ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΜΟΡΑ

Όσο χρονών κι αν είναι κάποιος, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει δει έστω και μια από τις παλιές ελληνικές ταινίες. Αποκλείεται να μην έχει γελάσει, να μην έχει κλάψει, να μην τον έχει συνεπάρει το ταλέντο των μεγαθήριων του Ελληνικού κινηματογράφου. Ηθοποιοί που αναδείκνυαν τα πιο ζεστά, ανθρώπινα κι αληθινά σενάρια, που έδιναν μαθήματα ήθους, σεβασμού κι αξιοπρέπειας.

Ψάχνοντας διάφορες κούτες στο πατάρι του σπιτιού βρήκα τον παλιό και ξεχασμένο θησαυρό μου. Ένα κουτί γεμάτο κασέτες με ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Ξέθαψα το βίντεο, έψησα καφέ, χαμήλωσα τα φώτα κι αποφάσισα να δραπετεύσω για μερικές ώρες από την υποκρισία των ειδήσεων και την κακομοιριά της τηλεόρασης.

Πρώτη ταινία «Ο Φανούρης και το σόι του» με τον αξέχαστο Μίμη Φωτόπουλο. Την βλέπω με την ίδια ευχαρίστηση που την έβλεπα την πρώτη φορά και γελάω με την ίδια ακριβώς ένταση. Μέχρι που νιώθω τα λόγια του Φωτόπουλο σαν χαστούκι που με ξυπνάει… «Πρωινό το λέτε εσείς αυτό στην Αμερική; Γιατί εμείς εδώ το λέμε βδομαδιάτικο!» Και μιλάμε για μια ταινία που παίχτηκε χρόοονια πριν. Μικρή αναφορά λοιπόν σε φράσεις από παλιές ελληνικές ταινίας. Κι άμα βρείτε εσείς καμία διαφορά, τρυπήστε μου τη μύτη. (από την δεξιά πλευρά μιας και η αριστερή είναι ήδη τρυπημένη.)

Ήταν πολλά τα λεφτά, Άρη.
Σπύρος Καλογήρου στον Νίκο Κούρκουλο στη «Λόλα» (1964): Ήταν πολλά τα λεφτά, Άρη. (Κι όπου Άρη βάλτε ό,τι θέλετε… Γιώργο, Κώστα, Θεόδωρε κοκ)

Τίτλος ταινίας του Αλέκου Σακκελάριου με τον Βασίλη Λογοθετίδη (1948): Οι Γερμανοί ξανάρχονται. (Και ξέχασαν να φύγουν) / «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας»…

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος στο «Φωνάζει ο Κλέφτης»: Ου..ου... μύλος γίνεται στον οργανισμό: Ο κλέψας, του κλέψαντος, τω κλέψαντι, ω παλιοκλέψαντες και παλιοκλεφταρέοι. (Ο κλέψας που τον κλέψανε, που έκλεψε κλεμμένα, που είχαν κλαπεί παλιά και κλέψαν και καινούργια)

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γ. Τζαβέλλα (1965): Εγώ, παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω! (Αυτό που θα ‘πρεπε να είχαν κάνει από καιρό κάποιοι-όλοι- οι πολιτικοί κι αντίθετα το κάνουν οι πολίτες)

Η συνέχεια δίνεται από την Βουγιουκλάκη: (Βουγιουκλάκη Αλεξανδράκης -"κλοτσοσκούφι" 1960) :
- Και δε μου λέτε , είναι μακριά η Αυστραλία ??
- Ε, αρκετά
- Όχι , ξέρετε γιατί ρωτάω ?? Για να δω πόσους
κεφτέδες θα πάρω μαζί μου

Η κυρά μας η μαμή
- Γεωργία Βασιλειάδου: Ποιο δόντι σε πονάει;
- Χωρικός: Ο κάτω δεξιός τραπεζίτης.
- Γεωργία Βασιλειάδου: Εμ, βέβαια. Τραπεζίτης και αριστερός γίνεται;

Και κατά την ταπεινή μου άποψη, η φράση που ταιριάζει γάντι για κλείσιμο…
Ο Νίκος Κούρκουλος στο «Ορατότης Μηδέν» (1970):
Τι κάνετε μωρέ; Σταματήστε το κάρβουνο! Όχι άλλο κάρβουνο!