Γύρω μου άνθρωποι αναβλητικοί. Άνθρωποι αναποφάσιστοι. Άνθρωποι μπλοκαρισμένοι. Κάνουνε τα εύκολα να φαίνονται βουνό, κάθονται και βλέπουνε τα θέλω τους να κόβουν βόλτες. Από τα χειρότερα είδη ανθρώπων. Πολλές φορές συγκαταλέγω και τον εαυτό μου, πολλές φορές με πιάνω να σκέφτομαι έτσι.
Σάμπως θα έχουμε πολλές ευκαιρίες στη ζωή μας.
Σάμπως θα μας χτυπούν την πόρτα κάθε μέρα.
Κι όμως, μαθημένοι, βολεμένοι, σε κάτι που δεν μας αρκεί. Απλά και μόνο επειδή το συνηθίσαμε. Απλά και μόνο επειδή δεν έχουμε το κουράγιο να κουνηθούμε, να προχωρήσουμε, να ρισκάρουμε. Αγκιστρωμένοι σε καταστάσεις που πονάνε.
Αγκιστρωμένοι σε καταστάσεις ανιαρές, αδιάφορες, πληκτικές.
Κι όμως… Ανίκανοι για ρίσκα… Άντρες-γυναίκες στο ίδιο τσουβάλι.
Ξεχάσαμε πώς είναι η ζωή. Ξεχάσαμε πώς είναι να γελάς αληθινά.
Να ερωτεύεσαι και ν’ αφήνεσαι. Να μη σε νοιάζει αν θα πληγωθείς, να μη σε νοιάζει αν σε απορρίψει. Να σου αρκεί που το πες, που έκανες την κίνηση, που το προσπάθησες. Δειλία μάτια μου στον ορίζοντα και παραμένει.
Στιγμές που θέλω να γυρίσω στα παιδικά τα χρόνια. Στην αθωότητα, την ειλικρίνεια. Εκεί που σαν παιδιά λένε ό,τι πιστεύουν, κάνουν αυτό που θέλουν. Δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη συνέπεια, δεν τους απασχολεί. Λένε αλήθειες κι ας πονάνε. Κάνουν πράγματα κι ας μην είναι σίγουρα για το αποτέλεσμα. Ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν βολεύονται, τα πάντα για να μη βαρεθούν. Κι ύστερα, τα ίδια αυτά παιδιά, γίνονται ενήλικες, γίνονται άντρες, γίνονται γυναίκες. Κι ύστερα αλλάζουν.
Αυτοαποκαλούνται ώριμοι.
Λάθος στα έμαθαν μάτια μου. Δεν είναι αυτό η ωριμότητα. Οι ανασφάλειές σου είναι, η συνήθειά σου είναι, οι φοβίες σου είναι. Φέρσου έστω και λίγο σαν παιδί.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου