Δεν είναι καταγγελία, είναι απορία

Επειδή θα μπορούσε να μην είμαι εγώ. Επειδή θα μπορούσε να μην είναι ο σύντροφός μου. Επειδή θα μπορούσες να είσαι εσύ, ο αδερφός σου, η κοπέλα σου. Επειδή θα είσαι κάποια στιγμή κι εσύ, κι ο αδερφός σου, κι η κοπέλα σου, κι ο ηλικιωμένος σου πατέρας.

Σάββατο βράδυ. Η μόνη μέρα που μπορώ κι εγώ κι ο φίλος μου να ξενυχτήσουμε άφοβα, το μόνο βράδυ που μπορώ να διασκεδάσω με τους φίλους μου χωρίς το άγχος του πρωινού ξυπνήματος, χωρίς την απειλή της αφύπνισης στις 6.30. Είμαστε στη μηχανή την οποία οδηγεί ο φίλος μου και περιμένουμε στην Πειραιώς, σταματημένοι στο φανάρι, πεντακόσια περίπου μέτρα από το σπίτι μας. Βλέπω ξαφνικά ένα αμάξι να μπαίνει μπροστά μας σφήνα, με ταχύτητα. Πρώτες ακαριαίες σκέψεις ή κάποιος μεθυσμένος που παραλίγο να μας σκοτώσει, ή κάποιος που θέλει να μας ληστέψει. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, κι ενώ οι πόρτες του αυτοκινήτου ανοίγουν, συνειδητοποιώ πως πρόκειται για περιπολικό. Δυό ένστολοι μαινόμενοι ταύροι έρχονται ουρλιάζοντας καταπάνω μας, τραβάνε βίαια τα κλειδιά από τη μηχανή, (την σταματημένη μηχανή) κι αποκαλώντας μας κωλόπαιδα ζητάνε τις ταυτότητες. Βγάζουμε και οι δύο τα στοιχεία μας, τα παίρνει ο ένας εκ των δύο, ενώ ο δεύτερος, όντας σε παροξυσμό, συνεχίζει να ουρλιάζει και να μας βρίζει. Τη στιγμή που ο πρώτος μου επιστρέφει την ταυτότητά μου, ρωτάω προς τί όλος αυτός ο πανικός και απαιτώ, σύμφωνα με τα δικαιώματα που έχω ως πολίτης, να μου δώσουν κι αυτοί τα στοιχεία τους. Εξέλαβα μια πολύ πολιτισμένη απάντηση από τον δεύτερο κύριο : “Βούλωσέ το μωρή καργιόλα γιατί θα σε κομματιάσω. Κότα.» Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα, όπως πολλοί μου λένε, να το έχω όντως βουλώσει, και δεδομένου ότι δεν είχαμε κάνει κάποια παράβαση, να μας άφηναν να πάμε για ύπνο λίγο πιο μετά, λουσμένοι μεν στα κοσμιτικά επίθετα και τις απειλές, χωρίς κατηγορίες και μηνύσεις δε. Πράγμα που όμως δεν συνέβη. Η απάντησή μου «Αν τολμήσεις να με ακουμπήσεις θα σου φέρω από δικηγόρους μέχρι δημοσιογράφους, και θα σου δείξω τί θα πάθεις» προκάλεσε στην ένστολη-οπλισμένη και με 10ετή εμπειρία περίπολο του ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ φόβο και τρόμο... Τόσο πολύ ένιωσαν να απειλούνται από την δήλωσή μου πως θα προσφύγω νομικά εναντίον τους και πως θα ασκήσω μήνυση, που σχημάτισαν δικογραφία για εμένα και τον σύντροφό μου, με τις κατηγορίες της εξύβρισης και της απείθειας να βαραίνουν αυτόν, και την κατηγορία της απειλής να βαραίνει και τους δύο. Η προσαγωγή μας στο Α.Τ. Ομονοίας έγινε γύρω στις 7 το χάραμα και για λόγους εξακρίβωσης του συντρόφου μου. Κι ενώ είχαν περάσει 4 ώρες όπου περιμέναμε να του επιστρέψουν την ταυτότητα για να πάμε στο καλό, μας ανήγγειλαν πως τελικά θα μας συλλάβουν για τις παραπάνω κατηγορίες. Καθ ΄όλη την διάρκεια της παραμονής μας επικοινωνούσα με νομικό εκπρόσωπο η οποία και τηλεφώνησε στον αξιωματικό υπηρεσίας για να μάθει τί ακριβώς συμβαίνει, όπου ο προαναφερθείς της δήλωσε πως δεν συμβαίνει τίποτα και πως δεν μπορεί να μας δει γιατί δεν είμαστε κρατούμενοι/ κατηγορούμενοι για κάτι. Την στιγμή εκείνη που εμείς βρισκόμασταν στα κρατητήρια του Α.Τ. ,απ ‘όπου και μας μετέφεραν για την ταυτοποίηση των αποτυπωμάτων και για τον εισαγγελέα με χειροπέδες, σειρήνες και συνοδεία μηχανών.

Για να καταθέσω τη μήνυση εναντίον του ενός αστυνομικού έπρεπε να ζητήσω και να απαιτήσω μόνη μου να μην είναι μέσα στην αίθουσα αυτός ή οι συνάδελφοι που ήταν μαζί του στο περιστατικό και οι οποίοι είχαν ήδη μπει ως μάρτυρες υπεράσπισης. Για να καταθέσω εγώ την μήνυσή μου εναντίον του, έπρεπε να κάμψω τις απειλές του «Θα δεις τί έχω να σου κάνω από δω και πέρα», «Αν μου κάνεις μήνυση θα σε βάλω να πληρώσεις και θα σου πάρω και αποζημίωση» κοκ συνοδευόμενα από αντίστοιχες εκφράσεις και επίθετα. Η δική του μήνυση προφανώς και με έστειλε στο αυτόφωρο, η δικιά μου προφανώς και δεν πέρασε ποτέ από ανακριτή.

Και φτάνουμε στο σήμερα, 20 μέρες μετά, 3 αναβολές μετά γιατί οι μάρτυρες δεν είχαν όρεξη να προσέλθουν, γιατί μάλλον έχουν κι άλλες μηνύσεις και δεν προλαβαίνουν. Το ακροατήριο και οι συνήγοροι άλλων υποθέσεων να γελάνε όταν η Εισαγγελέας ρώταγε τον 2μετρο σωσία του Σβατζενέγκερ - με λίγο από Τεξανό καουμπόι – αστυνομικό πόσο πολύ τρόμαξε από μια κοπέλα 24 χρονών. Πόσο μπορεί να τρόμαξε η περίπολος της Ομονοίας (η οποία φώναξε και ενισχύσεις) από ένα κοριτσάκι 24 χρονών. Ο ένας εκ των μαρτύρων υπεράσπισης που είχαν φέρει να δηλώνει πως φοβάται τους δημοσιογράφους γιατί του έχουν κάνει και στο παρελθόν δουλειά με δημοσιεύματά τους για αλόγιστη βία και κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους του, ο αστυνομικός που μας πηγαινο-έφερνε να κατακρίνει στους συναδέλφους του ασφαλίτες την πρόθεσή μου να καταθέσω μήνυση, γιατί όπως με καμάρι έλεγε «Έτσι την πάτησα κι εγώ το ’07 που μου έκανε μια κοπέλα μήνυση ότι την ξυλοφόρτωσα, και τέθηκα 18 μήνες σε διαθεσιμότητα», ο δικηγόρος να τους ζητάει να αφήσουν το σήμα και το όπλο και να αλλάξουνε δουλειά, κι εγώ να προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τί σόι απειλή είναι το «θα φέρω τον δικηγόρο μου»...

Και ο τραγέλαφος τέλος δεν είχε.

Η απόφαση της Εισαγγελέως για μένα, που μέχρι εκείνη την στιγμή, σε όλες τις προηγούμενες υποθέσεις έπνεε τα μένεα, ήταν «αθώα». Κι ο κεραυνός εν αιθρία από την δικαστή «ένοχη και ΜΗ ΕΦΕΣΙΜΗ ποινή». Η Εισαγγελέας δεν το κατάλαβε. Μάλλον δεν χώραγε ο νους της την πρόταση που άκουσε. Ζήτησε από την πρόεδρο να το επαναλάβει. Το ίδιο και ο δικηγόρος. Το ίδιο και η γραμματέας που κράταγε τα πρακτικά. Όλοι από μια ακόμη φορά. Η Εισαγγελέας κοίταξε εμάς, κοίταξε τον δικηγόρο, ανασήκωσε τους ώμους κι έγνεψε πώς ούτε αυτή κατάλαβε...

Και θα μου πεις σιγά την κατηγορία, δεν σε χώσανε και μέσα. Και θα σου πω ναί, δίκιο έχεις. Αλλά από πότε το δικαίωμά μου να καλέσω δικηγόρο, δημοσιογράφο, τον πάπα τον ίδιο, καθίσταται «απειλή για βλάβη με παράνομο τρόπο;» Από πότε πάει η αδικία με το κιλό; Από πότε πρέπει να ανασηκώνω παραδομένη τους ώμους και να κοιτάζω τους αστυνομικούς που με απείλησαν, που με εξευτέλισαν, που με έβρισαν με τα χειρότερα λόγια, να φεύγουν χαμογελαστοί και να μου κλείνουνε το μάτι;

Για ποιόν λόγο εν τέλη να στερήσεις από έναν άνθρωπο την ευκαιρία να ασκήσει έφεση;