Όσα βλέπω κι όσα νιώθω

-Μαμά, τώρα που ήρθαν τα Χριστούγεννα θα μου πάρεις τα παπούτσια που μου έταξες;
-Δεν έχουμε λεφτά αγάπη μου.
…
-Μαμά, γιατί δεν έρχεται κι ο αδερφός μου στο σχολείο;
-Γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά και πρέπει να δουλέψει άγγελέ μου.
…
-Μαμά, πεινάω.
-Δεν έχουμε άλλο φαγητό μωρό μου.
…
-Μαμά, γιατί πυροβολήσαν το παιδάκι;
-Γιατί είχε όνειρα καρδούλα μου.
…
-Μαμά, γιατί δεν γύρισε ο μπαμπάς απ’ τη δουλειά;
-Γιατί είχε ένα άσχημο ατύχημα ματάκια μου.
…
-Γιέ μου, τι ονειρεύεσαι να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
-Δεν θέλω να γίνω τίποτα μαμά μου γιατί και πάλι δεν θα φτάνουνε να φάμε τα λεφτά. Μαμά δεν θέλω να δουλέψω γιατί θα σκοτωθώ. Δεν ονειρεύομαι μανούλα μου γιατί θα με σκοτώσουν.


Και με τα πολλά ζόρια, ο ήλιος αποφάσισε να φωτίσει τη Γη.
Υπέρυθρα ακτινωτά και πολιτικά ελεύθερος, μαζικά κι ενωτικά ζηλεύοντας,
τρεφόμαστε με τις οικολογικές του τροφές.
Πονώντας βγαίνει ο αυριανός εκτελεστής που θα πλανιέται πάνω μας.

Στα δάση ή στις πόλεις πόνο, κακία κι εκδίκηση μοιράζει.
Παίρνει στο διάβα του όλες τις γέννες,
όλα τα γκαστρώματα του κόσμου.

Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε κήπους,
τους λάκκους απ’ όπου πέρασαν οι οβίδες.

Ας διαλύσουμε σήμερα κιόλας όλα τ’ αγάλματα που μας προτρέπουν να γίνουμε ήρωες
για μια πατρίδα που δεν μας ανήκει.