Άλλη μια φορά που κοκκινίζει η άσφαλτος, άλλη μια φορά που ένα παιδί κείτεται νεκρό στο δρόμο. Δεν είχε καν προλάβει να κλείσει τα 19, δεν είχε προλάβει να μεγαλώσει, δεν είχε προλάβει να ζήσει. Είχε όμως προλάβει να ερωτευτεί, είχε προλάβει να αγαπήσει. Και όλα αυτά έμειναν τώρα πίσω. Έμειναν ντυμένα στα μαύρα να πενθούν το παιδί που ήξερε πάντα να γελάει. Ένα μωρό που πάντα ήξερε να φτιάχνει το κέφι όσων ήταν δίπλα του, μια ψυχούλα που όσο σκέτος κι αν ήταν ο καφές που σου σερβίριζε, έπαιρνε από τη γλύκα τη δικιά του. Τώρα η θέση του στο μαγαζί είναι άδεια, τώρα οι καρδιές είναι άδειες και τα μάτια πλημμυρισμένα και θολά.
Κοινά και διόλου πρωτότυπα τα λόγια μου για σένα μάτια μου, μα είναι ειλικρινή. Καλό ταξίδι να χεις για όπου κι αν το χεις βάλει, και να ‘σαι σίγουρος πως δεν θα ξεχάσει κανείς μας το χαμόγελό σου και το αθώο προσωπάκι σου.
Να προσέχεις.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου