"Φύσις"

Προσπαθείς. Παλεύεις. Με ότι μέσο έχεις, με όποιο τρόπο μπορείς. Μέχρι εκεί που δεν φοβάσαι. Μέχρι το σημείο που νιώθεις ασφαλής. Μπορείς να το κάνεις;
Πιστεύεις ότι αντέχει αυτή η έννοια πλάι σου; Θα θελα να ‘ξερα μάτια μου τι κυνηγάς, θα θελα να ‘ξερα από τι κρύβεσαι. Άνοιξε τα μάτια σου για ένα κλάσμα μόνο και δες μπροστά σου. Όχι άλλο πίσω σου. Άστο, πέρασε, έφυγε.

Ότι και να ‘τανε έχει μείνει στο παρελθόν. Με μπύρες στο τσιμέντο. Με μπύρες στη γωνία. Ξέρεις ότι τώρα δεν θα γίνει γιατί το περιμένεις. Τώρα είσαι προετοιμασμένη μάτια μου. Τώρα δεν θα σαστίσεις. Τώρα δεν θα τα χάσεις. Τώρα δεν θα χρειαστείς βοήθεια για να αρθρώσεις δυο λέξεις. Πάντα έτσι. Στα ξαφνικά. Απρόσμενα.
Βράδια περίεργα, βράδια γεμάτα. Βράδια που σε φέρνουνε ακόμα πιο κοντά.
Με τον εαυτό σου, με τους φίλους που είναι τριγύρω. Βράδια που σε κάνουν να γυρνάς σπίτι και να στριφογυρίζεις για ώρες στο κρεβάτι σου. Να μη σε παίρνει ο ύπνος, να τρέχει ο λογισμός σου, να τρέχεις να καλύψεις τα ίχνη σου, τα λάθη σου, τις απροσεξίες, τα αισθήματά σου. Μια ζωή μωρό μου τα ίδια. Όπου έβλεπες συναίσθημα έτρεχες. Ποτέ δεν έμαθες να το χειρίζεσαι, ποτέ δεν έπαψες να το φοβάσαι.
Κι όμως το κυνηγάς, κι όμως το θες. Πόσο ανάποδος άνθρωπος, πόσο κουραστικός.

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Και τα δέντρα. Και όλου του κόσμου τα ζωύφια.
Περπατώντας και ζώντας στη φύση για δυο μέρες. Με σκηνές, υγρασία, 0 βαθμούς και υπέροχη παρέα. Τόσο μου πήρε, τόσο εύκολο ήταν. Ή έστω έτσι νομίζω.
Η απόλυτη κάθαρση μέσα από ένα βουκολικό τοπίο. Και να μη θες ξεχνιέσαι, και να μη θες χάνεσαι. Σε συνεπαίρνουν τα τοπία, σε μαγεύει η απλότητα. Πλέον δεν κοιτάω στο πλήθος, πλέον δεν κοιτάω πίσω. Καμία ανάγκη για ρέκβιεμ, καμία ανάγκη για πισωγυρίσματα. Η φύση φρόντισε για την κάθαρση, για τον απολογισμό, για το απόλυτο ξεγύμνωμα. Μυαλό καθαρό, ελεύθερο. Κανένα σουλάτσο τώρα πια, καμιά ανάγκη, καμία σκέψη. Πόσο ανάλαφρη επιτέλους. Πόσο ελεύθερη επιτέλους. Απ’ όλους κι απ’ όλα. Κανείς δεν κατοικεί εδώ. Ούτε καν περαστικοί. Αυτούς κι αν τους είχα βαρεθεί. Δεν με νοιάζει πόσο θα κρατήσει, εγώ θα το απολαύσω. Από δω και πέρα μόνο θα απολαμβάνω.

Έχεις νιώσει ποτέ μάτια μου να σου φεύγει ένα βάρος από πάνω; Να κουβαλάς στους ώμους σου για χρόνια ένα φορτίο, να θες να απαλλαγείς, κι όμως να μην μπορείς. Και ξαφνικά, σου έρχεται αυτή η ευκαιρία. Μπορείς να το πετάξεις από πάνω σου, να το ξεφορτωθείς μια και καλή, να πάψεις να ζεις μ' αυτό. Και τότε ο φόβος. Και δεν τον νιώθεις. Αρνείσαι να καταλάβεις τί έχει συμβεί, αρνείσαι να ανοίξεις τα μάτια σου, αρνείσαι να προχωρήσεις. Αυτό συνέβη μωρό μου. Αυτό έγινε. Κρυβόμουν πίσω του, κρυβόμουν μέσα του. Μια δικαιολογία μάτια μου. Μια δικαιολογία για τον εαυτό μου. Να μην παραδεχτώ ποτέ πως είμαι ανίκανη να αγαπήσω, να μην παραδεχτώ ποτέ πόσο φοβάμαι. Πόσο εύκολο να το καταλάβω... Πόσο χρόνο μου πήρε...
Δεν ήταν θέμα εγωισμού, δεν ήταν θέμα απωθημένου, δεν ήταν έρωτας μωρό μου. Ήταν ο τοίχος μου, ήταν οι ανασφάλειές μου, ήταν οι άμυνες και οι δικαιολογίες μου. Για να γυρνάω γύρω γύρω, για να σκορπάω γύρω γύρω, να προσπερνάω, να ποδοπατάω, να αδιαφορώ, να προκαλώ, να υπάρχω. Και τώρα που ήτανε μπροστά μου δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Όταν υπάρχει κάτι στο μυαλό σου, όταν έχεις ένα αποκούμπι, είναι εύκολο να ρίχνεις τις ευθύνες. Δεν θα σε πει κανείς κενή, δεν θα σε πει κανένας κυνική. Δεν θα τα πεις εσύ για σένα. Ξεγελάς τον εαυτό σου πλασάροντας αυτόν. Τον ιδανικό. Τον έναν. Που όλοι δίπλα του υστερούν. Που όλοι δίπλα του είναι μικροί. Δεν φταις εσύ που δεν δίνεσαι, δεν φταις εσύ που είσαι έτσι. Φταίει αυτός.
Εσύ τον έφτιαξες μωρό μου. Εσύ τον έχτισες. Και μόλις τώρα τον γκρέμισες. Στα μάτια τους, στα μάτια σου. Βγες απ' το λαγούμι σου λοιπόν κι αντιμετώπισε τους ανθρώπους σαν ίσους. Τους άντρες σαν άντρες. Τις σχέσεις σαν σχέσεις. Τον εαυτό σου σαν αυτό που είναι.

Κάποια πράγματα είναι «φύσις» τελικά. Το τέλος.