλος σου...
Επίτηδες;Καταλάθως;
Κανείς δε σε ρωτάει, κανείς δεν ψάχνει.
Φτάνει που έγινε.
Συνηθισμένη.Και τώρα ξανά.Χειρότερα.
Κι εσύ τί κάνεις;Τίποτα.
Αφού κάθεσαι άπραγος λοιπόν,
μέτρα μου τις μέρες.

Ο καθένας κάτι γιορτάζει...

2006-12-30T16:52:00.000+02:00

Και περνάνε οι μέρες και περνάνε οι γιορτές.
Στέρεψα από προβληματισμούς, στέρεψα από κείμενα.
Για να γράψω πρέπει να κλαιω.
Πρέπει να φοβάμαι, πρέπει να αγωνιώ.
Τώρα τίποτα απ'αυτά.
Τότε γιατί γράφω;
Έχω ένα περίεργο συναίσθημα όταν περπατάω.
Παντού φωτάκια, παντού χρώματα.
Γέλια, φωνές, παιδιά να τρέχουν.
Και θα κρατήσει για άλλο λίγο.
5-6 μέρες ακόμα.
Μετά πάλι νέκρα.
Τα συνηθισμένα.
Μια μουντή πόλη που το μόνο που θα θυμίζει τις μέρες που πέρασαν,
τα σκουπίδια...
Ίσως για αυτό να γράφω...
Ίσως μου βγήκε η νοσταλγία πιό νωρίς.
Ίσως γιατί μόλις είδα την εκτέλεση.
Το τέλος ενός δικτάτορα όπως ήταν ο τίτλος.
Αυτές τις μέρες που τις λένε άγιες...
Έτσι στεγνά, μ'ένα σκοινί.
Και γύρω γύρω κάμερες , τραβήχτε μην το χάσετε...
(ουστ!)
Καλές γιορτές!

Σ'ένα ταξί...

2006-12-11T00:12:00.000+02:00

Κόλλησε το λεωφορείο και πήρα ταξί.Τίποτα το ιδιαίτερο , τίποτα το ξεχωριστό.
Έτσι νόμιζα...
-Τον ξέρεις τον Πίπη;Μα δεν ξέρεις τον Πίπη;
Τον βρήκε η Μαρία στα Γιάννενα, τον πήρε απο κει ,
τον έφερε στην Αθήνα και τώρα τον πήγε στην Κρήτη.
Και της λέω, πρόσεχε Μαρία μη χάσεις τον Πίπη και που θα βρούμε άλλο μαλάκα να τον σέρνεις απο τα αφτιά.
Εσύ σπουδάζεις;Τα περνάς τα μαθήματα;
Την ακούω που λες μια μέρα τη Μαρία να μιλάει στο τηλέφωνο
και χαχαχα και χουχουχου με μια φίλη της,
να της λέει άφησα δυο μαθήματα για το επόμενο εξάμηνο...
Τον Ευτύχη τον ξέρεις;Ούτε αυτόν;
Τέλος πάντων της λέω της Μαρίας, τον θυμάσαι τον Ευτύχη;
Ναι μου λέει.
Ξέρεις πόσα μαθήματα χρωστάει;
Εννιά μαθήματα εδώ και 35 χρόνια.
Αν συνεχίσεις έτσι τον περνάμε τον Ευτύχη.
Και στρώθηκε στο διάβασα.
Την τελείωσε τη φιλοσοφική αλλά εγώ το βλέπω...στο μπουζούκι θα κάνει καριέρα.
Ήδη παίζει σε μαγαζιά.2 της έχω πάρει.
Θα της πάρω κι ένα μπαγλαμαδάκι τώρα κι όλα όμορφα.
Γιατί ετσι είναι η ζωή.Πρέπει να έχεις εφόδια και να πατάς μόνος σου στα πόδια σου.
Εγώ στα 5 μου ξεκίνησα να πουλάω κουλούρια, στα 11 νοίκιασα μόνος ένα δωμάτιο και στα 13 μου ο πατέρας μου υπέγραψε την άδεια να πάω στα καράβια.
Άνοιξα μετά ένα μπιλιαρδάδικο φουλ στους φοιτητές, γνώρισα την Αμαλία, κάναμε την Μαρία και προσέλαβα τον Ευτύχη.
Τώρα έγινε προϊστάμενος σε ένα νεκροταφείο...
Α, κατεβαίνεις;
Λοιπόν, όταν αρραβωνιαστείς θα σου κάνω δώρο τις βέρες.Πάρε την κάρτα.
Είναι του ανηψιού μου.Γράψε πίσω:Δώρο οι βέρες και 30% έκπτωση στις αγορές.
Φέρε να το υπογράψω κι αν σου πει τίποτα πες του 40%.
Όσο συνεχίζει ανέβαινε.
Καλη σου νύχτα!!

Deja vu

2006-12-05T17:39:00.000+02:00

Να γελάς, να κλαις, να μη φοβάσαι...
Να μην γυρνάς στο παρελθόν όσο κι αν σε τραβάει.
Μην πέρνεις παράδειγμα από μένα μάτια μου.
Μην ακους αυτά που σου λέω για μένα.
Άκου μόνο τις συμβουλές που λέω για σένα.
Αυτές είναι ακίνδυνες, χωρίς παγίδες.
Κρυφακούω και σκέφτομαι όλα αυτά που διάβαζα,
που έβλεπα,σε παλιά βιβλία και ταινίες.
Τρόποι , μέσα και ευκαιρίες.
Κι ακούω, προσέχω, παρατηρώ.
Ξαναφεύγω και κλείνω τα μάτια.

Συνέχεια και ποτέ

2006-11-27T01:52:00.000+02:00

Καιρός για αλήθειες,
καιρός για παραμύθια.
Όμορφες πριγκίπισσες
ντυμένες με ροζ φορέματα και λουλούδια στα μαλλιά.
Και εγώ να είμαι δίπλα τους.
Τόσο διαφορετική, τόσο παράτερη.
Στα μαύρα όπως πάντα χωρίς εκείνο το χαμόγελο.
Έχει αλλάξει.
Δεν μου ταιριάζει πιά.
Στη μέση.
Να κοιτάω προς τα πίσω,
να με τραβάει το παρόν
και με κλεφτές ματιές να παρατηρώ το μέλλον.
Μέχρι που χάνομαι.
Μέχρι που γίνεται το τότε τώρα και το παρόν οδεύει για το μέλλον.
Κι ανάποδα.Και πάλι απ'την αρχή.
Σ'ένα κύκλο,σ'ένα χάος με ταχύτητα, ανάσες, απορίες, φοβίες, μετάνοιες.
Ποιός διεκδικεί και τί.
Στα έλεγα και τότε, στα λέω τώρα.θα στα λέω όσο μπορώ.
Γιατί μου λέτε να το ξανακάνω;
Μου λες να κάνω λάθη μα δε μ'αφήνεις.
Μου λες να προσέχω και με σπρώχνει σε γκρεμό.
Ηρεμώ και με ξαναβρίσκει.
Απειλιτικό και κοντοζυγώνει.
Κουράζομαι, λαχανιάζω θέλω μια στάση μα προχωράει.
Κλείστο εσύ, σφράγισέ το,
κλείδωσέ με μη με βρουν...

A.V και Μαλβίνα

2006-11-15T21:02:00.000+02:00

Στον πάνω όροφο μιας καφετέριας,
σ'ένα χώρο ασφυκτικό,
σ'ένα σκηνικό συνηθισμένο.
Λίγο κρασί με μια παρέα και πολλά τσιγάρα.
Κι ένα μήνυμα.
Απρόσμενο, ξαφνικό.
Αρχίζω να χαμογελάω.
Για το περιεχόμενο και για το μήνυμα.
'Ετρεξα και το βρήκα.
'Ενα άρθρο για Εκείνη, ένα άρθρο μετά από τόσα χρόνια.
Από το Χρονά για τη Μαλβίνα.
Εκεί που έιχε αρχίσει να ξεχνιέται,
που η τελευταία εικόνα για αυτήν
-εκτός από τη Σαββατογενημένη-
ήταν ο άνεμος κουβάρι.
Σκέτο κουβάρι.
Νοστάλγησα τα κείμενα και τη μορφή της.
Το ύφος της, το στυλ της.
Στο άρθρο έγραφε πώς έκανε πάντα ένα σφάλμα,
δεν πρόσεχε τι έλεγε,για ποιούς, στην εκπομπή της.
"Αυτοκτονούσε μπροστά μας και εμείς νομίζαμε πως μας διασκέδαζε."
Μια πρόταση που χαρακτήριζε τη Μαλβίνα.
Μια φράση που την αντιπροσώπευε.
Με λίγες λέξεις το προφίλ της...
Διάβαζα και θυμόμουν.
Διάβαζα και βούρκωνα.
Που ήμουν τότε μικρή.
Που δεν την έζησα όσο ζούσε.
Που όσο κι αν έψαχνα μετά δεν έβρισκα για αυτήν.
8 Ιουνίου.Το τελευταίο ισυσσύσσατε που είπε.
Το τελευταίο που της είπαν όσοι ήταν στο πλευρό της.
Το τελευταίο όμως κι αυτών που τη χτυπούσαν, που την πολεμούσαν.
Έτσι το είπαν το αντίο.
Για τα μάτια του κόσμου.
Για τις εντυπώσεις.
Ζιγκολό τους αποκαλεί το άρθρο
αυτούς που δεν άφησαν να αναπαυτεί ούτε στην τελευταία κατοικία της.
Αυτούς που και νεκρή την έτρεμαν.
Που θέλαν να τη θάψουν πιο πολύ.
Να την εξαφανίσουν.
Δε μου ταιριάζει όμως η λέξη.
Οι ζιγκολό κάποια στιγμή σταματάνε.
Κάποια στιγμή αφήνουν το θύμα τους ελεύθερο.
Κι όσο ζει απλώς του παίρνουνε λεφτά.
Όχι τη ζωή.

Ισυσσύσσατε λοιπόν φακάτη...

Στην πόλη των αγγέλων

2006-11-06T01:05:00.000+02:00

Περιμένω στο σταθμό των ΚΤΕΛ στις 6 το πρωί.
Έρχεται κάποιος να μου πουλήσει λαχεία.Κληρώνει αύριο λέει.
Για μένα κλήρωσε σήμερα.
Κλήρωσε κι έπαψα να πιστεύω στην καλή τύχη.
Έπαψα να πιστεύω στην ελπίδα.
Ντυμένη στα λευκά, γεμέτη λευκά λουλούδια.
Άσπρη κι η τελευταία κατοικία της.
Την είδα εκεί , με κλειστά τα μάτια, χλωμή, ανέκφραστη...
Η τελευταία φορά που την είδα.Η τελευταία φορά που την είχα δίπλα μου.
Τελευταίο άγγιγμα, τελευταία ματιά.
Κι όλο νόμιζα ότι θα ανοίξει τα μάτια της, ότι θα χαμογελάσει.
Πως θα μας πει ότι ήταν όλο ένα κακόγουστο αστείο.
Κι όμως...δεν το έκανε.
Μετά έλεγα πως δεν είναι αυτή.
Πως δεν είναι ο άγγελός μου.
Λάθος κάνατε.Γιατί με φωνάξατε στην κηδεία μιας ξένης;
Το αγγελούδι μου είναι σπίτι του.Διαβάζει.Έχει εξεταστική.
Για αυτό δεν είναι εδώ.
Ήταν εκεί.
Ήταν.Νύφη, κι όλος ο κόσμος γύρω της.
Την αγαπούσαν πολλοί.Δεν είχε κάνει κακό.
Γιατί την πήρες;Γιατί;
Γιατί αυτό το πλάσμα;
Είχε την πιο αθώα ψυχή, δε σου φτάνουν οι άγγελοι που έχεις;
Γιατί πήρες και τον δικό μας;;

Αντίο κοπέλα μου,
αντίο μάτια μου,
αντίο άγγελέ μου.
Καλό ταξίδι εκεί που πας...
Αντίο...
Δεν έχω λόγια, δεν έχω λέξεις.
Αν βλέπεις απο κει ψηλά θα καταλάβεις...
Πόσο θα μου λείψεις, πόσο σ'αγαπάω,
πόσο μεγάλο είναι το κενό...
Έχω τις φωτογραφίες σου μάτια μου, έχω πράγματά σου,
έχεις την καρδιά μου και τη σκέψη μου.Για πάντα.
Καλό ταξίδι.
Θα ξαναβρεθούμε ...
Αντίο...

Σ'άκουσα

2006-10-29T19:08:00.000+02:00

-Πότε θα αλλάξεις;
Πότε θα σοβαρευτείς;
Πότε θα μάθεις να συμορφώνεσαι;
Πότε θα αρχίσεις να κρύβεις αυτά που αισθάνεσαι;
Πότε θα σταματήσεις να πληγώνεσαι;
Να κλαις;
Να παίρνεις τηλέφωνα;
Να ζητάς παρηγοριά;

-Γιατί,σε κούρασα;
Δεν αντέχεις άλλο;
Εσύ δεν μου λεγες να είμαι αληθινή;
Να ζητάω αυτό που θέλω;Να μην κάνω πίσω;
Τώρα γιατί τα αλλάζεις;

-Γιατί σε βλέπω να υποφέρεις...
Πότε θα μάθεις;

-Έμαθα τώρα.
Και συνεχίζω να μαθαίνω.
Καιρός μου ήταν.
Πώς να μινυρίζω, πώς να υπομένω.
Και πώς να πονάω...

Ρώτα με !

2006-10-29T18:53:00.000+02:00

Αυτογνωσία.
Υποκρισία.
Εγωισμός.
Το μυαλό μου ταξιδεύει λίγες ώρες πίσω.
Και κάποιους μήνες πιό πίσω.
Στο τραπέζι,στα πλακάκια.
Ξέρεις τί σημαίνει;Πες μου...
Γελάγαμε...
Με τη σιγουριά ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο.
Με ανοιχτά φτερά που δεν μπορούσαν να μας τα σπάσουν.
Λύγισα.Με λύγισαν.
Με λύγισε... Και εδώ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Ήταν αλήθεια.
Ο εγωισμός που νόμιζα ότι είχα.
Κι όμως...τώρα το ανάποδο.
Να πέφτω χαμηλά και να συνεχίζω.Εγω...
Άυπνη, με μαύρους κύκλους να χτυπάω τοίχους,πόρτες,
να παρακαλάω.Για μια ευκαιρία, για μια εξήγηση,
για μια ματιά...
Δεν κατακτάς έτσι τον κόσμο μάτια μου.
Κράτα με από το χέρι...

Μείνε...

2006-10-27T16:08:00.000+03:00

Έχω πολλά να σου πω...
Θέλω να με ακούσεις.Να σε δω από κοντά ή έστω να ακούσω τη φωνή σου.Να μου πεις πως είσαι καλά και να βγούμε να διασκεδάσουμε.
Να κρυβόμαστε όπως κάναμε πάντα από τους γείτονες, να περιμένουμε με κλειστή την πόρτα...
Να ξενυχτάμε στα στενά της Θεσσαλονίκης και να μην μπορώ να κοιμηθώ απ'το τηλέφωνό σου που χτυπάει.
Άστο να χτυπάει!Δεν με πειράζει,δε με νοιάζει!!Άστο,δε θα σου ξαναπώ τίποτα.
Σε παρακαλώ μη φύγεις.
Πάντα με είχες αγκαλιά όταν έκλαιγα.
Τώρα ποιός θα με κρατάει;
Μη φύγεις.Είναι πολύ νωρίς!Έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας ακόμα.
Χρόνια γεμάτα.Γεμάτα χαρά, γέλια, κλάμματα κι άλλα καθημερινά.
Σε παρακαλώ...
Τέρμα τα νοσοκομεία, οι γιατροί.
Άστους.Σε παρακαλώ,μη φύγεις...
Μείνε,το ξέρω ότι μπορείς.
Θελω να σε δω και θέλω να σε δω καλά!
Θέλω να χωθώ στον καναπέ σου και να πάμε για αργιλέ.
Να πάμε στη θάλασσα...
Μου βγαίνουν όλα τόσο παιδιάστικα τώρα που τα γράφω.
Αλλά δεν μπορώ αλλιώς...Νιώθω να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου, δεν ξεχωρίζω από ένα παιδάκι που κλαίει.Μόνο που εγώ πονάω.Και καταλαβαίνω πιό πολ΄λά.
Αυτό είναι το πρόβλημα...καταλαβαίνω πολλά...
Συγγνώμη που δεν μπορώ να γράψω ένα ωραίο δομημένο κείμενο για σένα...
Μου είναι αδύνατον...Σε παρακαλώ μη φύγεις!!
Κρατήσου αγάπη μου!
Γίνε καλά...
Σε παρακαλώ...Σε ικετεύω...
Πες μου πως θα γίνεις καλά, πως θα βγεις από κει μέσα.
Μακριά από εντατικές...
Σε παρακαλώ...

Αισθάνομαι ότι υπάρχει τόση αδικία σ'αυτό τον κόσμο.Για πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω τα πάντα γύρω μου μαύρα...
Γιατί πάλι σε σένα;Είσαι πολύ μικρή για τόσα βάσανα.
Φοβάμαι κοπέλα μου...
Φοβάμαι.
Εσύ όχι...Έχεις συνηθίσει πια.Θα πρεπε να σου δώσω δύναμη εγώ αλλά δεν έχω.
Δώσε μου εσύ και πες μου πως είσαι καλά.Πως οι γιατροί δεν ξέρουν τί λένε.
Χαμογέλα.Κάντο.Δωσε μου κι εμένα από το κουράγιο σου.Αν σου χει πλέον περισέψει.
Θέλω να σου σφίξω το χέρι και είσαι μακριά.
Καρδούλα μου, μη φύγεις...

Περιμένω κάρτα...

2006-10-26T22:59:00.000+03:00

Θυμάμαι χειμώνες στον καναπέ σου με δικές σου μουσικές επιλογές.
Θυμάμαι καλοκαίρια σε παραλίες,στο σπίτι σου, με λάστιχα, νερά,ποδήλατα.
Θυμάμαι κάθε φορά που είχα πρόβλημα.Θυμάμαι το τηλέφωνό σου.
Θυμάμαι όταν χάθηκα.Όταν καιρό μετά σε ξαναπήρα.Τότε που έφτιαχνες βαλίτσες για νησιά.
Σε ξαναβρήκα.Είπα στον εαυτό μου πως δε θα αφήσω να σε ξαναχάσω.
Κι όμως... Ένα μήνα πριν αθέτησα την υπόσχεσή μου.
Σε φίλησα σταυρωτά κι έφυγα για να μη με δεις να βουρκώνω.
Σε ένιωθα.Είναι δύσκολο να τα αφήνεις όλα πίσω,όλα μακριά.Δεν ήθελα να το κάνω χειρότερο.
Φάνηκ αδιάφορη μα τότε το προτιμούσα.
Να μη δεις πόσο με είχε πειράξει, πόσο είχα στενοχωρηθεί.
Εκείνο το βράδυ χάζευα τις φωτογραφίες μας...
Έχουμε αλλάξει.Πολύ.Δε σε γνώριζα...
Αλλά ήταν ωραίο συναίσθημα.
Κάνε μου μια χάρη...
Υποσχέσου μου μου πως δε ξεχάσεις αυτά τα χρόνια.
Πως θα μιλάμε πάλι, πως θα ξαναβρεθούμε και δε θα μαστε ξένοι.
Υποσχέσου το...
Σε λατρεύω!Να περνάς καλά στην ξενιτιά!!

Στο Νίκο μου,
που ήταν γνωστός μου,
έγινε φίλος μου,
κολλητός μου
κι αδερφός μου.
:)

1 εικόνα, εκατομμύρια λέξεις

2006-09-25T20:35:00.000+03:00

Συναίσθημα?

Σαν ένα στάδιο,
σαν το γήπεδο μετά το derby των αιωνίων.
Θυμάσαι πώς ήταν πριν?
Έτσι γεμάτο...
Με κόσμο να φωνάζει,ζωντανό, βλέμματα, αγωνία.
Και μετά?...
Άδειο.
Τα σκουπίδια φαίνονται παντού.
Στις θύρες,στον αγωνιστικό χώρο, παντού.
Βουβαμάρα.
Η απόλυτη ησυχία.
Νέκρα.
Ένας πεθαμένος χώρος.
Τόσο τρομακτικό μα τόσο αληθινό.
...
Δεν κλαίω,
έχω κι εγώ αποχωρήσει μαζί με τους υπόλοιπους φιλάθλους.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να χα μείναι.
Αν θα μ'έδιωχνε κάποιος φύλακας.
Έφυγα.
Κανείς δε με σταμάτησε.
Ας συνηθίσω λοιπόν αυτή τη νέκρα.
...

3..2...1...??Πόσες..?

2006-09-05T01:48:00.000+03:00

Όσο κατεβαίνουμε σε ηλικία τόσο πιο προχωρημένα είναι τα πράγματα.
Τρείς με βάφτισαν εκείνη τη μέρα, οι τρείς χάριτες,
τα τρία κακά της μοίρας μου,οι τρείς σωματοφύλακες,οι τρείς μάγοι...?
Κάτι απ'όλα μάλλον...
Η μια,η μεγαλύτερη απεβίωσε πριν 13 χρόνια.
Δεν ήταν τόσο μεγάλη,από καρκίνο πήγε στα 45.
Ως μεγαλύτερη ήταν και η πιό σοβαρή.
Αυτή που ήταν πιο κοντά μου και με πρόσεχε.
Ανύπαντρη,χωρίς παιδιά κι εγώ έχοντας χάσει τους γονείς μου.
Είδε στο πρόσωπο μου ένα παιδάκι που θα έπερνε υπό την προστασία της
.Εκτός από νονά ήταν και θεία μου.Αδερφή του παππού.
Η δεύτερη,η μεσαία σε ηλικία ήταν θεία μου κι αυτή.
Αδερφή της άλλης μου γιαγιάς,γύρω στα 26 όταν με βάφτιζε.
(έντεκα αδέλφια κι αυτή ήταν η μικρότερη,για αυτό κι η διαφορά)
Ταξιδιάρα η θεία-νονά,όταν ήμουν πιτσιρίκι βρισκόταν στις Ινδίες.
Όταν μεγάλωσα μετακόμισε στην Κέρκυρα.Μετά στην Αίγινα.
Δεν σήκωνε και δεν τη σήκωνε η Αθήνα.
Κοντό μαλλί καρφάκι,βαμμένο πορτοκαλί,ενίοτε πράσσινο,
σήμερα που πάτησε τα 44 ξανθό.
Η δακτυλοδεικτούμενη αδερφή που το σκασε στα 15 μ'ενα πιλότο.(Γύρισε προφανώς...)
Παράπονο δεν έχω,μια φορά τουλάχιστον στο τρίμηνο την έβλεπα και δόξα τον Πανάγαθο εξακολουθώ.Πιο πρόσφατη ανάμνηση λίγες ημέρες πριν με έσερνε στα σοκάκια νησιού να βρει έναν πρώην γκόμενο DJ
.4 ώρες ψάχναμε μέχρι που αφυδατωθήκαμε.
Η τρίτη είναι η πιό... Ας το πω μικρή...
Όταν με βάφτισε ήταν 16.Συγγενείς εξ'αίματος δεν ήταν
.Το τί ήταν ακριβώς δεν ξέρω να σας πω...Ποτέ δεν το κατάλαβα.
Την είδα τελευταία φορά όταν ήμουν 6 χρονών.
11 χρόνια μετά,ένα ήσυχο καλοκαιριάτικο μεσημέρι,χτύπησε το τηλέφωνο...
-Ειρήνη?
-Ναι???
-Η νονά σου είμαι!!
Το σοκ ήταν μεγάλο.Και ήταν μεγάλο γιατί δεν κατάλαβα ποιά νονά μου ήταν.
Ήξερα καλά τη φωνή της μιας καθώς και το τηλέφωνο και είχα εντελώς ξεχάσει την ύπαρξη της πιο μικρής.Οπότε η πρώτη σκέψη που μου πέρασε απ'το μυαλό ήταν "Χριστέ μου,αναστήθηκε!!"
Μετά μου εξήγησε ποια ήταν...
Έφυγε κι αυτή για ένα νησί,άνοιξε μαγαζί με το φίλο της και μάλλον εγκαταστάθηκε για τα καλά.
Εμένα που με βρήκε??Πώς με θυμήθηκε και γιατί είναι απορίες που δεν πρόκειται μάλλον να λύσω.
Έχουν περάσει 3 χρόνια από εκείνο το τηλέφωνο κι όπως το περίμενα...
Δεν ξαναπήρε ποτέ.
Το συμπέρασμα που έχω βγάλει(εκτός του ότι τα νησιά μου φαγαν τις νονές)
,θα έχω για το παιδί μου(όταν κι αν) 5-6 νονές να μην ξεμείνει!
Μια λαμπάδα το Πάσχα κι ένα παιχνίδι είναι απαραίτητα για ένα παιδάκι...

2006-08-26T21:40:00.000+03:00

Σαν φυγάς,σαν εξόριστη.
Η ώρα η ίδια πάντα,
κολλημένοι δείκτες σε μιαν ώρα που δε θέλω να θυμάμαι.
Τώρα πιά χωρίς σκέψεις,χωρίς έμπνευση.
Να αγναντεύω και να μην σκέφτομαι.
Σαν να μη με νοιάζει.
Σαν να μην το θέλω,δαν να το φοβάμαι.
Σταματημένα τα ρολόγια αλλά οι μέρες να περνούν
κι ο χρόνος να μη μου δίνει σημασία.
Δε μου δίνει σημασία όσο κι αν φωνάζει.
Δε σταματάει ,δε με περιμένει.
Η φωτιά να καίει κι αυτός εκεί.
Για λίγο μόνο,μετά ξεμακραίνει.
Ούτε κάτω από τον ίδιο ουρανό πιά.
Θα το ξέρω,θα το θυμάμαι.
Κάθε φορά που θα βλέπω το ρολόι στον τοίχο.
Κάθε φορά που θα ανοίγω τις κουρτίνες μου.

Άλλος ένας σταθμός

2006-08-26T20:57:00.000+03:00

'Ενα χωριό στην Ηγουμενίτσα,συγγενείς και βόλτες.
Πρώτη φορα που πήγαινα,με εξαίρεση ένα καλοκαίρι 18 χρόνια πριν.'Ηταν το καλοκαίρι που σκοτώθηκαν σε εκείνο το μέρος οι γονείς μου.Δέκα μηνών τότε,καμία ανάμνηση.Βγήκαν οι γονείς μου το βράδυ κι από ένστικτο η γιαγιά μου δεν τους άφησε να με πάρουν μαζί.Με κράτησε στο σπίτι να παίξουμε χαρτιά.Μοίραζε κι έπαιζε και για τους δύο.Κέρδισα.
Με έβαλε για ύπνο και γύρω στις 4-5 το πρωί άρχισα να κλαίω.Τελικά τα μωρά νιώθουν.
Δεν μπορούσε να με ηρεμήσει ό,τι κι αν έκανε.Μετά από κάποια ώρα χτύπησε το κουδούνι.
Τα μαντάτα.Όχι πως θυμάμαι τίποτα εγώ,ότι μου έχουν πει.Τροχαίο.Γκρεμός.Ακαιριαίο.
18 χρόνια μετά λοιπόν,ξαναπήγα σ'αυτό το μέρος.
Γνώριζα τους συγγενείς που δεν είχα δει ποτέ κι όλοι με κοίταζαν περίεργα.Όλοι με πρόσεχαν,όλοι με κάρφωναν με τα μάτια τους.
Το πιο περίεργο συναίσθημα που έχω βιώσει.Άσχημο,άβολο.
Παρά τους φόβους και τις αναμνήσεις του παρελθόντος(τις διηγήσεις κυρίως), όλα κύλησαν καλά.
Γύρισα πίσω σώα και αβλαβής αποδεικνύοντας πως είναι όλα ψυχολογικά.Αν είναι να σε βρεί,σε βρίσκει όταν κοιμάσαι.Σου πέφτει το κάδρο στο κεφάλι.
Γύρισα λοιπόν,και τώρα έχω μαζί μου ένα κουτάβι 5 ημερών!!Το βρήκα πεταμ'ενο κάτω από τσιμεντόλιθους.Άκαρδοι άνθρωποι...
Απο δω και πέρα ο μικρός Φιντέλ(το βάφτισα), θα ζει στο σαλόνι μου! :)

Επ'αόριστον

2006-08-17T14:29:00.000+03:00

Εκεί που λες πως τα χεις όλα υπολογίσει.
Νομίζεις πως τίποτα δεν σου ξεφεύγει.
Κι όμως...Δεν είναι έτσι.Κάποιος έχει διαφορετικά σχέδια από σένα.
Ξανά λοιπόν,ανοίγω την ντουλάπα,
βγάζω τα ρούχα και τα στριμώχνω σε μια βαλίτσα.
Εισητήρια αποχαιρετισμοί(κι άλλοι),
βαλίτσα στο χέρι,το επόμενο ΚΤΕΛ,το επόμενο τρένο,το επόμενο πλοίο.
Για άλλη μια φορά,το blog κλειστό λόγω διακοπών.
Μέρη χωρίς internet.
Η κατάρα μου.

Κράτησε πολύ

2006-07-19T19:20:00.000+03:00

Ο ορισμός της ανοίας,ο ορισμός της πλήξης.
Κι εδώ δεν μπορώ να κάνω squirell όσο κι αν το προσπαθώ.
Απόσταση και χάσμα.
Κενό και τρόμος.
Αισθμαίνοντας στους ίδιους δρόμους,στα ίδια στενά.
Ίδια πρόσωπα και ίδιες εκφράσεις.
Ανάσα και επανάληψη.
Μακριά.Κοντά.Με ή χωρίς αππόσταση.
Ματιές και επιμονή.Τώρα τελείωσε.

Περαστικά...

2006-07-17T15:57:00.000+03:00

Μπαίνει τελικά η γιαγιά μου στο νοσοκομείο για την εγχείρηση.
-Σε ποιό?
-Στο "Μητέρα"!
-Αλήθεια???
-Όχι.Στον Άγιο Σάββα.Ένα το 'χουμε για τέτοιες περιπτώσεις και βλέπεις μέσα τα πάντα.
Το 'χε η μοίρα μου να ξαναμπώ σ'αυτό το νοσοκομείο για τόσο δικό μου άνθρωπο.Πάνε 12 χρόνια από την τελευταία φορά που μπήκα σε δωμάτιό του.Τότε για τη θεία μου.Λίγο πιο πριν για τη νονά μου.Ήμουν 5 χρονών και με πήγαν να τη δω κι αυτό με τα χίλια ζόρια.Δεν καταλάβαινα τί είχε,ήξερα όμως πως είχα μέρες να τη δω.Ήθελε κι εκείνη.Παιδιά,σκυλιά δεν είχε κι απ'όταν σκοτώθηκαν οι γονείς μου με έβλεπε σαν κόρη της.Με πήγαν τελικά,σαν την τελευταία της χάρη.Όταν την είδα,ντυμένη στα άσπρα μέσα στο νοσοκομείο και τους γιατρούς τριγύρω,νόμιζα πως γένησε.Περίμενα να δω να φέρνουν το μωρό στο δωμάτιο αλλά μάταια.
Δεν ήτανε λεχώνα και το κατάλαβα πολύ αργότερα.Πολύ καιρό μετά την κηδεία της.
Η δεύτερη φορά σ'αυτό το νοσοκομείο,ήταν για την αδερφή της.Τη θεία μου.Ήταν 6 μήνες μετά,δεςν είχα προλάβει να μεγαλώσω τόσο ώστε να καταλαβαίνω με τη μία τί συμβαίνει.
Όταν μια Τετάρτη χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα την κόρη της να κλαίει,τότε κατάλαβα...
Τραγικότερο πρόσωπο η προγιαγιά μου.Ήταν κόρες της και οι δύο.Τις έχασε μέσα σε έξι μήνες.Πέντε χρόνια πριν τον εγγονό της,και λίγο αργότερα τα αδέρφια της.Ο άντρας της είχε φύγει από καιρό.Τρία χρόνια πριν,έφυγε κι αυτή μετά από δέκα χρόνια μοναξιάς έχοντας φτάσει στα 93.
Μου 'λαχε να ξαναπεράσω το κατώφλι του ίδιου νοσοκομείου για τρίτη φορά.Λίγες ώρες νωρίτερα,στον τρίτο όροφο του τρίτου κτιρίου.Εισαγωγή για αφαίρεση όγκου στο λαιμό.
Μετά από μήνες έρευνας οι γιατροί δεν κατέληξαν πουθενά.Δεν ξέρουν από που προέρχεται ούτε που πάει.Άνοιγμα και ό,τι γίνει.
Το κακό είναι ότι τώρα καταλαβαίνω...

Έλεος

2006-07-11T18:15:00.000+03:00

Σκέψεις και πράξεις.
Εφιάλτες.και σε κηνυγούν.Εκεί,πίσω από την πόρτα.
Με αυτό,το ίδιο βλέμμα,απαξιωτικό και χαώδες.
Να την κλείνει κι εσύ να μένεις πίσω.Χώρισμα μωρό μου να ορθώνεται.
Δεν αναπνέεις,δεν υπάρχεις.Κοιτάς και δε βλέπεις.
Είσαι εκεί,με νιώθεις;Και να μην απαντά.
Έτοιμα όλα στο μυαλό σου για να αρχίσεις να τρέχεις.
Κι οι άλλοι να σε κοιτούν και να σε λυπούνται.Να γελάνε,
να ψυθιρίζουν μεταξύ τους.
Ξέρεις τί λένε.Για σένα,για αυτόν,για την κατάντια σου.
Σε νοιάζει;Πάντα έτσι δεν έκαναν;
Πώς να σε φωνάζω;Θα σε λέω Γιάννη.Και τους άλλους τριγύρω.
Εύκολο όνομα,συνηθισμένο,να μην κουράζομαι.
Ίδιοι είναι όλοι,μια μάζα.Μαζί τους κι εγώ.
Ναι,Γιάννη θα σας λέω.Πολλές παροιμίες που με κάνουν να σας θυμάμαι.
Απλά πράγματα.Έτοιμη σκηνοθεσία.
Γειά.

Αγιά Σοφιά

2006-07-08T15:35:00.000+03:00

Πριν από λίγες μέρες βγήκε στις ειδήσεις από Τούρκικο κανάλι και εφημερίδα ότι η Αγιά Σοφιά θα λειτουργήσει-λειτουργεί σαν τζαμί. Δε νομίζω ότι στη γειτονική χώρα έχουν πρόβλημα με χώρους προσευχής.Έχουν μάλλον αρκετούς.Και ήδη έχουν γίνει στο παρελθόν πολλές φασαρίες με το συγκεκριμένο ναό.Γιατί λοιπόν συνεχίζεται όλο αυτό? Πριν από ένα χρόνο βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη και παρ'όλο που δεν ήταν τζαμί,η Αγιά Σοφιά,με έκανε να ανατριχιάσω. Η εικόνα του ναού και οι λέξεις για το ναό.Άκουσα πώς εξηγούσε ένας πατέρας στο παιδί του τη θέση του Ιερού.Έχει χτιστεί ο ναός,λέει με τέτοιο τρόπο ώστε το Ιερό να κοιτάζει στη Μέκκα. Σέβομαι τη θρησκεία τους,αλλά δε νομίζω να ήταν αυτή η έγνοια των ανθρώπων όταν έφτιαχναν την Α.Σ. Σκέφτηκα να πάω και στο πάνω μέρος... Εκεί υπήρχε έκθεση με είδη μπάνιου.Έμφαση στα πλακάκια.Στο εσωτερικό του ναού ο οποίος υποτίθεται πως λειτουργεί ως μουσείο,έκθεση με είδη υγειινής... Ελπίζω φέτος που θα ξαναπάω να τα έχουν βγάλει. Αυτά τουλάχιστον,για αρχή.Και βλέπουμε...

Γη και Ουρανός

2006-07-08T15:27:00.000+03:00

φωτογραφίες που μ'άρεσαν κι είπα να τις μοιραστώ...

Παλαιστίνη

2006-07-07T21:51:00.000+03:00

www.stopthewall.org

Αραφάτ

2006-07-06T19:34:00.000+03:00

Την πρώτη φορά που ανέφερα το όνομά του στη γιαγιά μου μου είπε πως δεν τον συμπαθεί επειδή την ίδια χρονιά και τον ίδιο μήνα γενήθηκε και ο άντρας της.Ο πρών άντρας της πλέον.Ο υποτιθέμενος παππούς μου.Υποτιθέμενος γιατί ποτέ δεν τον είδα,ποτέ δεν του μίλησα.
Δεν ενδιαφέρθηκε να με γνωρίσει,δεν ενδιαφέρθηκα κι εγώ.Ποτέ δε στάθηκε σαν πατέρας στη μάνα και στη θεία μου,ποτέ σωστός σύζυγος.Ούτε στην ανάγκη.Γιατί τότε λένε ότι κάθε άνθρωπος δείχνει το ποιόν του.Δεν πήγε ούτε στην κηδεία της κόρης του...
Σε αντίθεση λοιπόν με τη γιαγιά μου,αυτόν τον άνθρωπο τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση.
Εννοώ τον Αραφάτ,όχι τον παππού μου.
Ίσως επειδή ήμουν μικρή,ευέξαπτη,αριστερή και όλα όσα παθαίνει κανείς στην εφηβεία,
δεν άντεχα τα όσα γίνονταν στην Παλαιστίνη.Το δικό τους δίκιο έπνιγε εμένα.
Θεωρούσα(και θεωρώ)τον Αραφάτ τον ηγέτη της Παλαιστίνης,τον άνθρωπο που πάλεψε με όλα του τα μέσα,τον εθνικό ήρωα.
Το 1988,Νοέμβρη μήνα,το εθνικό Παλαιστινιακό συμβούλιο προέβη στην ανακήρυξη ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στο Αλγέρι.Εκείνο το μήνα και εκείνο το χρόνο σκοτώθηκαν οι γονείς μου.Ίσως η γιαγιά μου σνέδεσε και με αυτό το γεγονός τον Αραφάτ.
Πίστευε στα ζώδια,στη μοίρα και σε όλα αυτά...
Ούτε η γένηση του παππού μου,ούτε ο θάνατος τον γονιών μου στάθηκαν ικανοί να μου αλλάξουν γνώμη για τον Αραφάτ.
Τύχη,μοίρα,σύμπτωση,πεπρωμένο...πέραν του ότι μου φαίνεται γελοία η σύνδεση,με έκανε αυτό που είμαι.Καλό ή κακό δεν ξέρω.Απλά αυτό που είμαι.
Και η απέχθεια της γιαγιάς μου σε ψυχολογικούς λόγους οφείλεται,το ξέρω και το ξέρει.
Αλλά με έκανε από μικρή ηλικία να ψάξω τη ζωή αυτού του ανθρώπου.Είναι από τα πρώτα
ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό,από τις πρώτες φυσιογνωμίες που έμαθα με ένα τόσο περίεργο και απρόσμενο τρόπο.
Και με σημάδεψε.Η σύμπτωση και η ζωή του.
Από όταν ήταν παιδί έλεγαν ότι ήταν γεννημένος ηγέτης κι έτσι έγινε.
Νόμπελ ειρήνης και τόσα βήματα για την ανεξαρτητοποίηση της Παλαιστίνης.
Μέχρι και το χρυσό κλειδί της πόλης των Αθηνών είχε πάρει!!
Το Νοέμβριο του 2004 που πέθανε,η γιαγιά μου έμαθε ότι έχει καρκίνο...

Αν και άργησε

2006-07-03T01:18:00.001+03:00

Η άλλη για σένα, ο άλλος για μένα κι οι ενδιάμεσοι.
Ποιοί λες να έχουν πιο μεγάλο ρόλο;
Αυτοί που φαίνονται μικροί.Δεν είναι έτσι.Είναι ο ρόλος τους.
Εκείνη;Μέχρι να έρθει η ώρα της βακχικής μανίας μου.
Μέχρι να πάψω να χαμογελώ.
Εκείνος;Σ'αυτόν να ταξιδεύω,όχι μαζί του.Σ'αυτόν.
Όταν πάψει να ψετοχαμογελά.Υποκρισία και τα συνώνυμά της.
Οι ενδιάμεσοι;Ξένη εγώ,ξένη κι άλλη σύνδεσμος αυτός,
μα ξένοι κι αυτοί.Μεταξύ τους.
Το μόνο που θα καταλάβεις,το μόνο που καταλαβαίνω.
Απο δω και κάτω.
Για τα υπόλοιπα,τα παραπάνω τα 'παμε.
Πικάσο και τα ρέστα μου...
Όταν είμαι ερωτευμένη θέλω να το βάλω στα πόδια.
Αυτή είναι τελικά η απάντηση.Το σκέφτηκα.
Δες το...Κράτα με...

Το κάπνισμα βλάπτει

2006-07-03T01:08:00.000+03:00

Ανάβω και βλέπω τη στάχτη.
Πως καίγεται ,τί απομένει.
Αυτό με κάνει να κοντανασαίνω και το χεις βάλει εσύ.
Να είσαι μέσα μου κάθε τρόπο,να με παρακολουθείς,
να μου κάνεις κακό.Όταν δεν είσαι εδώ να μου μαυρίζεις την ψυχή,
έχεις τον τρόπο σου να μου καις τα σωθικά.
Κι όταν το σβήνω αδυμονώ για το επόμενο.
Δεν έχω εξάρτηση σ'αυτό,
έχω σε σένα και με πνίγει.
Ξέρω γιατί το κάνεις.Να μην έχω δυνάμεις,να μην έχω αντοχή.
Να μην μπορώ να τρέξω.
Κι έτσι να μη μπορώ να φύγω μακριά σου.

Έλα ρώτα με,το θες...

2006-07-02T01:43:00.000+03:00

Κι όμως.
Θες δε θες θα το παραδεχτείς.
Snob,ψηλομύτης κι όσα κοροϊδεύεις.
Αυτά που απεχθάνεσαι στους άλλους.
Στις κοπέλες ειδικά.Σε πιάνουν και το ξέρεις,θα το δεις.
Το λες αλλιώς...
Να το πω στη γλώσσα σου την τελευταία...;
Χμ...eloquent.
Ακούγεται πιο ωραίο,δίκιο έχεις.
Μεγαλαυχείς,μαγαλαυχώ.
Εγώ το ξέρω εσύ όχι.Γιατί;Όχι πάντα,να το ξεκαθαρίσω.
Τί σου λεγα λοιπόν;
Όχι σε σένα.Αλλού το λέω.Μην κρυφακούς,το μισώ.
Σε μισώ.Όχι εσένα,μη με ρωτήσεις.Θα το κάνεις το ξέρω.
Επίτηδες τα λέω.
Έρωτας;Χα,χα!Αγάπη;ναι,ναι,τώρα..Μίσος;Τα θες και τα λες;
Πάθος;Φιλία;Τί είναι αυτά;
Κοίτα με!Παγοκολώνα φίλε,ούτε που κουνιέμαι.
Πάει μάτια μου.Μαζί κι αυτός,κι αυτή,κι η άλλη.
Σε μπέρδεψα;Σκοπός μου.

Έχε γειά!

2006-07-01T01:03:00.000+03:00

Υπάκουη;Εγώ;Χα,χα,χα!!
Να κάτσω ήσυχη να σε ακούω,να σε κοιτάζω;
Δε σ'άρεσε μωρό μου όταν μίλαγα;Για αυτό κατέφυγες αλλού;
Φοβάσαι μάτια μου και το καταλαβαίνω.Νιώθω την αύρα σου.
Ανίκανος για ρίσκα,έπρεπε να το φανταστώ.
Κι ήθελα εγώ,ο βελζεβούλης,να σταθώ δίπλα σου.
Με τις συνθήκες όπως είναι λες και δε σε έβλεπα.
Μίσο βήμα μπροστά και δέκα πίσω μάτια μου.
Τί επιμένω;
Ψέμμα είναι,δε νικάς όταν επιμένεις,τα μούτρα σου τρως.
Ώρα μου λοιπόν και ό,τι θέλω.
Φύσηξε η μαϊστροτραμουντάνα και θα την ακολουθήσω.
Δες με αν θες καθώς θα ξεμακραίνω,ή κάνε ότι έκανες τόσο καιρό.
Γύρνα μου την πλάτη,δείξε μου και πάλι την αδιαφορία σου.
Εγώ και τα fruit glase...

ξανά

2006-06-30T13:02:00.000+03:00

Άλλη μια πορεία,άλλος ένας δρόμος.Κι άλλες αναμνήσεις κι άλλοι φόβοι.
Τσαμπατζήδες εφιάλτες,κάθε βράδυ όταν κλείνω τα μάτια μου.
Δεν τους κάλεσα και μπαίνουν δίχως να ρωτήσουν.
Κι έλεγα πως θα περάσει,πως είναι της στιγμής.
Μα όσο πάει χειροτερεύει.
Μαθαίνω κι άλλα,
Παθαίνω κι άλλα.Φτάνει,φύγε!
Και ξανά μια γλυκιά μελαγχολία μέχρι το πρωί.
Προφάσεις,αντιφάσεις κι εσύ εκεί.Κι εγώ δίπλα,κι αυτός παραδίπλα.
Ονειροπόλοι...
Τόσο ξεπερασμένο...

αόριστος χρόνος

2006-06-29T00:06:00.000+03:00

Με το λάστιχο στο χέρι,μια βεράντα,μια παρέα μια περίεργη.
Πάντα θα υπάρχει κάτι τελικά που θα μου χαλάει τη διάθεση.Σε όποιο μέρος κι αν βρεθώ.
Συνήθως όταν παω προς το βορρά.Σύμπτωση ή όχι,δεν ξέρω,δεν με απασχολεί και πολύ.
Είναι ένα γεγονός και μου αρκεί.Να μην μπορώ να ησυχάσω,να μην περνάω όσο καλά θέλω.
Ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθεις από τέτοιες καταστάσεις είναι το χιούμορ.Και στην συγκεκριμένη περίπτωση το ζήταγε ο οργανισμός της.Έτσι νόμιζα στην αρχή τουλάχιστον...
Τη θυμόμουν από παλιά.Στιλάτη κοπέλα με τους άντρες στα πόδια της.
Την είδα ξανά και την έζησα από κοντά.Απάτη.
Μονίμως σε μια κατάσταση νιρβάνας.Ό,τι και να συνέβαινε γύρω δεν το καταλάβαινε,δε γύρναγε δε μίλαγε.Δεν ξέρω αν ανέπνεε καν.Μόνο έπινε.'Επινε πολλά και όχι μόνο αλκοόλ.
Η πρώτη φορά στη ζωή μου που λυπήθηκα κάποιον.Δεν υπάρχει τίποτα πιο άσχημο από τη λύπηση.
Το μηδέν,κι εσύ να μην το καταλαβαίνεις.Να είσαι σε κάποιο άλλο μέρος που έχεις φτιάξει μόνο σου.Ούτε για μια στιγμή δεν την αισθάνθηκα εκεί.Δίπλα μας.Στο ίδιο τρεπέζι που καθόμασταν.
Ταξίδευε.
Και ταξιδεύει ακόμα.

οινόπνευμα

2006-06-20T01:00:00.000+03:00

Θα κλεινες χρόνο σήμερα.Κοντεύεις να κλείσεις δυο μήνες όμως.Άσχημη επέτειος.
Μπουκάλι από μπύρα,ξύλο,γείτονες,αστυνομία.
Κι όμως εσύ το πρώτο πράγμα που θυμήθηκες είναι πως θα κλεινες χρόνο.
Ούτε εγώ το πίστευα.'Επερνα το μέρος του γιατί πίστευα σ'αυτόν.Πως σ'αγαπάει.
Χαζή ξανθιά...Κι όμως...Μπορεί...
Με λάθος τρόπο στο έδειξε πάντως.
Πλώρη για αλλού.Όχι πως είχες πρόβλημα πιό πριν.
Για να μαι ειλικρινής ποτέ δεν το κατάλαβα.Με τόση ευκολία.
Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα.
Κι ακούω τις περιγραφές...
Θάλασσα και αμμουδιά ό,τι παλιό κι αγαπημένο.
Να ανάβουνε φωτιές και να τα καίνε.Όλες τις αναμνήσεις,όλα τα ενθύμια.
Βλέπεις τη στάχτη και τον καπνό και κάπου ανάμεσα και τη ζωή σου.
Μόνο έτσι νομίζεις πως θα προχωρήσεις.
Πως θα ξεχάσεις την εικόνα μ'αυτόν και τις ματρόνες δίπλα του.
Σερπέτης και σε κουμαντάρει τόσο εύκολα...Παίζει και νομίζεις ότι παίζεις.
Μέχρι που ξεμακραίνει και αναζητάς τα λάθη σου.
Στο τέλος μόνο η σποδιά και το ξημέρωμα.

Στους δρόμους

2006-06-19T00:43:00.000+03:00

Περπατώντας στο δρόμο ,στα στενά της δικής μου Μπεζανσόν,
στα γνωστά μου λεωφορεία ,
σε συνηθισμένα δρομολόγια.
Μπροστά μου συναυλίες,συγκεντρώσεις άνθρωποι αντίθετοι στα νομιστεράκια,
αντίθετοι στο σήμερα.
Κι εγώ με μια μπύρα,ένα τσιγάρο,αγκαλιά με παλιούς φίλους να κοιτάω το χτες.
Εγώ που πάντα κοίταζα το αύριο...
Με χειρόκτια να μην αφήσω σημάδια στις αναμνήσεις,
παρασύρομαι απ'τα γέλια.
Γιατί να μην έχουν όρεξη αυτοί,τί λόγο έχουν...
Δρόμοι και φώτα.Η αδυναμία μου.Ο χρόνος.Ο σύμμαχός μου.
Τώρα μου γυρνάει την πλάτη.
Δεν έχει άδικο.Όταν ήταν μαζί μου δεν τον εκμεταλλευόμουν.
Τώρα με χτυπάει.
Τους βλέπω μετά από μήνες.Δεν τους νιώθω,δεν ξέρω αν με νιώθουν.
Θα αλλάξει όμως,το έχω πάρει απόφαση.
Κατειρωνεύμομαι...Σειρά μου...
Νερώνειοι εφιάλτες.Τους συνηθίζω.Κι αυτούς
Θα μάθω να ζω μαζί τους.

grossus modus

2006-06-17T00:23:00.000+03:00

Μίλησα για λεσχηνεία.Είμαι των άκρων.Πάμε στ'άλλο.
Επαναλήψεις.Ίδιες λέξεις ξανά και ξανά.Σαν να στέρεψα.
Μεμψιμοιρώ.Σ'ένα τοιχακι καθισμένη.Κι αυτός εκεί.
Κι εγώ τα ίδια και τα ίδια.
Καμία υποκρισία,κανένα ψέμμα.Ό,τι νιώθω.
Δεν ξέρω τί νιώθω.Χαμμένη και χάνομαι.
"Ψυχή δεμμένη σαν πόδι γκέισας"
Εισητήρια και ένας αναπτήρας.Όπως ξεκίνησαν όλα.
Λείπει το παγκάκι και το cd.Δεν τελείωσαν ,για αυτό.

σκιά

2006-06-16T00:54:00.001+03:00

Και να ψάχνω.Είμαι κοντά και φεύγεις.Δίπλα μου κάθεσαι.
Ανάρια.Δε μου φτάνει.
Το βλέπεις;
Ούτε που το χεις καταλάβει.Κι όταν αρχίζω δε σταματώ.
Αμηχανία μάτια μου,μη βαρεθείς και φύγεις.Ανασφάλεια.
Να το λέω και να μη με πιστεύουν.
Να τρέμω μη ξεμείνουμε από θέματα και φύγεις.
Πως φτάνουν όσα είπαμε,τα λέμε άλλη φορά.
Αυτό που σου λεγα...Ανάρια...Και φοβάμαι.
Για αυτό,γαλιάντρα δίπλα σου!Χειρότερο;Δεν απαντάς.
Ξανά απ'την αρχή τα ερωτηματικά.
Πες κάτι,νιώσε με.
Και τα κουνούπια να με κηνυγούν παντού.
Κι αυτά να πιούν το αίμα μου,ζηλέψαν από σένα.

από απόσταση

2006-06-15T14:57:00.000+03:00

Στο μέρος που βρέθηκα και πριν από δύο χρόνια με τους ιαβέρειους να με κυκλώνουν.
Εκεί πάνω στα ίδια ράντζα,πάνω κάτω ίδια συντροφιά,ίδιο σκηνικό.
Ψευτοτσορμπατζήδες να πηγαινοέρχονται κι εγώ ακούνητη.
Έτσι μάτια μου,ακλόνητη.
Νόμιζα πως βρήκα τη διέξοδο,ψέμμα που μου πούλαγαν καλά.
Αντίκρυ να κάθεται και λέξη μάτια μου.Λέξη.Όλα γενικά κι αόριστα.
Ένας απλός εντολοδόχος .Συνειδητά ή όχι;Δεν ξέρω,δε με νοιάζει.
Τον βλέπεις να ξέρει από πόρτες μα ξέρει μόνο πως να τις ανοίγει.
Μετά σου μένει ανοιχτή και δε στην κλείνει.
Και σου πα μωρό μου,μείνε μακριά...

Stop εδώ

2006-06-15T00:43:00.000+03:00

Μες τη μέση,όλος ο κόσμος,να κοιτά.
Κάρφος και να μην τους νοιάζει πως φαίνεται.
Εκνευριστικό.Για λύπηση σου λέω.
Αλλά θα πάρουν απάντηση...
Δεν κουνιούνται,μαχμουρλήδες...
Δε φτάνει που φτάσαμε εκεί.
Τέρμα Θεού αρχές Αλλάχ.Δεν το κουνάω πιά.
Είδα τη θέα,είδα τα μέρη,είδα τους φόβους μου.
Δεν κάνω πίσω,δεν πάω όμως και μπροστά.
Θα περιμένω στα μισά του δρόμου.

Έρωτες χωρίς ανταπόκριση

2006-05-17T20:46:00.000+03:00

Νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά κάθε φορά που ασχολείσαι μαζί του.
Τα πόδια σου να τρέμουν όταν έρχεται η ώρα της εξέτασης.
Ξέρεις τα πάντα για αυτόν
αλλά αυτός ούτε το όνομά σου.Αισθάνεσαι αδικημένος.
Κάνεις τόσα πολλά,χρειάζεσαι την επιβράβευση,το 20 απο αυτόν.
Αλλά δε φαίνεται πρόθυμος να σου το δώσει.Σε αγνοεί.
Λες και δεν έχεις τίποτε άλλο στη ζωή σου, εσύ ασχολείσαι μόνο με αυτόν.
Με τις ώρες...
Αλλά δεν τον καταλαβαίνεις.Δεν καταλαβαίνεις τίποτα.
Σε πιάνουν τα νεύρα σου,
σε πιάνουν τα κλάμματα...
Ηλίθια Βιολογία,δε θα σε μάθω ποτέ.
Κοχ και τα κριτήρια του...
Δε θα σε καταλάβω ποτέ.
Αλλά το 20 θα το γράψω στο τέλος!!!

Όταν αγαπας.

2006-05-14T19:45:00.000+03:00

Eίναι μαζί καιρό.
Περνούν καλά,πολύ καλά.Ονειρεμένα.
Δύσκολοι καιροί και για τους δύο,η κατάσταση στο σπίτι δε βοηθάει.
Καταραμένο φροντιστήριο,όλα σ'αυτό συμβαίνουν...
Δίκιο έχεις...
Τρία χρόνια μαζί,σ'αυτή την ηλικία φαντάζει ολόκληρη ζωή.
Και είναι,ο ένας για τον άλλο,μόνο αυτοί,σ'όλο τον κόσμο.
πλησιάζει ο καιρός,πρέπει να αραιώσουν, έχουν και οι δύο στόχους.
Είκοσι χρονών η κοπέλα, προσπαθεί να βάλει τις βάσεις για τη ζωή της.
Της ζητάει να πάει από το σπίτι του να φύγουν μαζί με το αυτοκίνητο.
Δεν έχει τόσο χρόνο.Έλα μόνος σου,θα είμαι εκεί.
Θα έχει κίνηση ,πάρε τη μηχανή να μην αργήσεις,βιάζομαι.
Δεν πρέπει να τα βάζεις με το χρόνο,δεν το ήξερες.
Πήρε τη μηχανή για να πάει να την δει πιό γρήγορα.
Δεν της χαλάει χατήρι.Την αγαπάει και τον αγαπάει όσο τίποτα.
Για πρώτα φορά θα της χαλάσει όμως.
Θα αργήσει στο ραντεβού τους.
Θα αργήσει πολύ...
Και τώρα η κοπέλα έχει τύψεις.Δάκρυα,λυγμοί.Λυποθυμά.
Τον αγγαλιάζει.Δεν της μιλά.
Για πρώτη φορά τα μάτια του είναι ψυχρά όταν την κοιτάζουν.
Αυτή φωνάζει σ'αγαπώ,μη φεύγεις,μη μ'αφήνεις...!
Αργά.
Είναι παγωμένος.Η μηχανή ακόμα ζεστή,κατεστραμένη αλλά ζεστή.
Χαμμένο το βλέμμα του,στο άπειρο...
Ένα άψυχο σώμα πιά,στη μέση της ασφάλτου.
Ένα νεκρό αγόρι και μια ζωντανή-νεκρή κοπέλα.
Το έκανε για να μην αργήσει,να μην την κάνει να κλάψει...

1 Xρόνος στο blog!

2006-05-13T20:40:00.000+03:00

Heyyy!!!Χρόνια μου πολλά!Κλείνει πλέον το blog
1 χρόνο.Άντεξε!Ακόμα μ'αφήνει να κάνω sign in
και να γράφω.
Ίσως επειδή ουτε αυτό τα καταλαβαίνει..

Κάταθεση ψυχής σ'ένα μηχάνημα.Ξανά και ξανά.
Νέος γύρος.Ίλιγγος και πτώση σε κενό.

Αυτό που ζεις,το κοινωνικό ισοδύναμο της τρομοκρατίας.
Έρχεται καταπάνω σου και δεν μπορείς να κουνηθείς.

Προσπαθείς να βάλεις μια τάξη.Λάθος.
Η τάξη είναι επιθυμία θανάτου.Το μόνο που μπορείς να κάνεις
είναι να επιλέξεις τί θα θυσιάσεις.Αυτή τη φορά δε νιώθεις πως θα κερδίσεις.
Έρχεται η στιγμή που χάνεις την παρτίδα.

Έκανες τις επίλογές σου,ήξερες ότι θα έρθει κάποτε και άλλη.
Δεν έπαιξες σωστά,θα χάσεις.Μη λυπάσαι ήταν η σειρά σου.
Αν δεν είσαι αρκετά τολμηρός για να προσποιηθείς, πρέπει να
προκαλέσεις την τρέλα.

Ο τρόπος είναι η φαντασίωση,
με όποια μορφή θελήσεις να της δώσεις.