Φτάνει με τα κουδούνια

Έλα κι εσύ περαστικέ μια βόλτα από τα μέρη μας.
Μην κάθεσαι μονάχος σου στην άκρη και κοιτάς.
Στο ένα χέρι σου κρατάς την μπύρα, στο άλλο τη ζωή σου.
Περιπλανιέσαι αδιάκοπα και ψάχνεις μέρος για να αράξεις.
Δεν βρίσκεις πάρκο, δεν βρίσκεις μια πλατεία όπως τη θες, δεν βρίσκεις κόσμο να μιλήσεις. Πόρτες σου κλείνουνε κατάμουτρα όταν χτυπάς για να ζητήσεις κάτι που μπορεί να θέλεις.
Ρακένδυτος και ταλαιπωρημένος, αναρωτιέσαι πού να πας.
Μην πας εκεί που πάνε οι άλλοι φίλε μου, προσπάθησε να μην ακολουθήσεις.
Ενώσου με τους λίγους, μ’ αυτούς που σε καταλαβαίνουν, ενώσου με τα πρόσωπα που σε τρομάζουν. Έτσι σε μάθανε κι εσένα μια ζωή να λες, πώς όπου ξένος κόσμος, πώς όπου οι διαφορετικοί, εκεί κι ο τρόμος.
Σε μάθαν να πιστεύεις σε μιας γραβάτας σιγουριά, σε μάθανε κοστούμια να προσκυνάς. Αυτοί όμως που τις αρχές αυτές σε δίδαξαν, δεν γύρισαν ποτέ τους να κοιτάξουνε εσένα. Δεν βρέθηκε από αυτούς κανείς να μοιραστεί μαζί σου τα πρωτεία του και τις τιμές του.
Κι εσύ καημένε φίλε, τις ίδιες τούτες πόρτες προσπαθείς να ανοίξεις χρόνια τώρα. Μήπως και καταφέρεις να σταθείς, να ζήσεις κάποτε παρέα τους, μήπως κι γίνεις όμοιος μ’ αυτούς. Κι όμως… Ο κόσμος που ζει πέρα από κείνο το κατώφλι, πίσω από αυτήν την πόρτα, σου ανήκει. Σε σένα, σε μένα, στους άλλους.
Βγάλε από μέσα εκείνους τους νοικάρηδες που καταστρέφουνε ό,τι ανήκει σ’ όλους μας.
Χτύπα την, σπάσε την, κομμάτιασε την!