Παίζοντας την κολοκυθιά

Νοέμβρης μήνας κι έξω ήλιος. Μπουφάν στους ώμους και μανίκια σηκωμένα.

Τα πάρκα και οι παιδικές χαρές ερημωμένα. Πλατείες άδειες και πρόσωπα σκυθρωπά. Μονάχα οι τηλεοράσεις βουίζουν, τα ραδιόφωνα στα αμάξια στο φουλ, δημοσιογράφοι, γνώμες, ονόματα, θέσεις.

Σε παύση οι ζωές μας μέχρι να δούμε τί θα γίνει με τη νέα κυβέρνηση, μέχρι να φύγει η βδέλλα. Κολλημένοι στους δέκτες μας, αποχαυνωμένοι, περιμένουμε να δούμε ποιός θα διοικήσει τη χώρα. Τη χώρα την κατεστραμμένη, την παρατημένη. Κι έχουμε αφήσει να διαλέξουν ποιοί;; Αυτοί που μέχρι χτες μας βούλιαζαν. Αυτοί που μέχρι χτες φιγουράρανε σ’ αφίσες σε τόσες γειτονιές με κρεμάλες να κρέμονται απάνω απ’ τα κεφάλια τους. Και τώρα ξαφνικά, βουλώσαμε τα στόματα και περιμένουμε τη λύση. Μαζεμένοι όλοι οι τσορμπατζήδες ξερογλείφονται μπροστά στ’ απομεινάρια του ελληνικού λαού. Γελάνε τα μουστάκια τους κι αυτοχειροκροτούνται για όσα έχουν καταφέρει και για το ζήλο τους να σώσουν την πατρίδα.

Καινούργιους βαλήδες, σε νέο γκουβέρνο, να μας εξουσιάσουν. Οι μοντέρνοι, αυτοαποκαλούμενοι, αντιεξουσιαστές με την κουκούλα του προδότη που τους λείπει.

Η χώρα μας άδειασε. Στέρεψε από χαμόγελα κι ελπίδες κι εμείς ακόμα παρακολουθούμε το σήριαλ το κακογυρισμένο. Νομίζουμε πως βλέπουμε τη Λάμψη σε επανάληψη κι αν θέλουμε μπορούμε να αλλάξουμε κανάλι.

Σαν τα φαντάσματα να τριγυρνάμε στην πόλη μας και να αναρωτιόμαστε ποιός φταίει.

Κι ούτε να γράψεις για τα χάλια σου δεν γίνεται.

Μέχρι να γράψω μια πρόταση τη σβήνω γιατί πάλι κάτι έχει αλλάξει. Μέχρι να βρεις μιλιά για να ουρλιάξεις από αυτό που άκουσες δαγκώνεσαι για το επόμενο.

Πάρτε τον τηλεφωνικό κατάλογο κι ανοίξτε σ' ένα όνομα στην τύχη.

Μόνο καλύτερα γίνεται.